| 1.5 |
Olympische
atleten en Belgische recordhouders |
|
|
| 1.5.1 |
MARC NEVENS, MISTER 1500M |
|
|
|
Als lid van een
bekende lopersfamilie was het te verwachten dat ook de ranke,
opgeschoten Marc Nevens in de voetsporen zou treden van zijn
illustere familieleden. Aanvankelijk slechts begonnen als
zondagsjogger, die zijn vader vergezelde naar zijn wekelijkse
training in Anderlecht, kreeg Marc de smaak van de competitie te
pakken nadat hij zich revancheerde op een afstraffing in de Duffelse
scholencross. Nadat Marc geregeld met de atleten van Duffel AC
begon mee te trainen begon zijn steile opgang naar de top. In
minder dan 3 jaar tijd evolueerde Marc van finalist op het EK
juniors tot Belgisch recordhouder en halve finalist op de Olympische
Spelen. |
|
|
|
Marc Nevens
werd geboren op 6 november 1954 als zoon van Léon Nevens en Alice
Liekens. Tijdens zijn jeugdjaren woonde hij te Waarloos, op slechts
enkele kilometers van het Duffelse sportcentrum. Hij is tot de
atletiek gekomen dank zij …een laatste plaats in de scholencross te
Duffel. Als zoon van een bekende loper kon hij het daarbij niet
laten en zo begon hij samen met zijn vader te trainen, toen nog in
Anderlecht, waar vader Nevens nog steeds was aangesloten. Deze
training was aanvankelijk beperkt tot één wekelijkse trainingsdag,
zodat de resultaten bij de kadetten en de scholieren nog niet
denderend waren. Door een wijziging van de leeftijdscategorieën
moest Marc een jaartje overslaan zodat hij van eerstejaarsscholier
opeens moest overstappen naar de juniors; van een frustratie
gesproken. Van bij de scholieren bleek toen reeds dat Marc over een
zeer breed prestatiespectrum beschikte aangezien hij zowel over 800m
als over 3000m evenwaardige tijden klokte, terwijl hij ook in de
crossen meestal bij de eerste 10 eindigde. Met een 6e plaats op het
BK 3000m in 8.59.2 sloot hij zijn scholierenperiode af met de vaste
overtuiging dat het nog beter kon, getuige daarvan de talrijke
opmerkingen “kan nog beter” in zijn boekje met wedstrijdnotities |
|
|
|
“Olympische”
familie
Marc Nevens is de
zoon van Léon Nevens. Deze Léon Nevens was in de jaren vijftig
één van beste crossers en steeple-lopers in België. Hij begon als
scholier bij SC Anderlecht en bracht het in 1949 reeds tot
Belgisch juniorskampioen en militair kampioen in het veldlopen.
Op de piste was hij één van de eerste Belgen die de 1500m liepen
in minder dan 4 minuten en ontpopte hij zich tot een specialist op
de 3000m steeple. In 1952 werd hij op deze proef zelfs
geselecteerd voor de O.S. te Helsinki, maar door ziekte kon hij
hieraan niet deelnemen. Nog jarenlang zou Léon Nevens een
vooraanstaande rol vervullen in het Belgische crossgebeuren. In
1951 had hij ook al deelgenomen aan de beroemde San
Silvestercorrida in Sao Paulo; met een 12e plaats deed hij toen
één plaatsje beter dan zijn zoon Marc 25 jaar later.
Ook Robert
Nevens, de broer van Léon en dus de nonkel van Marc, was in de
naoorlogse periode een gekend afstandsloper. In 1946 werd hij
zelfs Belgisch kampioen op de marathon. Opmerkelijk was dat de
afstand van dit kampioenschap in die tijd slechts 32km bedroeg en
werd gelopen in één rechte lijn van Mechelen naar Etterbeek. In
1948 nam Robert Nevens zelfs deel aan de Olympische marathon van
London, in de media overbekend vanwege de memorabele inzinking van
onze landgenoot Etienne Gailly. Ook Gailly was voordien Belgisch
kampioen geworden over slechts 32km (Mechelen-Heizel).
Ook langs
moederszijde had Marc Nevens een bekend loper in de familie. John
Doms, de eerste Belgische winnaar van de Landencross was inderdaad
een kozijn van Marc’s moeder. John Doms beleefde zijn grote
triomf in 1948 in het Engelse Reading en zou in de nadagen van
zijn loopbaan nog aansluiten bij Duffel AC.
|
|
|
|
Bij de juniors werd
het menens. Als eerstejaars reeds een 1500m-tijd van 4 minuten rond
en een 4de plaats op het BK. De prestatie-explosie komt er pas als
tweedejaarsjunior na een verhoging van de trainingsfrequentie van 3
naar 5 dagen per week en de gezamenlijke training met de Duffelse
atleten op het sportcentrum in Duffel. Zelfs in de cross is Nevens
nu geregeld bij de eerste vijf terug te vinden. Hij wordt Brabants
kampioen en eindigt 17e in het BK te Waregem. |
|
|
|
DOORBRAAK |
|
|
|
|
In het zomerseizoen
van 1973 komt de doorbraak: 800m in 1.50.5, 1000m in 2.23.6, 1500m
in 3.46.1 en 3000m in 8.20.6. Niet minder dan 3 minima voor de
Europese juniorskampioenschappen te Duisburg. Een kleine anekdote
wat betreft de 3000m: “In feite was het niet mijn bedoeling om een
3000m te lopen. Maar Dirk Geens, waarmee ik reeds regelmatig
trainde, diende nog steeds zijn minimum te lopen. Hij vroeg mij om
voor hem te hazen. Op de valreep, want die avond was het ook de
afsluiting van de inschrijvingen, behaalden wij beiden het minimum,
zodat ook hij mee naar Duisburg kon”. “Dit jaar was voor mij een
fantastisch jaar. Belgisch kampioen 1500m juniors, 5e op het BK
alle categorieën, 4e op de Europese juniorskampioenschappen, en
bovendien nog enkele selecties voor junioreninterlands, zowel in
binnen- als buitenland. Mijn eerste kennismaking met topsport
beviel me zo geweldig, dat het mij stimuleerde om nog meer te
oefenen en nog meer te kunnen bereiken”. |
|
|
|
Voortaan werd er op
training samen met de Duffelse atleten, André Boonen, Dirk Geens,
Maurice Buts en Willy Van Houtven, alle dagen duchtig de pees
opgelegd. Dit onder leiding van trainer Raymond Van Asch. De
eerste winter bij de seniors plaatste Marc zich in de crossen tussen
de tiende en twintigste plaats en maakte hij ook voor de eerste maal
kennis met indooratletiek. In het zomerseizoen 1974 ging Marc samen
met Duffel AC op hoogtestage naar St. Moritz en werd er voor de
eerste maal deelgenomen aan de Weltklasse-meeting in Zürich,
weliswaar in de B-reeks. Marc verbeterde er zijn 1500m-tijd tot
3.45.3. Later op het seizoen behaalde hij op de 1500m ook een
Belgische titel 2e categorie en een 2e plaats op het BK alle
categorieën, nipt geklopt door Leon Schots. |
|
|
|
Aangezien Marc
in Duffel trainde en steeds met de Duffelse atleten optrok, vroeg
hij zijn transfer naar Duffel AC. In eerste aanleg werd de transfer
toegestaan door de overgangscommissie, maar Anderlecht ging in
beroep en de overgang van Marc werd geweigerd. Daarna werd evenwel
een compromis bereikt met Anderlecht, waarbij Marc zijn vrijheid zou
krijgen na deelname aan de interclub met RSC Anderlecht. Zo
gebeurde en Marc werd uiteindelijk lid van Duffel AC op 1 juni 1976. |
|
|
|
PREOLYMPISCH
KAMPIOEN |
|
|
|
In het
winterseizoen 1974-75 sukkelt Marc met een hardnekkige
beenvliesontsteking, waardoor de training drie maand lang op een
laag pitje staat. Na Nieuwjaar kon hij toch nog enkele
indoorwedstrijden meepikken en de winter afsluiten met een mooie 11e
plaats op het Belgisch kampioenschap veldlopen. Het gebrek aan
afstandstraining in de winter werd goedgemaakt door enkele
wedstrijden over langere afstanden in het begin van het zomerseizoen
1975. Vooral zijn 29.33.4 op de 10000m in Gelsenkirchen tonen aan
dat Marc voldoende uithouding heeft om het hardere weerstandswerk
aan te vatten. Met 3.42.1 op de sintelpiste van Eschweiler in
Duitsland komt Marc reeds dadelijk dicht in de buurt van het
olympisch minimum op 1500m. Ook zijn tijd op 800m gaat met een
sprong naar beneden in een wedstrijd op Papendal (1.47.5). Daarbij
sneuvelt het sterke clubrecord van André Boonen. Deze sterke
prestaties brachten Marc een selectie op voor de preolympische
spelen in Montreal, een algemene repetitie één jaar voor de echte
Olympische Spelen. Marc wurmt zich na een tactische race als eerste
over de meet in de finale van de 1500m en pakt zijn eerste
overwinning van wereldformaat. Op de Belgische kampioenschappen
krijgen wij een herhaling van het vorige jaar: een nieuwe titel op
de 1500m 2e categorie (een eerste voor Duffel AC) en weer tweede
achter L. Schots op alle categorieën. Daarmee was het seizoen
evenwel nog niet ten einde. Tijdens de jaarlijkse stage te St.
Moritz wordt er opnieuw afgezakt naar Zürich. Dank zij enig
lobbywerk van Raymond Van Asch en Marc’s reputatie als winnaar van
het preolympisch tornooi mag hij starten in de A-reeks van de
1500m. Marc wordt er derde na de twee Nieuw-Zeelandse wereldtoppers
John Walker en Rodney Dixon. Met een tijd van 3.40.60 voldoet hij
aan het olympisch minimum, wat hem een preselectie oplevert voor de
O.S. van 1976. |
|
|
|
RECORD |
|
|
|
Dan volgt het
seizoen 1975-76 en de voorbereiding voor de Olympische Spelen.
Allemaal niet zo eenvoudig, want ook op school staat Marc voor zijn
laatste jaar en dient zijn eindwerk afgewerkt te worden. Weer
verliep het winterseizoen niet zonder problemen. Nu een kwetsuur
aan de voet, waarbij een trainingsachterstand niet kon vermeden
worden. Geen paniek echter vermits er enkel getraind werd in
functie van de Olympische Spelen. Weinig indoorcompetitie en een
minimum aan crossen. |
|
|
|
|
In de zomer
begon de jacht op de bevestiging van het olympisch minimum. Als
voorbereiding maakte Marc in het voorseizoen een onvergetelijke tour
door Zuid-Afrika. Een reis van twee weken tezamen met Ivo Van Damme
en Bruno Brokken. Toptijden kwamen er tijdens deze trip evenwel nog
niet uit de bus. Daarna volgden wedstrijden in Keulen, Dortmund,
Papendal en Helsinki. De bevestiging kwam er maar niet. De
atletiekbond gaf Marc nog een laatste kans op de Heizel, ter
gelegenheid van de viering van Koning Boudewijn. Maar de stress was
echter te groot, zodat ook deze poging mislukte. Trainer R. Van
Asch liet het er niet bij en plande in extremis nog twee meetings in
Oslo en Stockholm. Om te vermijden dat Marc voor de zoveelste maal
in een B-reeks zou terecht komen trekt Van Asch mee naar Oslo. Niet
tevergeefs, want hij kan de inrichter overtuigen om Marc met de
besten te laten aantreden. Marc loopt er zonder olympische druk,
vermits hij er na een gesprek met KBAB-voorzitter Fernand Mingels
reeds van overtuigd was dat de Belgische selectie afgesloten was en
dat hij er niet bij was. Resultaat: 4e in 3.37.6, een wereldtijd.
Meteen wordt ook in Stockholm de rode loper voor hem uitgerold en
kan de trainer met een gerust gemoed terugkeren naar Duffel terwijl
Marc alleen verder reist. In Stockholm opnieuw een 4e plaats in een
tijd van 3.36.86, een nieuw Belgisch record. |
| |
|
|
|
Record verspeeld door
apartheid
Amper drie dagen
na zijn recordverbetering in Stockholm was Marc Nevens reeds
opnieuw present voor een preolympische meeting in Zürich. Alweer
problemen bij de samenstelling van de reeksen. Deze keer niet wat
betreft de persoon van Marc Nevens, maar wel een boycot van enkele
landen tegenover de (blanke) lopers uit Zuid-Afrika, wegens het
fel gecontesteerde apartheidsregime in Zuid-Afrika. Inrichter Res
Brügger kwam Ivo Van Damme en Marc Nevens polsen om een “aparte”
reeks van de 1500m op poten te zetten om Danie Malan, de
Zuid-Afrikaanse atleet van wereldklasse toch aan een sterke
wedstrijd te helpen. Ivo en Marc gaven hun akkoord om tempo te
maken. Marc zou de eerste 800m voor zijn rekening nemen en Ivo
zou daarna overnemen. Zo gezegd, zo gedaan en het werd een zeer
snelle wedstrijd. Malan won in een nieuwe Zuid-Afrikaanse
recordtijd van 3.35.98 en Marc liep ondanks zijn tempowerk nog
3.38.20. Ongelukkig genoeg voor Marc toonde Ivo Van Damme voor
het eerst zijn mogelijkheden op de 1500m door tweede te eindigen
in een nieuw Belgisch record van 3.36.26. Marc was juistgeteld
drie dagen recordhouder geweest.
|
| |
|
| |
MONTREAL |
| |
|
Marc Nevens aan de leiding
in de 1/2 finale op de OS in Montreal |
Iemand die André
“Ratteke” De Hertoghe van de recordtabellen veegt kan men onmogelijk
thuis laten van de Olympische Spelen. Op de valreep moest Marc
Nevens zijn paspoort nog in orde brengen en zijn olympische
uitrusting ophalen bij het BOIC voor een reis van drie weken naar
Montreal. Spijtig genoeg moest clubmakker Paul De Preter
thuisblijven met zijn behaald minimum van 2m18. Wij laten Marc zelf
zijn reisverslag doen. “Slechts in de laatste week van ons verblijf
werd het atletiekprogramma afgewerkt, dwz. eerst twee weken lang ter
plaatse trainen, rusten en toeleven naar de voor uzelf belangrijke
wedstrijden. Af en toe ook eens de gelegenheid nemen om de andere
Belgische deelnemers te gaan bekijken en aan te moedigen. Twee
dagen voor mijn reeks: tegenslag, een keelontsteking sloeg toe.
Niet alleen bij mij, maar een kleine epidemie in ’t olympisch dorp.
Voor mij een zware dobber om te verwerken. Zo hard gewerkt, in een
geweldige conditie, en nu dit. Ik liep in de eerste reeks. De
wedstrijd verliep langzaam, maar toch had ik veel moeite om te
volgen. Maar zulke wedstrijden lagen mij wel. Mijn eindschot zou
nu van pas komen. Op 120m van het einde liep ik nog laatste, maar
ik was wel eerste aan de meet. Opluchting, ik mocht naar de halve
finale. Ik was wel volledig uitgeput. Daarbij nog een
dopingcontrole. En opnieuw stress vanwege de ingenomen medicijnen
voor mijn angina. Wat zou de nacht brengen? Zou ik voldoende
gerecupereerd zijn? Hopelijk wisten onze dokters wat zij mochten
geven? Allemaal vragen die door mijn hoofd spookten. En dan de
volgende dag, niet voldoende gerecupereerd. Alle moed bijeen
genomen en mij toch maar verder voorbereid voor de 2e halve finale,
waarin ik ook Ivo Van Damme zou ontmoeten. De te kloppen man, zo
bleek later uit zijn twee zilveren medailles, één in de 1500m en één
in de 800m. Slecht lopend maakte ik toch nog 800m tempo, vermits ik
tegen de 800m specialisten Wohlhuter en Van Damme geen schijn van
kans had in de spurt. De Ier Coglan won in 3.38.60 vóór Wohlhuter
en Van Damme. Ik eindigde 8e in 3.41.52. Hier eindigde voor mij de
Olympische Spelen. Voor mij waren deze Olympische Spelen het
hoogtepunt van mijn carrière. Nochtans ben ik er nog steeds van
overtuigd dat ik de finale zou gelopen hebben, indien ik niet ziek
geweest was.” |
| |
|
| |
Na de Olympische
Spelen begon Marc aan de zwaarste odyssee uit zijn atletenloopbaan:
13 wedstrijden in 7 verschillende landen op minder dan één maand
tijd. Dit zwaar naseizoen leverden nog persoonlijke records op in
de 400m, de 1000m, de Mijl en de 2000m. Ook de Duffelse sporttrofee
1976 werd zonder discussie toegekend aan de man uit Waarloos. |
| |
|
| |
SOLDAAT AAN DE
HAARD |
| |
|
| |
Begin december
1976 moest Marc het Belgisch leger vervoegen. Na 20 dagen opleiding
te Turnhout werd hij reeds vrijgesteld om zich voor te bereiden op
de San Silvester Corrida te Sao Paulo. De prachtige 13e plaats werd
overschaduwd door het nieuws dat Ivo Van Damme was verongelukt. |
| |
|
| |
Het
veldloopseizoen van 1977 werd afgesloten met een Belgische
crosstitel Seniors 2e categorie en een 9e plaats. Normaal goed
genoeg voor een selectie voor het WK veldlopen, maar Puttemans en
Polleunis werden door de selectiecommissie terug opgevist, zodat
Marc naar zijn eerste WK selectie kon fluiten. Gelukkig nog goed
nieuws voor Marc wanneer hij zijn militaire standplaats Mortsel, met
weinig of geen “sportfaciliteiten”, kan inruilen voor de kazerne van
Kontich, waar hij als het ware via de achterdeur bij zijn liefje
Marleen Van Bergen kan binnenstappen. |
| |
|
|
In het
zomerseizoen worden naast de Belgische en de internationale ook de
militaire competities afgewerkt. Marc wordt militair kampioen op de
800m en voor de eerste maal kampioen alle categorieën op de 1500m.
Deze laatste wedstrijd won Marc letterlijk op één been, vermits hij
na tempowerk van zijn clubgenoten André Boonen en Luc Wyns toch nog
in een schermutseling verzeilde, een spike verloor en de laatste
400m op één spike aflegde. In Helsinki liep Marc met 1.47.4 nog een
nieuw persoonlijk record op de 800m. Alhoewel hij een rustig
meesterschap aan de dag legt in België vindt trainer Van Asch dat
Marc op internationaal gebied te weinig ambitieus is, zodat er een
einde komt aan hun vruchtbare samenwerking. André Boonen neemt over
als persoonlijke trainer. Voortaan loopt Marc ook voor een sponsor,
het Gemeentekrediet, zijn toekomstige werkgever. |
| |
|
| |
WINNAAR OP DE
MEMORIAL |
| |
|
| |
Vanaf nu wordt
er meer aandacht gegeven aan de indoorcompetitie, met als eerste
resultaten een nieuw Belgisch record indoor op 1000m en een eerste
Belgische indoortitel op 800m. In de volgende jaren zal Marc daar
nog 3 indoortitels bijvoegen op de 1500m en nog driemaal met
wisselend succes deelnemen aan het EK indoor. |
| |
|
Marc Nevens wint in 1978 de
1500m op de Memorial Van Damme |
In 1978 begint
Marc echter last te krijgen van zijn achillespezen, wat hem
regelmatig belet om voluit te gaan op training en in competitie.
Dit belet niet dat in de zomer van 1978 er weer jacht gemaakt wordt
op een minimum, ditmaal voor het EK in Praag. Dit minimum kwam er
op de grote internationale meeting in Keulen. Marc kreeg er het
publiek op zijn hand en zette de inrichters, die hem voor de
zoveelste maal uit de A-reeks geweerd hadden, in hun hemd door de
B-reeks te winnen in 3.39.3. Dit was sneller dan de winnende tijd
in de A-reeks met Thomas Wessinghage en wereldrecordhouder Filbert
Bayi. Volgend hoogtepunt, was een overwinning in de 1500m op de
Memorial Van Damme in een tijd van 3.38.1. Een fantastische
wedstrijd, waarbij Marc, nochtans gehinderd door een ontstoken
achillespees, in de laatste ronde door een massa mensen naar de
eindmeet geschreeuwd werd. “Dit was de eerste maal in mijn
sportcarrière, dat ik de steun van het publiek zo nadrukkelijk
aanvoelde. Hierdoor werd de pijn in mijn pezen zelfs draaglijk,
alhoewel ik na de wedstrijd niet meer in staat was om de ereronde af
te leggen” aldus Nevens. |
| |
|
| |
Voor het
Europees kampioenschap in Praag werd er gehoopt op een finaleplaats,
zelfs een medaille was niet helemaal uitgesloten. In de traagste
halve finale kreeg Marc dezelfde elektronische tijd
toegekend als de derde, de Zwitser Gysin, maar zogezegd
wegens een verschil van één duizendste seconde werd Marc voor de
finale geëlimineerd; een bittere ontgoocheling. |
| |
|
| |
In 1979
nogmaals een dubbele titel indoor en outdoor. In 1980 in volle
voorbereiding op de O.S. van Moskou liep Marc een scheur op in de
kuitspier, met een wekenlange inactiviteit tot gevolg. Bye, bye
Moskou. Door deze kwetsuur werd 1980 trouwens een héél matig
zomerseizoen. |
| |
|
| |
CROSSER |
| |
|
Marc Nevens als trainer
|
In 1980
behaalde Marc een eerste zege in de cross van Duffel. In hetzelfde
winterseizoen behaalde hij ook nog een vijfde plaats op het BK
veldlopen, dit vlak na een deelname aan het Europees kampioenschap
indoor. Dit leverde Marc nog een selectie op voor het WK cross te
Madrid, waar hij beslag legde op een eervolle 43e plaats. In dit
verband nog een anekdote die de grote clubliefde van Marc aantoont.
Zaterdag 43e op het WK in Madrid. Zondagmiddag geland in Zaventem
en één uur later aan de start van de Wellingtonaflossing in Oostende
met Duffel AC. Daarmee zette coach André Boonen de tegenstrevers
natuurlijk op het verkeerde been. Ook in 1981 schreef Marc de cross
van Duffel op zijn naam, maar door de steeds maar terugkerende
achillespeesontstekingen werd het steeds moeilijker om zich naar
behoren te kunnen voorbereiden op grote wedstrijden. Tot 1983 liep
Marc nog regelmatig de 1500m in 3.45, met af en toe een uitschieter
tot 3.42. Uiteindelijk moest hij echter de veeleisende competitie
op de 1500m opgeven. Tot 1989 bleef Marc een verdienstelijk
clubatleet, die af en toe nog eens een flits liet zien van zijn
grote mogelijkheden, indien zijn pezen het tenminste toelieten.
Sindsdien verlegde hij zijn ambities naar het begeleiden van
atleten, om hen zijn kennis te kunnen overdragen. Op dit ogenblik
is Marc Nevens reeds verscheidene jaren de trainer van de Duffelse
afstandslopers. |
| |
|
| |
Steekkaart
Marc NEVENS
Adres:
Eikhof 33, 2547 Lint
Geboortedatum:
06-11-1954
Functie:
Trainer bij Duffel
AC
Specialiteit:
middenafstand
Beste
prestaties:
400m
48.5
800m
1.47.4
1.000m
2.18.1
1.500m
3.36.86
Mijl 3.58.03
2.000m 5.05.8
3.000m 7.53.7
5.000m 13.49.2
10.000m
29.23.7
Palmares :
- Ex-Belgisch
recordhouder: 1500m 3.36.86 (1976)
- Ereprijzen: 1976 - 2e
accessiet Grote Ereprijs KBAB
1976 - Sporttrofee van de gemeente Duffel
- Belgisch kampioen: 1500m jun
(1973)
1500m sen
II (1974, 1975)
cross sen II
(1977)
1500m (1977, 1978, 1979)
800m indoor (1978)
1500m
indoor (1979, 1980, 1981)
Grote
internationale selecties:
OS
1976 - Montreal 1500m (1/2
finale)
EK 1978 - Praag 1500m
EK jun 1973 - Duisburg 1500m (4e)
EK indoor 1979 - Wenen 1500m (5e)
EK
indoor 1980 - Sindelfingen 1500m
EK indoor 1981 - Grenoble 1500m (7e)
WK cross 1981 - Madrid
43e
Grote
internationale overwinningen:
Pre-OS
1975 - Montreal 1500m
Memorial 1978 - Brussel 1500m
V. Damme
|
| |
|
|
|
|
|
Vervolg |
|
Terug naar overzicht historiek |
|
Terug
naar beginpagina
|
|
|
|
