Zaterdag 01 Oktober 2005 (Oostende, Brussel, Parijs)

Tegen de middag is het zover. Gaan eten bij moeder thuis, bagage inladen, nog even stoppen aan het restaurant van Inge’s ma “De Yot” (www.deyot.be), en naar het station. Eric en Liliane en Germain zijn er ook. Ze begeleiden ons naar de trein. Bijna mist Frank het ultieme afscheid, want de “parkeerbeheerder van de stad” laat een afscheid van langer dan 15min niet toe…en met de nodige traantjes rijdt de trein het station uit. We zijn weer op weg.
Tussen Gent en Brussel…het gekende scenario “wegens werken zal de trein een vermoedelijke vertraging hebben van…”. Gelukkig is er een uur speling tussen de geplande aankomst te Brussel en onze Thalys naar Parijs. De trein naar Parijs zit tjokvol, zelfs geen plaats om onze bagage te plaatsen, maar de rit duurt even lang als de rit Oostende-Brussel. 
We hadden in Parijs een hotelletje gereserveerd via internet en zo liep alles vlot. Tegen 18.00u nog een avond wandeling door Parijs en een snelle hap en we gaan vroeg slapen.

 

Zondag 02 Oktober 2005 (Paris, France, Fort de France, Martinique)

Via het reisbureau in Fort de France hadden we de reis al herbevestigd. We moesten enkel een 30tal minuten vroeger op Orly Sud zijn. Ook niet goedkoop de metro als je een paar zones verder moet, bijna 9 Euro naar de luchthaven. Uiteraard, geladen als een ezel (valies, rugzakje en laptoptasje) weigert het klapdeurtje van de premetro me door te laten. Manu militari worstel ik me erdoor. De veiligheidsagent stormt op me af en vraagt me mijn ticket, argwanend kijken naar eventuele elektrische draden verbonden met het rugzakje (grapje). Maar  nat van het zweet sta ik even laten aan te schuiven aan de balie van Corsair. Even proberen een upgrade te krijgen omdat we gehuwd zijn, no way, we krijgen wel een plaatsje dichter bij de neus. Onze vlucht is “cancelled” en we vliegen met een airbus i.p.v van de beloofde 747 naar FdF. Enfin, boarding en precies op tijd schiet de Airbus rammelkar de grijze Franse lucht in. Wat maakt dat ding een lawaai, precies of we net onder de pompen zitten. Het eten is zeer goed en van een iets te vriendelijke steward (geen stewardess) krijg ik wat extra flesjes wijn  “voor bij de film”. De tweede film is de pilootfilm van “The persuaders” met Roger Moore en Tony Curtis, twee figuurtjes die ik en mijn broer veel naspeelden in de jaren ’70. Wat vroeger zelfs dan voorzien (de passaatwinden?) landen we op FdF, we zien zelfs al de ankerplaatsen waar we gelegen hebben een paar maanden voordien. Eindelijk, kunnen we uitstappen? Net alsof iemand de deur van een sauna openzette. 28°C, maar iets bewolkt. Na 9 uur vlucht en toch nog maar 15.00 in de middag doet het toch raar. Netjes rolt onze bagage, naast elkaar als één van de eersten van de band en we gaan op zoek naar een Taxi collectief.
“Bigga mistake to maka”, even vergeten, het is zondag. Even discuteren met een diverse taxichauffeurs en we kunnen voor 4x duurder i.p.v voor 5x duurder naar ons hotel.
Alles was gereserveerd en even later zijn we op onze kamer, het is 16.00u. Nog even de stad in maar alles is echt verlaten, niets niemand en we vinden op de grote avenue amper een zaak waar een fles water kunnen kopen. We zijn de temperaturen niet meer gewoon en gaan snel iets eten in een hamburger keet van de cinema, real caribbean food. We gaan tegen 19.00u slapen, dan is het immers al 02.00u in de morgen!

 

Maandag 03 Oktober 2005 (FdF, Martinique, Castries, St Lucia)

We zijn veel te vroeg wakker, tegen 05.00u zitten we al voor de tv, canal+ die na een half uurtje uitvalt. Dan maar opstaan en wat gaan wandelen. De “twietiepies” zijn weer in het park. Kleine zwarte vogels met gele randen om de ogen, de Fransen nemen die “ un espèce de merles”, maar ze zijn zeer luidruchtig, vandaar “twietiepies”, en zijn echt een plezier om naar te kijken. Wat opzoekwerk leert ons dat het koevogels zijn.
Enfin, Delifrance en Leader Price leveren het ontbijt en een drankje bij de eigenaar van het hotel vullen de rest van de morgen.
Tegen 11.00u staan we aan te schuiven aan de balie van Express de Iles, de firma die ons naar St Lucia zal overvaren. Bagage afgeven en stipt op tijd varen we om 12.00u af. “Bay des Flamands” is rustig, slechts één charter catamaran en 20cm golven, heel wat minder dan toen we vertrokken en de stormsurge van “Emily” al aangekomen was op Martinique. Anse Mitan, Anses d’Arlets, Diamond Rock …allemaal passeren ze de revue. Even later op de oceaan, het doet goed weer een rollend schip onder de voeten te voelen. Dan Pigeon Island, Rodney Bay en stipt op tijd meren we af te Castries. Douane controle waar een dame duidelijk vaststelt wie welke valies gemaakt heeft, ze valt niet over de blikken antifouling van me.
Weer pech, het is “Thanksgiving day” geen “busses” dus, wel een taxi. Weer onderhandelen en tegen slechts 8x de prijs i.p.v tegen 10x de prijs (wat dan nog geen 12Euro is) hebben we een taxi naar Rodney Bay.
Het weerzien is hartelijk met “Eli”. Ze is echter gehavend. Het luik gaat open en de hitte komt ons tegemoet, 41°C, en alle vloerplanken onder het zwart water. Men is in 3 maand niet aan boord geweest om het regenwater dat langs de mast binnendruppelt af te gieten zoals gevraagd. Eerst alles naar buiten, bijna 100ltr, 10 emmers gaan eruit. Alle kledij aan boord achtergelaten ruikt heerlijk naar schimmel en alles moet letterlijk uit de boot om in de zon en de wind te drogen.
Tegen 18.00u is het meeste opgeruimd en gaan we in het bar van de yard een paar pitons en van onze eerste chicken roti genieten. Zalig toch die avonden in de Caribbean.
Het slechtste kwam echter met de nacht… het water had massa’s muggen verzameld en ganse horden vielen ons aan die nacht. Het plafond hangt vol open gespatte muggen met mijn of Inge haar bloed. Morgen gaan we in de tegenaanval met massa’s producten.

 

Dinsdag  04 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Een rotnacht, enkel en alleen door die gevleugelde monsters. Eindelijk kunnen we aan het bureel van de bootwerf de sleutels gaan ophalen van de boot, maar belangrijker die van de douches en de toiletten. Op onze vraag of er iemand in de boot is geweest was het laconiek: “you did talk about it but never showed us how”, figuurlijk vertaald “eerst betalen aan een local en dan zien we wel”. We hoorden later dat bijvoorbeeld onze “laundry man” “Anthony”deze service zelfs gratis ging doen. Enfin, er is geen schade aan de boot en we kunnen beginnen. Eerst naar de jachthaven om Caribbean dollars af te halen, en te ontbijten. Eerst en vooral Nemo, ons bijbootje weer letterlijk en figuurlijk leven inblazen. Het beestje zijn motortje wil natuurlijk niet starten. Boegie opgeschuurd, en carburatortje afgebouwd en helemaal schoongemaakt. Met veel gesputter komt het ding tot leven en even later tuffen we vrolijk terug over de donkere wateren van Rodney Bay Marina. In de shopping mall eten we een hapje en recuperen onze orchideeën. De bloemen zijn (uiteraard) weg maar de planten zien er goed uit.
Even later zien we een grote cat van “Moorings”, één van de weinige charterboten nu actief vertrekken,… met dwars liggende, niet opgehaalde bijboot. Gevolg, bijboot en motor slaan om en lopen vol…chartermensen zouden echt beter wat cursus volgen…dat belooft weer de komende maanden. Bij “yachties” zie je zo een zaken niet, …tenzij na wat rum…maar die gaan niet om 14.00u op zee vertrekken…met de rum in hun lichaam.
We zetten de zonnetent en beginnen aan de grote opruimwerken. Het water in de boot heeft niet alleen de muggen aangetrokken maar ook de schimmels. Alle kledij, lakens en overtrekken zijn goed voor de was. Laundry man “Anthony” komt de boel ophalen.
We gaan vroeg slapen na een ….aperitief en een hapje in het restaurant van de boatyard.

 

Woensdag  05 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Opstaan en beginnen werken…hmm. Eerst ontbijt op dek en een “things to do” lijst samenstellen, wat hier en nu moet gebeuren en wat in het water kan gebeuren. Ik begin met de bakboord kant uit te mesten. Grote desillusie, ons verfcompartiment, waar we in mei op Guadeloupe zoveel problemen mee hebben gehad, is nog erger geworden. Waarom gebruiken firma’s nog steeds oude blikken potten van bedenkelijke kwaliteit, en geen plastiek? De boel is bij ons gaan roesten en in de bak staat een 5cm mengsel resten geroeste potten, harder, epoxy basis, verven en antifouling…voeg daarbij een lekker geurtje van polyester en  MEK versneller, dit aan gemaakt bij 35°C en je komt gewoon “high” uit je cabine van de dampen alleen. Gelukkig moet ik niet meer autorijden… Inge gaat even naar de kapper en ik profiteer ervan het zwembad van de jachtclub te gaan onveilig maken…helemaal alleen. Wat inkopen gaan doen en we zijn weer klaar met de dag. De boot begint op haar plooi te komen en we hebben het voor elkaar dat we nog een week “ashore” kunnen blijven. Dus…cool man, no sweat, easy man…morgen is er weer een dag.

 

Donderdag  06 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia) 

Vandaag een rotdag, de luiken moeten dicht blijven; het is koeler maar bewolkt. Het weer is op de oceaan nog steeds niet OK en dus krijgen we verstoord weer, het regent zelfs een groot deel van de voormiddag. Inge gaat alles op dek gaan onderhanden nemen, onder de zonne- vandaag- regentent. Ik hou me bezig met het verder uitkuisen van de verfbak en de rest van de cabines.
Bij het ophalen van de was geeft Anthony ons de raad met Ian in contact te komen. Ian is een “freelance” boat boy van de yard. Hij werkt aan boten voor een speciale prijs die hij zelf mag bepalen maar laat 10% aan de werf. We komen overeen aan ongeveer 6Euro/u en hij wil direct beginnen de “rot”klussen te doen (schuren, bilges kuisen, motor ontvetten, antifouling leggen…). We spreken af voor morgen, vrijdag.
We gaan shoppen in de Mall, en ik kuis de ankerbak uit en controleer de ankerketting schakel per schakel, inclusief de merken. Je ankerketting is immers jouw en je boot haar levenslijn! Behalve een kleine verstopping van de ankerbak afvoeren is er geen enkel probleem. Ik heb wel gezondigd tegen één van de basisbeginselen van de Carib. “Do not walk, and certainly do not work in the sun”. Immers tegen de middag is de zon terug en ik ben alweer lichtjes verbrand aan mijn rug na Nemo in het water te laten (1u30 min, je kunt je dus voorstellen hoe de zon hier schijnt!). Even later bij een prachtige zonsondergang  nemen we de aperitief op dek bij  een ondergaande zon…vanop land.

 

Vrijdag  07 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Ian is er om 09.00u en begint meteen. De bilges verder leegmaken van water en alle vuil. Daarna het uitspoelen en uitwassen met afwasproduct. De motor wordt eveneens onder handen genomen en alle roestvorming wordt weggeschuurd. Ik controleer alle elektrische aansluitingen en de 220V walstroom heeft de batterijen weer op 13,1V gebracht. De koelkast draait op volle toeren maar we zijn nog steeds op zoek naar een oplossing voor de kapotte BD35 F Dansfoss compressor. Waterworld Chandelery kan eentje voor 308 US$ laten afkomen vanuit St Maarten, tegen november. Maar er is iemand die zijn koelkast met een nieuwe BD50F compressr wil uitrusten, dus we houden contact met Waterworld. Zeer goede firma, je zit éénmaal ingeklaard in hun systeem en kan van dan af steeds taxfree kopen.
Na de middag wordt de ontroestte motor helemaal herspoten en we besluiten voor het te water gaan de motor via het zoetwatersysteem van de werf tijdens het opstarten te laten koelen. Om zeker te zijn dat er geen lekken of andere problemen zijn. Het is vrijdag en “big Party” vlakbij in Gros Islet (toerist trap) maar we besluiten het even kalm te houden en een dvd’tje mee te pikken. Ian wilde ons mee naar Anse de la Raye, net bezuiden Marigot Bay om er hetzelfde feestje maar dan met vis en langoest mee te maken. Maar de busjes rijden wel heen, maar niet terug. Ian is ook visser en kan gemakkelijk, na het weekend aan “tuna” geraken, die hij elke morgen (gruwelijk vroeg, 04.00u) op de oceaan gaat vissen met FAD’s (Fish Aggregating Devices) (palmtakken, of iets dat groot is en drijft, op de oceaan uitgooien, kleine vis eronder, grote vis jaagt op kleine, visser op grote vis,… zie verslagen Barbados vorig jaar).
Geen grote party dus, maar wel met steeldrums op de achtergrond en de Caribische geluiden van krekels en andere diertjes gaan we slapen.

 

Zaterdag  08 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)
  
We staan vroeg op en laten deze morgen de boot voor wat ze is, om naar de markt te Castries te gaan. Ian gaat verder met het schuren en wij gaan even naar de stad. Eerst wat geld afhalen en de markt gaan afstropen. We vinden een visser die ons wat skipjack tuna, de gestreepte, wil verkopen, maar net kan hij een kleintje aan ons kwijt. Hij fileert ze zelfs voor ons. Nog wat verse groenten (plantaan, pepino (soort komkommer), uitjes, tomaat en wat kruiden) maar helaas is het seizoen van de ananas en de mango’s voorbij. Wel veel gigantische bijna als pompoenen grote avocado’s en uiteraard de vele kokosnoot verkopers. We eten een hapje in Castries en nemen een busje terug naar Rodney Bay. De prijzen hebben hier ook te lijden onder de dure olie, ipv voor 1,5 is het nu 2,25EC$ geworden, 0,7 Euro, wat nog niet duur is voor 15km. 
Na de middag is het schuren onderwater bijna gedaan en we houden ons verder bezig met het uitkuisen van de boot. Snel even met Nemo naar de Mall, om wat witte wijn en na de aperitief is het een festijn aan de tonijn…heerlijk. Spijtig dat bij het koken in de boot de temperatuur ver boven de 30°C gaat en je dus heel wat afzweet…ik toch.
Tegen 22.00u en het bij het lezen van een boek worden we geroepen door Ricky. Hij is een typische “old salt”. Met een zelfgemaakte catamaran is hij de oceaan gaan overzeilen en nadat zijn vrouw hem na 37jaar huwelijk heeft verlaten, leeft hij nu op zijn boot en doet hier en daar wat klusjes. Hij ziet er ook zo typisch uit, graatmager, lang grijs haar, een grijze baard, een oude klipper op zijn borst getatoeëerd, enfin…jullie zullen hem wel zien in de film “Pirates of the Caribbean part II” waar hij een gastrol heeft aangeboden gekregen. Nu, hij kwam dus bij ons langs en vertelde dat hij twee man in het water had gezien die erop uit waren bijboten, en vooral hun motoren te stelen. Ook de securityman wordt erbij gehaald, met geladen speargun, maar de vermaledijde zijn al gevlucht. Toch maar Nemo uit het water halen en aan de ketting leggen.

 

Zondag  09 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)        

Lang uitslapen en het was weer een zalige nacht. Zelfs geen muggen. Wel dragen we nu voor alle luiken en voor de ingang een muskietennet. Een rustige zondag morgen waar we allerlei kleine dekklusjes doen. Na de middag even naar de Mall, want die sluit om 16.00u om iets te eten en tegen 17.00u naar het zwembad van de Marina. Met een koele Piton (local beer) uiteraard maar voor de laatste keer want men gaat in de “Scuttlebut” de boel wat verbouwen.
Het zwembad blijft gelukkig ter onze beschikking. Immers binnen zes weken is het hier een drukte van jewelste met de Atlantic Rally for Cruisers, die toekomt, toch een 200tal boten. Bouten, onze vaste barman wil direct komen werken aan de boot, 15EC$ per uur (4,5Eur per uur) maar de werf laat enkel hun freelancers toe. Dus vertrekkers in spe, je kunt je boot hier met de lokale mensen voor een prikje in orde laten zetten: schuren, vernissen, verven, opkuisen, boenen, teak in oliën…
Terug aan boord kijkt Inge een dvd’tje en ik maak er eindelijk werk van de laptop op te ruimen en alles weg te branden naar cd’s wat “vorig jaar” ttz de trip 2004/2005 aanging.

 

Maandag  10 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Lap! Ik heb het weer zitten, weer een jaartje ouder, en ik ga het nu niet zeggen maar sedert ik hier ben gaan de jaren achteruit! Inge heeft een versierde ontbijttafel gemaakt met cadeautjes! Maar het leven gaat verder en Ian is er terug. Hij gaat de eerste laag antifouling leggen, de witte en gruwel ende horror, hij heeft met de drie potten maar voldoende voor anderhalve boot. We hebben namelijk de water lijn met 20cm opgetrokken, m.n. net tot aan de blauwe lijn en inderdaad 11m maal 20cm geeft al snel meer dan 2m² meer. Met de blauwe pot antifouling is het net hetzelfde in de middag, en ik zit dus met een probleem. Want er ligt nu Boero op en wat is compatibel met deze zelfslijpende antifouling? Ik wil helemaal geen primer leggen en mijn dure uit België meegebrachte antifouling verliezen. Advies van Marijs, invoerster in België van deze producten, was het bij hetzelfde type te houden en een boekje aan boord van International leverde wel een compatibiliteit op met hun producten. In Waterworld geeft Ian (ook een Ian) ons de raad er Seahawk op te smeren, verboden in de VS en verboden bij ons maar het enige wat in deze warme wateren helpt. En ze is compatibel met International , en de wet van de transitiviteit, dat moet lukken. Er zit TBT in en dat was vroeger echt goede antifouling. Niet goedkoop maar deze verf is nu ook eenmaal duurder de liter dan Champagne. Op de middag even naar het shopping centrum en naar huis bellen, het is immers mijn verjaardag, en naar de Mall. Vanavond gaan we iets extra klaarmaken. We vinden geen verse steak maar een varkenshaasje. Tegen de avond staat de boot er bizar bij, half wit en half blauw. Van het koelkastfront weer geen nieuws. Aperitief, lekker eten met een lekkere fles rode wijn (die hier niet op kamertemperatuur moet gebracht worden, eerder wat gekoeld moet worden) en gaan slapen dan maar.

 

Dinsdag  11 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Weer een verjaardag, mijn broertje Frank vandaag. Happy birthday in België en goed zeilen op het kampioenschap 470. In 2002 zeilden we er een tweede plaats en de prijs, een houten replica van de J-Class “Endeavour”, heb ik vorige maand ontmast en daarop lagen onze trouwringen bij het binnenkomen van de Kerk. 
Ian komt later, hij is gaan vissen deze morgen en zal tegen 11.30u er zijn. Ondertussen schuur ik ruw de reeds gelegde antifouling op, monteer de zinkanode en doe vet in het klapschroef.
Op de middag is Ian er met twee Yellowfin tuna’s, veel te veel voor ons twee.
De middag geven we de boot haar tweede laag antifouling, het TBT houdende Sea Hawk, en ja de geur komt me meteen weer van vroeger. Er is geen probleem met de twee verfsystemen opeen en tegen 16.00u is “Eli” terug blauw onderwater. Snel even de tonijnen kuisen, en in filets snijden. Ian begrijpt er niets van dat we de koppen niet opeten. Tja, in België eten we toch ook kabeljauwskoppen en kelen. Ik vraag of Ricky niet wat vis wil, maar hij wil niet “it’s a moral thing, I only eat what I catch”, maar hij nodigt ons wel uit voor een “smoke”. We gaan nog even zwemmen in het zwembad van de Marina. Maar er is er echter een begrafenis. Een lokale jongen van 31 is op eerder bizarre manier, in een jachtclub overboord gevallen en verdronken. Zijn lichaam werd net deze middag door een grote tonijnvisser aan de oceaan toevertrouwd. Hier mag je nog mensen begraven op zee, bij ons mag je enkel, onder bepaalde voorwaarden de as uitstrooien op zee. Verschillende motorjachten komen afgeladen met mensen in het zwart gekleed de jachthaven binnen. We willen niet “den toerist” gaan uithangen bij zoiets triest en verdwijnen achterom. Ik ga aan boord, nog steeds op de wal uiteraard, alle vis gaan opbakken. Heerlijk met een flesje witte koele wijn smullen we van verse tonijn met rijst en groentjes.

 

Woensdag 12 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Nog steeds slecht nieuws van op de oceaan, Tropical depression 22 of Wilma is geboren. Men heeft nu echt een probleem omdat er verder voor 2005 geen namen meer beschikbaar zijn en de oplossing zal zijn over te schakelen naar het Griekse alfabet. Gelukkig leert het internet en de satelliet beelden dat het niet voor ons zal zijn maar dat Miami en de oostkust van de VS veel, zeer veel regen mogen verwachten.
Inge haalt alle kuip en cockpit plankjes eraf. Deze zijn door de zon en het zout gaan kromtrekken en sommige zijn zelfs al los gekomen van de zitbaken. Met wat epoxy aangedikt met houtstof dichten we de gaatjes. Ook net vooraan de kiel is over 30cm er een barst in de plamuur gekomen wat roest gegeven heeft. De boot staat goed vast maar niet echt netjes op haar kiel. We besluiten van de boel proper te schijven en er een matje op te leggen. Ian zal epoxy meebrengen. Vandaag maakt Inge als lunch de rest van de tonijn met rijst en verse groentje vermengt, lekker fris en ook Ian geniet van onze keuken. Algauw is het uitwisselen van recepten.
Na de middag is de motor aan de beurt. We vullen twee emmers zoet water en koppelen de intake koelwater leiding af en zetten die in de emmers. Het stalen monster slaat direct, in één draai van de sleutel, aan. Een opluchting voor mij. Alle olie en diesel leidingen nog eens gecontroleerd, en na een paar minuten spuwt “Eli” het zoete koelwater netjes uit achter zich. Toch wel bizar zo motor lopen aan de wal. Wat een geruststelling. Even later is de wc aan de beurt. Alleen de kranen blijken vast te zitten. Na heel wat gesleutel (engelse sleutels) een halve liter zweet krijgen we ze eruit. Afschuren invetten, en terug monteren. Een paar emmers zoet water door het wc en alles is ook op dat front klaar voor het te water gaan. We nemen de aperitief in onze vernieuwde kuip (Inge heeft alle planken aangepast en het houtwerk opgeschuurd) en daarna het klassieke scenario…eten, slapen

 

Donderdag  13 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

We zijn er al vroeg bij. Nemo, onze bijboot, heeft ook problemen. Er is een piepklein gaatje en dat doet de ene romp wat lossen, wat elke dag een pompje of twee nodig heeft. We zullen deze ook eens moeten nakijken. De motor doet het nu wel zeer goed maar er is een vettige drab dat langs de staart naar beneden loopt. Ik controleer de olie in de staart maar die is nog uitstekend, maar nu wordt het euvel naar de “things to do” list verwezen. Morgen gaan we in het water. Eerst administratie, uitchecken in de bootwerf, en inchecken in Marina. Dan inkopen gaan doen en mails contoleren. Gaby van de “Gangmaker” moet zeer binnenkort bevallen: dikke proficiat van ons. Van het koelkastfront nieuws deze keer, slecht nieuws want de kerel heeft beslist het ganse systeem op zich te verkopen en niet enkel de compressor. Ian kent echter een frigorist die ons eventueel zou verder helpen. Ik zet de koelkast terug ineen en Inge geeft hem een opknapbeurt…en nu wachten op Prudent, de frigorist.
De batterijen nazien, allemaal lekker boven de 13V; de schroefasvetpomp opnieuw bijvullen; de voorkant van het kiel wordt door Ian met een matje in de epoxy gezet (toch wel handig die temperaturen hier, alles hardt direct snel uit); het anker en de ankerketting in laden…
We laten de poten onder boot ook even verplaatsen om de delen niet in de antifouling ook een laagje te geven. We starten de elektrische systemen op, kuisen de impeller van de log goed af, testen de autopilot en doen nog wat kleine zaken. De “things to do” list is klaar wat betreft het in het water gaan! Ian heeft foto’s van voor zijn periode als rasta en erna mee en blijft weer een spaghetti bij ons eten. Hij geeft ons een uitleg hoe cannabis gekweekt wordt en hoe het in de rasta cult past. Na de nodige rums is het tijd om te vertrekken voor hem en wij gaan slapen, de laatste keer op vast grond dit jaar (hoop ik toch)

 

Vrijdag  14 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

We zijn er klaar voor. Na een rotnacht, want ik ben aangevallen door honderden muggen tegelijk, geen oog dicht gedaan…alleen maar bzzzzzz.
We ruimen alle rommel onder de boot op en de mannen van de werf zeggen ons dat het zover is. We hebben echter buren gekregen, op een Nichelson 43 van 1968! Alleen zijn ze 86 en 81 en nog steeds komen ze elke winter in hun boot op St Lucia leven, het zijn Bretoenen.
Eerst gaat een Noors jacht het water in, de meneer heeft haar van Sunsail gekocht en haar in orde laten zetten. Dan moet er nog een jacht verplaatst worden en dan zijn wij aan de beurt. Tegen 10u30 valt alles stil. We gaan een kijkje nemen op een 35m schoener die ze als dwars getuigd “toeristenschip” aan het restaureren zijn. Jammer maar ja, de toerist ziet liever piratenschepen met dwarse zeilen. Ricky werkt er wat aan boord en past perfect in het plaatje, oud zeilschip en “old seadog”. Tegen 11.30u is het zover…maar een hydraulische leiding van de kar begeeft het en de olie spat in het rond. Deze middag dan maar. We tuffen naar de Breadbasket om een roti en gaan dan een dutje doen aan boord.
Tegen 13.30 is het zover. Eerst manipulaties op een kar, en dan in de travellift. Nog even met de rest van de pot wat extra antifouling op de onderkant van de kiel en daar gaat ze.
“Eli” haar kiel ziet het eerst water om 14.43u en even later stap ik aan boord om de zeekranen na te zien. Enkel een beetje water via de schroefas maar we kennen dat.
We moeten snel vertrekken want een andere boot ligt al te wachten om eruit te gaan.
We varen naar onze ligplaats maar er is net een squall, met een 20kn wind. Ik vaar haar naar haar box en geeft wat extra gas, maar de schroefas is ontkoppeld als ik wil achteruit slaan. Ik die altijd zo voorzichtig ben, ga te snel in de box en gelukkig afgeremd door wat jongens op het ponton bots in mijn eerste manoeuvre op de pier. Niet erg maar een grotere deuk voor mijn ego dan het stukje gelcoat dat eraf is.

Doodnerveus motor afleggen, boot vast maken, ….en inchecken in de club zelf. Bij het terugkeren naar de boot wat meer geluk…”hey captain, wanna some lobster” mijn oortjes en oogjes gaan tintelen. In een plastiek zak, net voor de boot haalt hij een zak met 3 langoesten boven, twee zijn echter weer veel te groot voor onze potten aan boord maar eentje past net…voor 20EC$ (6Euro) en we hebben weer eten voor morgen.
De rest van de avond is het opruimen en …lobster koken. Tegen 20.00u besluiten we naar de vrijdag “street party” van Gros Islet te gaan…volgende verslag daar meer over!

 

Zaterdag 15 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Gisteren was het wel een beetje laat geworden op de Gros Islet Street happening. We kennen de zaak natuurlijk een beetje en de Amerikanen uit de grote hotels werden letterlijk waar we bijstonden dik gerold. 3US$ voor een pint, “so much?” vroeg er eentje “Of course”, was het antwoord en de Amerikaan betaalde 2,72 maal meer voor zijn pint als wij. Onze “pitons” komen van een oud vrouwtje aan 3EC$ of 0,9Euro, wel op voorwaarde dat we de lege flessen terugbrengen. Even nog een halve kip op de bbq aan 5EC$ of 1,5Euro en we hebben ook gegeten. Natuurlijk zitten een hoopje straathonden je likkebaardend aan te kijken terwijl je eet, maar we zijn hier niet thuis, waar de huisdieren super verwend zijn. Reggea muziek uit de boxen, dansende zwarte mensen, bijna iedereen met een pint of rum in de hand, verkopers van Cubaanse sigaren of van counch schelpen (kroonslak) en…twee Belgen die genieten van het Caribische sfeertje.
Het opstaan ging redelijk goed maar de ontnuchtering volgde snel. We hadden alle verslagen en foto’s klaar om de site te updaten en wilden het even wegschrijven naar een diskette. Dat rotding van een laptop startte gewoon niet meer op, al ons werk voor niets en jullie blijven op jullie honger zitten wat betreft onze avonturen. We gaan deze middag wel het ding terug opengooien en zien wat er nog te recupereren valt en dit zette natuurlijk een dikke domper op ons vertrek naar Castries. Weeral van die kleine problemen die het leven bijzonder onaangenaam kunnen maken.
Op de markt te Castries is het een drukte van jewelste. We doen er onze inkopen, verse plantaan, uien en gaan even voorbij de vismarkt. Mooie grote “yellow fin” tonijnen, marlijn, zelfs haai…en een zeeschildpad. Inge had al geen zin meer in vis, toch niet van deze visser. We nemen een verse kokosnoot om onze dorst te lessen en ik blijf in bewondering staan voor het oude vrouwtje die de noot zo snel open hakt zonder een druppel sap te verliezen. Moest ik dat doen kost het mij een vinger bij elke slag van de machete. Een lekker maal aan één van de restaurantjes aan de markt voor 10EC$, met plantaan, gekookte banaan (groene harde bananen, geen plantaan, met schil en al koken in heet water en dan uiteen nemen), dashew (soort wortel), breadfruit (broodboom, door Capt Bligh vanuit Tahiti naar de Carib gebracht om de zwarte slaven goedkoop te eten te geven, zeer populair hier), sweet patatoes, sla, tomaat, pepinos (kleine komkommer), bonen, rijst, chinese noedels, en een groot stuk kip.
Even later terug met het busje, inclusief loeiharde lokale muziek en dan terug naar het euvel van de laptop. Het hele ding gaat uiteen: batterij, scherm eraf, voeding, A-drive, CD-drive, klavier voor ik aan de on/off switch geraak, wat gepruts en dan alles terug ineen, en het kreng start weer op. Gelukkig heb ik deze zomer op een computer beurs een tweedehands laptop erbij gekocht want ik wist dat de onze na een jaar op zee “terminaal”zou zijn, het ding is gewoon niet meer te vertrouwen. Dus start ik de nieuwe op. We kunnen onze gegevens voor jullie er nog van halen, en vertrekken met Nemo naar het internetcafé. Net of deze nieuw site gedoemd is. Het ene café moet uitzonderlijk sluiten en het andere heeft geen pc’s met een A-drive. Inkopen dan maar doen. Tegen 17.00u kunnen we dan toch proberen de verslagen en foto’s door te mailen, neemt dat ding toch wel niet slechts de helft van de foto’s aan. Wat een ellende vandaag! Op de terugweg naar de boot vallen we dan nog even zonder benzine. En nu is het genoeg, we ondernemen niets meer vandaag! We gaan gewoon rustig zitten lezen en hopen dat er niets ergs meer gebeurt. Want deze avond eten we…langoest, tenzij ook deze uit de frigo is ontsnapt. Van Ian hebben we niets meer gehoord, hij is gisteren niet op de werf geweest en is vandaag ook niet naar de boot gekomen, dus het diepvriesprobleem is nog steeds niet van de baan.

 

Zondag 16 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

We zijn er nog steeds, de langoest smaakte heerlijk met een Blouberg, zuid Afrikaans wijntje, heerlijk gewoon. We werden echter door een gigantische plensbui naar bed gejaagd. Wat ook betekende dat het luik boven ons hoofd gesloten bleef; wat dan weer betekende dat, eens de zon op was, ik mijn bedje zowat helemaal onder zweette.
Geen nood, om 08.30u plonzen we in het zwembad van de jachtclub om af te koelen. De visser waarvan we langoest gekocht hebben is terug. Hij heeft weer langoesten, maar weer zo een kanjers. Advies aan vertrekkers, neem een gigantische kookpot mee want de langoesten zijn hier echt “huge”, we zijn blijven steken bij het Ikea setje kookpotten en één toch wel grote snelkookpot, dachten we.
Ze hadden eveneens een rog van een dikke 20kg mee, een gigantisch dier van wel een meter doormeter. Dan maar aan boord gaan ontbijten, Frans stokbrood die we gisteren te pakken kregen in de mall. Met aardbeien confituur en choco, net als thuis, alleen de zondagskrant ontbrak.
De rest van de morgen prutsen we maar wat aan de boot en Inge maakt werk van haar woeste haren. Op de middag gaan we lunchen in de Breadbasket waar ik de “twietiepies” weer gelukkig maakt met broodkruimels. Dan een middagdutje.
Het is ook zondag voor ons en dus doen we ook niets, buiten wat opruimen, lezen, een nieuwe staalkabel maken voor Nemo, Trivial Persuit spelen en tegen 17u00 nog maar eens naar het zwembad.
Dan is er de zonsondergang met aperitief, het avondmaal, en een dvd’tje. “Normal day in the tropics, I would say.“  

 

Maandag 17 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Rotdag, eenvoudig weg een rotdag…regen, regen en nog eens regen. We zijn verplicht bijna de ganse voormiddag in de boot te blijven want het blijft maar gieten. En in die fikse regenbuien gaat de wind ook nog eens goed er tegen aan. Zo erg zelfs dat we een redding operatie moeten opstarten om een handdoek die te drogen hing aan de reling uit Rodney Bay te gaan opvissen.Terwijl het in België lekker weer is…hmm. Pas tegen de middag begint het op klaren en kunnen we tussen twee buien snel een hapje gaan eten.
Door het slechte weer en doordat alles doorweekt is kunnen we enkel wat opruimwerkjes doen benedendeks. Ook Ian laat het weer afweten, het is ook geen weer om buiten op een open werf te werken. In de namiddag kunnen we even naar het internet café en onze webmaster heeft al de site bijgewerkt, dus kunnen jullie weer volgen wat er aan het gebeuren is in de Carib aan boord van ons scheepje. Verder lezen we over de gebruikelijke najaarstakingen en politieke schandalen in (het zuiden van) ons landje.  En dan is het weer tijd voor een…..en een dvd’tje.
We denken nog een weekje hier te blijven, (puur een beslissing in functie van het weer, tropical storms “Stan” en “Wilma” zijn in de buurt ) en dan eindelijk even naar Martinique te zeilen om er in de “Leader Price” wat inkopen te doen om een combinatie te maken van de goedkopere Franse en Engelse producten. Daar we nadien enkel ex-Engelse eilanden zullen aandoen. Zeg nu eerlijk, waar is er betere wijn en kaas (en rum) te verkrijgen dan bij de Fransen? We schikken om tegen eind oktober eventjes naar Le Marin (Martinique) te hoppen en dan via Rodney Bay, Marigot Bay, Anse La Ray, Anse Chastenet en Souffriere (langs de Pitons) (allemaal St Lucia) terug naar de filmset van Pirates of the Caribbean te zeilen in Wallilabou (St Vincent). Om dan door te zeilen via Young Island, Bequia, Mustique, Canouan, Mayreau, Tobago Cays, petit St Vincent en petit Martinique tot Carriacou (Noord Granada).
Als er onder jullie iemand is die een stukje willen meezeilen, vooral met de vele verloven in November in België, mail ons maar! Vooral het stukje Martinique en St Lucia zijn makkelijk en goedkoop in en uit te vliegen en bij ons in te schepen.Er kan altijd wat geregeld worden. Dus avontuurlijk ingestelde koppels onder jullie…          

   

Dinsdag 18 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Splashh, het is 08.30u en de zon schijnt volop, en met de splashh breekt de dag aan in het zwembad van Rodney Bay Marina voor ons. Dan een ontbijt en even later zitten we met zijn vijftien in een busje onder de “jamming sounds” op weg naar de markt in Castries. Het is er  niet zo druk als op zaterdag en er zijn ook nog geen grote cruiseschepen. We doen onze exotische inkopen, en morgen staan er “sweet patatoes” (een zoete vorm van onze patat, ik vraag me af, als goede Belg, of je er ook frieten en kroketten van kunt maken?) en …tonijn op het menu. Maar er is niemand op de visstandjes, ja toch, een man met een steekkar vol tonijn komt aangereden. Geen schildpadden, maar verse skipjack, yellow fin en ..twee kleine dolphins (geen dolfijnen voor de nieuwelingen onder jullie lezer(e)s(sen), maar dorado of mahi mahi, in het Frans coryphènes, groene geelgouden soort tonijn met vast wit vlees, de lekkerste onder de tonijn!). Een oude dame is ons voor en koopt een dorado op, ik direct de tweede voor geen 4,50Euro…we hebben weer verse vis voor twee dagen. De visser wil onze vis kuisen maar ik doe het liever zelf. Let ook op voor de kerels die je plastieken zakjes willen aansmeren! Ze zien je vis kopen en denken, “die wil een zakje” en hij geeft je er eentje. Je denkt: “vriendelijke mens” maar komt ie even later geld opeisen, voor een plastiek zakje! Je krijgt er honderden elke dag overal. Zelfs de kaas, het vlees, de drank, alles steken ze in de supermarkt in aparte zwarte plastieken zakjes, die dan in één groot gaan. Natuurlijk kennen we de trucs al een beetje en zijn we voorzien van de plastieken zakjes. De staart van de dorado past net in de rugzak. We houden er trouwens de traditie in de staarten van op de oceaan gevangen vis aan de beugel achteraan op te hangen, maar deze hoort er niet bij want die hebben we zelf niet gevangen. Nog wat andere inkopen, zoals ook een nieuw zwembroek en bikinietje voor Inge en een heerlijk maaltijd aan één van de standjes op de markt. En dan terug naar de boot, in een gammel busje, weer “cool jammen”.
Even later is Ian er terug. Hij heeft een verlengd weekend genomen en wil het verder cool houden. Hij heeft een 50pound yellow fin (25kg tonijn) gevangen en heeft 75pound  andere tonijn aan een marktkramer verkocht, allemaal onder de FAD gevangen. Hij geeft ons het telefoon nummer van Prudent, de koelkastman, maar die is niet te bereiken. Morgen opnieuw proberen.
Ik kuis onze vis op het ponton, terwijl een grote catamaran met tientallen dronken Amerikanen, handjes in de lucht zwaaiend, de baai komt binnengevaren. Alle yachties kijken het zootje met een glimlachje aan en gelukkig keert de rust snel terug. Tegen dan is het alweer 17.00u, tijd om weer het zwembad in te plonzen en een paar baantje te zwemmen…baantjes van 15m, niet overdrijven,hé.
Aperitief en dan heerlijke gebakken dorado. Even later proberen we aansluiting van de tv aan de ponton aansluiting, inderdaad 41 kanalen met beeld en veel geruis. Dus nog even de site bijwerken en dan is de dag weer om.

 

Woensdag 19 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Ik slaap iets langer maar Inge is al bezig de volledige inox achterbeugel in de “rust remover” te zetten. Natuurlijk roest inox niet maar je zult versteld staan hoeveel roestplekjes er op de kandelaars en de inox buizen van de beugel komen. Dus insmeren met “rust remover” even wachten en afspoelen. Weg roest, in theorie, in de praktijk even naschuren met het schuurpadje. Tegen 09.00u is het weer plons in het zwembad. Tegen 09.20u ontbijt en vandaag gaan we wat werken aan de boot. Het weer is prima en de “sfeer is koed”. Maar niet overal in de Caribbean! Voor de kust van Mexico zit “Wilma”, de 12de hurricane, de 23ste tropische storm, en de 3de Cat 5 hurricane van het seizoen. “Wilma” heeft “steady winds” van 240km/u en “gusts” tot 340km/u, niets is daartegen bestand. Daarmee zijn niet alle records gebroken van de laatste 100jaar, eveneens de diepste luchtdruk ooit gemeten op de Atlantiche Oceaan is een triest record, 882Mb. “Stan” had al in Mexico enkele tientallen doden op zijn naam, nu gaat “Wilma” op Yacutan af en zal wegdraaien naar het Noorden, richting Miami en de Bahama’s aan met een 1 op 3 kans van “direct hit”. Wat een jaar en zeggen dat het “seizoen” nog niet over is en men nu al geen namen meer heeft voor nieuwe tropische stormen. Voor ons: alles rustig, steady trades aan 15 tot 17kn enkel Antigua en Barbuda, de leewards, gaan wat squalls krijgen. Maar de warmte hier is nog niet over, dus…more to come?!
Enfin, goed nieuws van het koelkastfront. “Prudent got the message” en komt even later langs. Diagnose na een half uurtje, kapotte compressor, zelfde als die van “Iceberg refrigiration” op Guadeloupe. Naar heel wat discussie over de prijs, wil hij die herstellen aan een “redelijke prijs”. Drie uur werk vraagt hij maar hij belooft tegen het middagmaal terug te zijn met de herstelde unit. Onmogelijk zeg ik hem, want er resten geen drie uur tegen de middag. “Yeah, that’s what I mean, man” tegen 14.00u....afzetter. En tegen 13.30u is hij terug, maar ik vraag hem wel de oude compressor terug, voor het geval dat…We zullen zien of het een goede zaak zal zijn. In alle geval werkt het ding weer, en echt zonder kunnen we niet. We zouden teveel eten en drank moeten weggooien, dan de kost te maken voor de herstelling.
Het middagmaal is heerlijk aan boord: sweet patatoes, in een vers slaatje met verse koude (gisteren gebakken) dorado. Na het middagdutje is het snel even naar het internetcafé en naar de post. Weer zo een verhaal. De vorige postkaartjes waar met zegels van 0,9EC$ erop, nu vraagt de man aan balie 1,1EC$. Ik zeg hem dat we verleden week 0,9EC$ betaald hebben, en hij vraagt het na bij zijn collega: nu is de prijs aan zegels 0,7EC$ per kaart. “Sorry, mon, I had too much to drink”, is de Post overal zo in de wereld?
Enfin, verder werken aan de boot. Inge monteert de gewassen “splash baches” (kleine zeiltjes op de reling achteraan, om opspattend zeewater bij achter inkomende golven tegen te houden maar ook tegen indiscrete blikken) en ik vecht met het grootzeil tot alle latten er terug in zijn en het zeil in de “lazy bag” op de giek terug ligt. De zon schijnt veel te fel en ik krijg weer last van “prickly heat”. Een getintel in de huid van teveel zon en zweet, iets waarvoor Columbus, Admiraal Rodney, en zelfs Admiraal Nelson…en honderdduizenden andere zeevaarders gevoelig waren. Trouwens, het is net 200jaar geleden dat de Slag bij Travalgar is geweest, met de dood van Lord Adm Nelson (lees meer hierover in onze vorige verslagen, in verband met Martinique en Diamond Rock).
Ik ga nog even zwemmen, lees afkoelen in het zwembad en bij terugkeer is er weer iets gebeurd. Inge wilde de rugbeschermers monteren op de staalkabels van de zeereling achteraan, toen een kleine verstekeling haar zo leuk vond om op haar arm omhoog te klimmen. Niets is zo vrouwvriendelijk als een kleine gezonde gekko die op exploratie gaat. Even later kan ik het diertje vangen in een netje en we dopen het “Loortje het Gekkootje”. Loortje wordt even later van het Belgisch grondgebied, ons scheepje, uitgewezen en terug in de vrije natuur geplaatst onder een paar dikke bananenbomen. En geloof ons, het diertje was dolgelukkig. Zo zie je dat we geen onmensen zijn, en snel levende wezens terug in hun habitat te plaatsen…
Het moet ergens aan boord geklommen zijn toen we droog stonden en ging op zee een zekere dood tegemoet.

Nog even aperitief en bij een zonsondergang, een praatje met de buren die net van op zee kwamen vissen (motorboot) en twee mooie barracuda’s bij hadden en de dag is weer om. Een hapje eten, de site bijwerken en ..gaan slapen.

 

Donderdag 20 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Ja, vandaag geen geplons in het zwembad, alles is buiten een zwembad. Het regent dat het giet. Ja, normaal hebben we regelmatig wel eens een regenbui, maar nu heeft het de godganse dag geregend, en niet zo een druilregentje zoals in België maar echt gieten. We kunnen gewoon de boot niet uit. Ik spurt even naar de douche maar afdrogen is niet nodig, het regent stralen en geen druppels buiten. Er zit niets anders op binnen in de boot te blijven en wat opruimwerkjes te doen, terwijl het meeste werk op dek te doen is. Door de hitte en de zon is de siliconen dichting (waar siliconen toch niet allemaal goed voor zijn) aangetast en lekt de forhatch (voorluik) weer wat. Er zit niets anders op dan een zeil op de forehatch te leggen en te wachten op droger weer. Maar niets, het blijft aanhouden. Het enige voordeel is dat het nu wel wat koeler is. Op de middag spurten met de kawee’s voor noodgevallen mee gekregen van broer Frank naar de Breadbasket om een roti te gaan eten. Inge ziet eruit als een kanarie piet, knalgeel. Maar we gaan toch niet weer onze zeezeilvesten opdiepen uit de catacomben van onze boot voor dat dagje regen. De middag is volledig hetzelfde…regen, regen en nog eens regen. Tegen dat de avond valt zijn we drie dvd’s verder en eten we een klein hapje aan boord. Nog twee dvd’s volgen die avond. Een dag om te vergeten, zo snel mogelijk, hebben we, buiten op Barbados nog niet gehad hier in de Carib.

 

Vrijdag 21 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Midden in de nacht, tegen 00.30u is de wind gaan aantrekken, echt gaan waaien. De navigatiesystemen, dus ook de windmeters, staan niet op maar we schatten toch een kleine 40kn. Met striemende regenvlagen. De zonnetent moet eraf voor die aan flarden gaat of ergens het regenwoud in vliegt. Alle dekspots gaan op en we beginnen eraan. Twee jachten die achter ons op anker liggen hebben problemen, hun anker houdt het niet. Een verantwoordelijke van de jachtclub loopt de pontons af met een sterke lamp om te zien of er geen problemen zijn. We zien dat op de jachten achter ons nu ook de deklichten aangaan en een Frans jacht gaat tegen de wind in over zijn ketting varen om een tweede anker bij te gooien. Met verenigde krachten kunnen we de zonnetent onder de kuiptafel weg moffelen en we brengen nog een tweede heklijn over naar het naast ons liggende ponton. De pontons zijn hier van beton en zijn redelijk hoog, bijna op dekhoogte. Alhoewel het verval minder dan een meter is, en we zijn vandaag volle springtij, 3 nachten na volle maan, kan onze gangboord net onder de betonboord komen. Net wat er aan het gebeuren is. Daar die tweede 1inch (2,54cm) dikke lijn naar de andere kant te brengen, houden we de boot van het ponton af en kan bij laag tij en wat zeegang enkel het anker tegen de boord schuren. De ganse nacht loeit de wind in de verstaging en om 05.30u doe ik nog eens een ronde op dek om het schuren van de moorings, de stootkussens en de baches en covers na te zien. Enkel de elektrische kabel van de walstroom is gekneld geraakt, maar zonder schade.
Het wordt licht en we zien nu pas hoe het waait. De zachtjes wiegende palmbomen zijn helemaal naar één kant gedrukt en lijken elk moment te kunnen afknappen. Het regenen is eventjes op gehouden. Later hebben we geleerd dat dit maar een tropische “wave” was die aan het uitdiepen was. Ze zal in de loop van het weekend een depressie worden en tegen dat ze NE richting Porto Rico, Dominicaanse Republiek en Haïti bereikt, zal ze TS 25 (tropical storm 25) worden. En er is geen naam meer voor! De vastgelegde namen in het alfabet voor 2005 is op! Men gaat ze vanaf nu het Griekse alfabet laten volgen “Alfa” wordt boven ons hoofd geboren! En dit is nog verre van een hurricane.
Het onstabiele weer houdt ons “grounded”. De boot is bijna 95% operationeel maar de logistiek begint te leiden onder het binnenliggen in een haven. Nelson zei ooit “ships and men rot in harbour” en hij heeft gelijk. We zitten laag aan stocks ( de meeste stocks die een vervaldatum hadden zijn voor ons vertrek opgeraakt en we wachten tot Martinique om in te slaan), de diesel is OK maar de benzine voor de buitenboord raakt op, het water kopen we per 2 flessen…en gelukkig is de medische stock niet aangeraakt. Voor de vertrekkers onder jullie is er een Excel lijst van medische zaken beschikbaar en een Word file van wat effectief van medicijnen aan boord (exclusief hardware zoals scalpels, injectienaalden…)te vinden onder het rubriek ‘schip’ bovenaan de site. Let op dit is persoonlijk, laat je huisdokter deze lijst aflopen en schrappen of bijvoegen wat nodig is specifiek voor jullie eigen gezondheid. We geven dit louter ter informatie en als planningsgegeven.
Enfin, tegen de middag kunnen we toch wat inkopen gaan doen en op het internet gaan. We doen een kleine wandeling naar Reduit beach, het mekka voor “den toerist” en direct al worden we aangesproken om locale juwelen te kopen…en om een “smoke” te kopen… We gaan terug naar ons bootje.
Maar tegen 16.00u, net als het grootzeil en haar “lazy bag” in de giek is geschoven, begint het opnieuw te regenen…weer eentje voor de rest van de nacht. In alle geval is de wind nu ook wat gaan liggen en wordt het weer een avondje dvd’s aan boord. Spijtig, want het is deze avond weer street happening in Gros Islet,  maar die zal uitgeregend zijn.

 

Zaterdag 22 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Waikie, waikie, het weer is weer mooi en even later plonsen we in het zwembad, dat nu vol blaadjes drijft. Tegen 10.00u zitten we weer in een busje te jammen om naar de zaterdag markt te Castries te gaan. Inkopen doen: sweet patatoes, plantaan, kool, wortelen, uitjes, en op de vismarkt verse zwaardvis. Nog even een reservesleutel gaan bijmaken om de motor te starten, want die is nogal verroest geraakt afgelopen seizoen, waarvan we 2uur later vaststellen dat deze niet past,…knoeiers. En dan een hapje gaan eten op de markt zelf, lekker met alles lokaal van groenten: dasheen, breadfruit, plantaan, bananas, rijst…
We stoppen nog even aan de “American Mall” die we onderweg zagen maar dat blijkt een dikke tegenvaller te zijn, dan maar naar de boot terug.
Geen regen vandaag en dus werk aan de winkel: de zonnetent erop, herstellen van de “golfbreker” die we voor het voorluik gemonteerd hebben. Tip voor vertrekkers: de beste selicone, of afdichting gaat hier stuk door de zon en de temperaturen. Zwarte sikaflex wordt echt weer zacht door de hitte, en rubberen dichtingen verduren, zelfs na het regelmatig insmeren met vaseline. Dus als er een zware brekende golf op het voordek beukt, en het water zich op de dichting van de forehatch perst en die is niet meer in orde…is alles nat benedendek. Een kleine teflon “golfbreker” of zoals de Amerikanen het noemen “bug deflector”. Het grootzeil is er eindelijk terug op en de “lazy bag” is ook gemonteerd. En Inge kan één van de covers herstellen met onze naaimachine. Snel nog even met Nemo naar het internetcafé om het weerbericht en de mails te gaan ophalen, na de vele emmers regenwater uit het bootje te hebben gehoosd. Het nieuws bekijken op de site van de Standaard…hmm geen commentaar maar het gaat blijkbaar goed in ons Belgenlandje….Het weer is zoals gisteren voorspeld was, de depressie is er gekomen en het systeem begint zich te organiseren, we zullen zien de komende dagen. Voor ons is er nu drie dagen weer heerlijk zomerweer voorspeld maar woensdag toch nog doortocht van een volgende “wave” (nu is deze nog maar op 35W, wij op 60W;… jullie liggen op 3 E…en 52N°-15N=37° graden noordelijker of 37 x 60 zeemijl x 1,852km= 4112km noordelijker dan ons)
Net op tijd terug aan boord om nog even in het daglicht naar het zwembad te gaan om een verfrissende duik te nemen. Tijd om terug buiten te aperitieven en te eten. Even toch nog een kleine regenbui maar niet van het soort van de afgelopen dagen. 

 

Zondag 23 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Vandaag rustdag, enfin elke dag is een beetje rustdag, maar we gaan toch proberen iets te doen aan boord vandaag. We zijn al wat later opgestaan en gaan vandaag de grote was doen. Voor mij gaat er weer nieuwe wereld open, niet dat ik niet kan wassen maar je leert elke dag bij over het laten weken, verkleuren en de nodige hoeveelheden wasproduct. Alle badhanddoeken, en dat zijn er om te beginnen toch een zestal gaan we wat met de hand wassen op het ponton. Water in de teil, product erin en de badhanddoek erin. Jeetje wat ziet dat water vies na een half uurtje. In feite hebben we alle kasten moeten openzetten en alles wat erin zat uithalen en controleren op schimmel…en uiteindelijk in de was doen al is het maar voor de geurtjes. Enfin, na een halfuurtje moet het ding er dan uit en ik bind het dan met een lus vast aan de klampen op het ponton, om die krengen hard uit te wringen, zoveel water dat daar uitkomt. En dat zo een zesmaal. De reling van de boot hangt vol handdoeken tegen de middag en die geuren weer heerlijk. We gaan snel wat eten in de  “Breadbasket” en zien er op CNN hoe “Wilma” tekeer gaat  in Florida.
Daarna wat rusten, want ooit zei me iemand dat je elke middag na het eten wat moet rusten, zo wordt je zeker 100jaar, en dus doen we dat dan maar. Dit is een hint voor onze regering, na de middag de mensen wat laten rusten, in de plaats van ze langer te laten werken.Inge gaat alle tapijten schuren in de namiddag, het schuimt nogal op het ponton, en nu ligt ook het dek vol zaken die liggen te drogen. Ik ga alle GPS systemen opstarten en controleren op hun goede werking. De Color Track van Magellan, die ons net voor Barbados in de steek liet, doet het weer niet meer. Frank heeft echter voor een nieuwe Magellan gezorgd en deze doet het prima. Echter de aansluitingsfiche die op het buitendek stond laat het nu afweten. De fiche wordt altijd, bij niet gebruik, in een plastiek zakje met elastiekje gestoken, maar de zon hier heeft  alles gewoon kapot gebrand. Na veel prutsen en reinigen komt het toch voor elkaar. Ondertussen hebben we ook zo een 40 batterijen AA, de batterijen van de boormachine, van de duiklamp, van ….alles wat aan boord een batterij nodig heeft, opgeladen aan de walstroom. Zo kunnen we weer een paar weken verder. Snel even naar het internetcafé dat ook open is op zondag.
Even later komt een US boot afmeren naast ons, ’t is te zeggen binnengesleept. De man is een oudere Hawaïtiaan, of hoe noemt men zo iemand, en Amerikaan wil ie niet genoemd worden, die alleen zeilt. Hij heeft al tweemaal rond de wereld gezeild, is een ex- US  Marine Seal, en heeft nu aan boord een gebroken kabel van het stuursysteem, een motor die om zeep is en zijn grootzeil aan flarden gescheurd. Is twee dagen geleden op Bequia vertrokken, is overvallen door een squall met een 65kn windstoot erin en is aan 3mijl tot hier gesukkeld. Een visser heeft hem binnen gesleept. We helpen afmeren, en zien hem dan terug in het zwembad ook om wat te relaxen. Hij heeft hier een huis en vertrekt met zijn bromfietsje, die op het achterdek geparkeerd stond, bizar hoor een oud bromfietsje op een zeiljacht. We gaan iets eten en vroeg gaan slapen. Nog even de was binnenhalen die de tropenzon al gedroogd heeft en weer een dag is om.
 

Maandag 24 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Opstaan en gaan zwemmen. We ruimen de boot op en gaan verder met het afwerken van onze “things-to-do lijst”. En die blijft maar langer en langer worden. We moeten het echter aftrappen want men is de pontons aan het afspuiten met een hoge druk reiniger, zo een lawaai! We gaan tegen de middag naar de Shopping Mall om iets te gaan eten en Inge laat zich verleiden door een nieuw zonnebrilletje. We gaan inkopen doen, en er zijn steaks! Dus we eten deze week geen kip!
Voor we naar de boot terug gaan, even naar het internetcafé. Onderweg ernaar zien we weer een stukje van de prachtige natuur: een kolibrie zoemt voorbij, kikkervisjes in de beek naast ons, grote rode en zwartblauwe libellen hangen trillend boven het water van de poel naast de baan, witten ibissen wandelen statig door de poel en wij met onze plastiek zakken volgeladen terug naar boot. Het weer is nog steeds niet goed. Tropical storm “Alfa” gaat zich misschien met “Wilma” verenigen tot de gevreesde “Perfect storm” maar zover is het nog niet.
Nemo moet dringend uit het water, haar stuurboord romp lost teveel lucht en de aangroei is echt al teveel sedert de 10 dagen dat ze nu naast ons ligt. En ja hoor een volledige kolonie van boorwormen heeft zich al op haar bodem gevestigd, afschuren dan maar. Ook de buitenboord wordt eraf genomen en afgekuist. Ian is even langsgekomen, en hij had wat echte reggea cd’s mee voor ons. Inge doet ondertussen wat verniswerkjes beneden in de boot en voor we het weten is het alweer 17.00u, tijd om te gaan zwemmen. Deze keer niet zo leuk, want er hangt een elektrische lamp los in haar frame en Inge en ik krijgen een schok. We hadden zwaar geëlektrocuteerd kunnen worden! We verwittigen het management want dit weekend waren er kinderen in het zwembad die bij zo een schok wel kunnen bewusteloos geraken en verdrinken.  We eten terug aan boord en dan is het cinema avond: “Star wars III” staat op het programma. Ik heb nr 1 en nr 2 niet gezien of herinner me er zoveel niet van, in alle geval maakte dit soort film niet zoveel indruk op me. Schijnt dat de “goede” nu een “slechte” is die nog slechter was in de vorige afleveringen. We gaan slapen, “May the force be with you”!

 

Dinsdag 25 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Opstaan en zwemmen, de ‘maintenance man’ van de Marina heeft in mijn bijzijn de stroom uitgeschakeld van het lampennet in het zwembad. Dan een ontbijt en we zijn weer een beetje lui. De rest van de was brengen naar onze Laundryman “Anthony”, tja aan die prijs kunnen we het moeilijk wassen, drogen en plooien. We gaan een roti eten en het is mooi weer, te mooi om te werken. Hurricane “Wilma” gaat te snel de noord Atlantic op om met TS “Alfa” een perfecte storm te vormen
Ik ga de achterste cabine uitmesten. De bedoeling is een extra watertank  te vullen, de waterpomp ernaartoe aan te sluiten en zo een extra douchekop buiten te hebben. Alles ligt er, het moet alleen nog aangesloten worden. Alleen hebben we de afsluitkraan vorige keer als wc afvoerkraan gebruikt  toen de eigenlijke kraan stuk gegaan was. Nu terug deze kraan gebruiken is niet meer te doen. Bruin water om te douchen, bwweek. Nat van het zweet kom ik uit de achtercabine: reserve anker, tent, bbq en kooltjes, extra sleeplijn, en…onze zeilkledij was daar weg gestoken (niet echt meer nodig gehad het afgelopen jaar!). Van de andere buis, die naar de tweede watertank loopt maakt Inge, door de buis, en een stukje van mijn vinger, open te snijden nu een beschermband om op de rand van de buiskap te plaatsen. Morgen ga ik dan een paar koppelstukken halen en klaar is Kees.
Deze avond eten we nog de zwaardvis die ik helemaal gekuist heb op het ponton. Met sweet patatoes. Eventjes komt een squall over en deze maakt het dek en de kussens nat. Net toen ik de sweet patatoes ga afgieten, glij ik uit en val in de kuip op mijn rechtervoet. Veel gevloek, de patatoes gered, maar een dikke plek op mijn scheenbeen en mijn klein teentje is helemaal blauw. De zwaardvis smaakt heerlijk en vandaag doe ik niets meer, ik maak alleen maar brokken.

 

Woensdag 26 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Opstaan, mijn voet doet nog pijn en mijn teentje ziet blauw, maar eerst gaan zwemmen.
Daarna is Nemo aan de beurt. Met wat zeepsop weet ik het gaatje snel te vinden, het is puur slijtage, er is bijna geen rubber meer op het doek. De kits die uit het herkeurde reddingsvlot kwamen, kregen we mee, want de lijm doet het nog best wel enkele jaren en even later zit er een grote zwarte plakker op Nemo haar kant. Laundryman “Anthony” heeft weer een ander deal en komt niet opdagen. We bellen hem op en hij kan de was aan boord ter plekke leveren. We gaan ondertussen naar een hardware store waar ze ons niet verder kunnen helpen, maar in Waterworld (waar we taksvrij kunnen kopen) zijn de stukken voor onze buitendouche snel gevonden voor een paar EC$. Anthony komt eraan, natuurlijk draagt hijzelf de was niet, een boatboy van de Marina heeft die in een steekkar geladen en alles wordt netjes op dek geplaatst. Hij weet dat we niet gelukkig zijn, een afspraak is een afspraak maar hij maakt het goed met een grote zak bananen en gigantische pompelmoezen uit “zijnen hof”.
Inge heeft een heerlijke taboulé gemaakt en we blijven aan boord eten.
Nemo lost nog steeds na het terug opblazen. Het blijkt één van de  ventielen te zijn waarvan de draad is beschadigd. Inderdaad is er daar ooit eens een duiktank van de boot op gedonderd toen ik met onze webmaster ging duiken. Gelukkig heb ik in Bequia een bijboot op het stort gevonden waarvan ik de nog goede ventielen heb uitgesneden. Met deze wisselstukken en na 7x de romp opgeblazen te hebben lijkt het probleem definitief van de baan. Inge gaat verder met een paar van de 48 kasten uit te mesten en mijn lievelingspolo van Paul en Shark is terecht…met een gat van 35cm in de rug. Nu moet ik echt afscheid ervan nemen, de andere zaken die door haar zijn “gedeclasseerd” ga ik morgen in de “handwas” proberen te redden.
Ook de steun van de buitenboord, die in Les Saintes was afgebroken en die ik met Creative Marine Engineering heb hersteld, krijgt een definitieve oplossing.
Naast ons komt een grote Catamaran met Duisters liggen, we helpen hun afmeren en ze schijnen Oostende en de visrestaurantjes op de kaai goed te kennen. Ook de beste…”De Yot” (www.deyot.be) die nu recentelijk rookvrij is verklaard! Aan het zwembad zegt de Captain ons dat hij hier al de 16x komt met een charterboot. Ze moeten vrijdag op Martinique zijn, maar het weer dwingt hun hier te wachten; er is weer een “wave” op komst met zware squalls en zelf de mogelijkheid van de nieuwste tropical storm “Beta” en ook het internet bevestigt even later dit probleem. Enfin, deze avond eten we steak met gebakken plantaan. We gaan de boot opruimen, we werken de website bij terwijl onze overbuur een meter lange dorado aan het versnijden is op het ponton. Another day past by...

 

Donderdag 27 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Vandaag geen weer om te gaan zwemmen, water gieten en gieten, de ganse voormiddag door, met bakken komt het water uit de hemel, de aangekondigde “wave” is er, en brengt tonnen water mee. De ganse morgen zitten we letterlijk en figuurlijk vast. Ik kom onze Hawaïaan  tegen en zijn jacht is afgesleept naar de werf en zijn motor is eruit getild, binnen een paar dagen weet ie meer. Er rest ons niets anders dan in de boot te blijven, en soms even Nemo gaan omdraaien want het wordt eerder een zwembad dan een bijboot. Het water in de marina is zo bruin geworden dat we zelfs de romp van de boot niet meer zien.
In regenkledij gaan we iets (een hamburger met frieten, lekker vettig) gaan eten in de “Bread basket” en ondertussen zijn er meerdere “charterboten” aan het binnenlopen. Het weerbericht ziet er nog steeds niet zo goed uit, maar zaterdag beter…zegt men. We zouden zaterdag willen hoppen naar Martinique, omdat we dan maandag een auto kunnen huren om inkopen te doen, de “Galleria” (gigantisch shoppingcentrum nabij Fort de France) gaan bezoeken en het eiland verder afkruisen…en de rum distillerieën die we de vorige keer vergeten zijn! We willen dat maandag doen want alles zal met Allerheiligen en Allerzielen gesloten zijn, de dagen erop.
Na de middag klaart het op, en we krijgen zo een Dufour Atom 50ft naast ons afgeladen met Duitsers, maar de jongere versie…bier zuipend en zingend. Dan maar verder aan de boot  werken. De nieuwe waterleiding naar de achterste tank is gemonteerd en we nemen direct 80ltr extra water mee aan boord, alle scheepselektronica wordt getest en er is enkel een fout in het elektronisch kompas, maar dat betekent gewoon herkalibreren. Verder werkt alles normaal,…tot we gaan varen. We moeten wel nog 20ltr diesel en wat benzine tanken voor de buitenboord morgen en dan zijn we logistiek er klaar voor. Nemo is terug in het water en lost geen lucht meer, voorlopig… Verder is onze “things to list” bijna af. Inge gaat nog even de zeilmakerij binnen om een offerte voor een cover voor Nemo, want haar rubber gaat echt snel achteruit in de tropenzon, maar die blijkt meer dan 500 US$ te kosten, dan maar niet. DSL Charter yachting heeft nog enkele bijboten te koop maar allemaal van de orde van een kleine RIB (Rapid Inflatable Boat). In alle geval zijn ze oneindig veel vriendelijker dan Sunsail in Guadeloupe waar we in mei één van hun bijboten gered hebben, stank voor dank, hadden de boot beter gewoon ingeladen en meegenomen!
Ik ga toch nog even zwemmen en onze mails bekijken in de “Scuttlebut”. Je betaalt iets meer voor een pint maar je kan er gratis gebruik maken van hun internet. Inge gaat ondertussen in de hangmat liggen met een Piton in de hand.
Tegen de avond geraken onze Duitse buren meer en meer dronken. Eentje sukkelt zelf aan boord om zich te verontschuldigen voor het lawaai, maar ik ben meer boos voor het ongevraagd aan boord komen dan voor het lawaai.
Vissers komen net binnen en één van hen komt langs…lobster, small lobster captain! Even zit ik aan boord bij hem de kleinste langoest uit de hoop te zoeken die net in onze kookpot past. Ik help hem nog even de netten leegmaken en probeer zoveel mogelijk vlindervisjes en chirurgvisjes te redden van een gewisse dood. Even later gaan tijdens het avond eten de langoest de kookpot in en we hebben weer eten voor morgen. Tegen 21.00u wordt het stil naast ons. Eén van de Duitsers is gesneuveld op het ponton en ligt zijn roes uit te slapen, een andere koopt wat “smokes” van een local, en het wordt doodstil aan boord. Weer een dag voorbij in de tropen.

 

Vrijdag 28 Oktober 2005 (Rodney Bay Marina, St Lucia)

Helaas, driewerf helaas, Duitsers zijn zo maar niet uitgeteld…ze blijven terugkomen. Een huurcatamaran met 8 Amerikaanse vrouwen op, is op het geluid afgekomen en, even later gaat de muziek weer aan en zitten er nu 16 mensen lawaai te maken van jewelste. Je moet het maar treffen meer dan 200 plaatsen beschikbaar en toch leggen ze zich tussen ons en Ray, de hawaïaan, de stilste boten van de jachtclub.
’s Anderdaags ga ik even zwemmen en bij het terugkeren zie ik dat de Duitsers hun watertanks aan het vullen zijn, aan mijn kraan, dus op mijn kosten, en met de waterslang van onze overbuurman, geen scrupules, niets…”I habe es nicht gewust”…
Ik ga meteen naar het bureel en een boatboy komt de tellers opmeten, het antwoord van de Duitser was dat het de enige kraan was die werkte, idioot, we waren de enige boot aan het ponton aan het water aangesloten. Wij moet gelukkig niks bijbetalen, het geen over mijn forfait is voor onze mede-Europeaan. Ik reken meteen af voor de week, 9Euro per nacht en 0,15Eurocent/KW, andere prijzen dan in onze thuishaven. Even later een verademing op het ponton want ze vertrekken, Ray en de anderen gaan hun ook niet uitwuiven. Ze maken nog even een kras in de gelcoat door langs de pilaar te schuren en weg zijn ze, aan beide kanten 10m lijn achter zich slepend, hun aanmeertouwen, maar daar letten ze niet op. Nu ja, ze zijn weg…
De “wave”, het minder goede weer, is voor 30 oktober voorspeld, dus het is morgen vertrekken. Anders komen we in de problemen met de feestdagen want dan zal alles gesloten zijn op Martinique. Wat vernemen we nog op het internet: proficiat voor Frank met zijn prijs op de Stroombankrace, en proficiat voor Koen onze webmaster, mooie update!
We gaan nog even naar de Mall en even later wat afkoelen in het zwembad. We passeren langs de Watersite Landings (“Where yachtsmen and yachtswomen prefer neighbours than noisy crowds”, zo stond het in de Doyle Pilot!) en zien dat we daar eveneens aan een nog goedkoper tarief kunnen afmeren dan in Rodey Bay, volgende week dan maar eens proberen. En dan is het weer aperitief en…langoest

 

Zaterdag 29 Oktober 2005 (Le Marin, Martinique)

07u30, we zijn al op en de Scuttlebuts (bar in de Marina, met gratis internet net naast het zwembad) gaat al open. Even snel het weer gaan bekijken en het blijft zo, het is vandaag zeilen of na 2 november: 1,50m golven (wat klein is tussen de eilanden), en 17kn wind wel 080°, dus dat wordt met een koers van 014° en een 2kn stroom en 15°W afwijking op het kompas, op een koers net niet scherp aan de wind. De zonnetent gaat eraf en de boot wordt beneden “zeevast” gemaakt. Luiken worden gesloten en zeilen aangebracht.
Om 09.00u is ze klaar om het ruime sop te kiezen. Eerste probleem: de Log (snelheidsmeter) doet het niet en ik had zoveel aandacht aan het ding gespendeerd. Tweede probleem: het elektronisch kompas heeft kuren, we moeten opnieuw de rondjes draaien om het te kalibreren. Het nauwe kanaal brengt ons in de baai en het azuurblauwe water geeft een kick. Het grootzeil gaat omhoog…neen weer een foutje met de lazy jack en de bakstagen. Even later zijn we bij Pigeon Island. Dit was oorspronkelijk een eiland van waarop Admiraal Rodney naar de stoute Fransen op Martinique keek. Nu is het echter geen eiland meer, de grond uit Rodney Bay Marina is gebruikt om een doorsteek te maken naar het eiland. Het volle grootzeil erop en de Nr3, de motor uit en Eli’s boeg snijdt door de turkooizen wateren van de Caribische zee. De eerste vliegende vissen springen op en de diepte zakt gestadig naar 85m, naar 104m…en dan naar 1250m die de meter toch niet meer aankan. Sternen schieten langs de boot op jacht naar de kleine vliegende vissen die vluchten voor ons boeg water. De eerste golf beukt over het dek, en we voelen de spray in ons gezicht, we zijn er eindelijk weer. De wind gaat even naar 25kn aan de noordkant van het eiland maar zet zich dan vast op de voorspelde 17kn. Onze snelheid op GPS is boven de 7kn en het wordt toch bijna scherp aan de wind, Eli haar beste allure!
We smeren ons is met zonnebrandolie 40 en 60, en relaxen. Het roer is wat stroef, ik moet de overbrenging eens bekijken. Tegen 12.00 zijn we al de 22 mijl tussen de eilanden door. Het zuidpunt van Martinique is moeilijk aan te lopen, er zijn wat riffen en de wind draait met het eiland mee. De diepte gaan van 800m naar minder dan 10m in een kwart mijl en eens in de 10m zone ligt het vol met fish traps, met honderden. De aanloop moet rond een aantal boeien gebeuren en je vaart net langs Club Med’s Les Boucanniers. Dan zijn er een hoop ondieptes, maar alles is goed aangeduid met palen en bakens. We gaan bezuiden een rif langs de mangroeves naar onze ankerplek, maar de diepte loopt zeer snel op, 2m en dan voelen we Eli vaart minderen, slijkafzetting op de rand van de mangroeves, niet op kaart, niet op plan van de havenautoriteiten (6maand oud!) en niet in de pilot terug te vinden. Het is echter maar slijk en even achteruit en de diepte wordt weer 3m, 6m en meer. Door het duistere brakwater in de mangroeves kun je de ondieptes, als bij de aanloop, niet zien door een verandering in het kleur van het water. Even later valt onze CQR 45lbs in het slijk van Martinique. Een idioot roept nog dat we niet te dicht bij hem mogen komen maar met de 25m extra ketting erbij hoor ik hem al niet meer. Snel Nemo oppompen en naar de stad. Het is 13.15u.
Grote desillusie, alles is potdicht. En in het goedkoopste inkoop centrum staakt men al een week. Het treft weer. Maar we kunnen even goedkoop naar huis bellen en de mama’s zijn weer gelukkig dat hun spruiten het goed stellen in de warme landen aan de andere kant van de oceaan. Jeetje, wat een mooi weer hebben jullie daar! Beter dan wij hier want het is de afgelopen maand echt wisselvallig met nog steeds gevaar voor hurricanes geweest. “Beta” is nu op weg naar Nicaragua. We vinden wel nog een sandwicherie met heerlijk Frans brood. In het shopping centrum vinden we een Ecomax winkel, ook een goedkopere supermarkt waar we toch al inkopen kunnen doen. En er is ook een Champion, waar we een La Mauny fles witte rum kunnen vinden en Inge’s lieveling Mont Péleé vruchtenmix…de planteurs zullen weer veel geschonken worden aan boord. We vinden ook een zaakje waar we een afspraak kunnen maken om een auto te huren maandag, want dat is de enige dag dat er iets open zal zijn.
Terug aan boord moet de zonnetent erop, het voorzeiltje geplooid worden en de boot opgeruimd worden, aperitief terwijl de witte ibissen naar hun rustplaatsen in de mangroeves vliegen, we eten wat en we zien morgen wel verder.

 

Zondag 30 Oktober 2005 (La Marin, Martinique)

In feite is er vandaag niets te vertellen. Toch wel, jullie zijn vanaf nu maar 5 uur (ipv 6 uur) meer voor op ons, doordat jullie terug op winteruur gegaan zijn, wij niet, wij blijven in de zomer. De “wave” slecht weer is aangekomen in de loop van de nacht. Regen en huilende winden. De windgenerator loeide de ganse nacht en de regen sloeg op dek. ’s Morgens was het even beter, maar grijs en grauw. Dan weer regen, en nog eens regen. Lezen in de boot is alles wat je kunt doen.
Even proberen naar de kant te gaan? Ik schep Nemo leeg en halverwege begint het weer te gieten, dus blijven we de ganse dag aan boord. Lezen en gezelschapspelletjes spelen…niets te doen. Niets te melden.
 
Maandag 31 Oktober 2005 (La Marin, Fort de France, Schoelcher, Martinique)

Het regent even niet en ik schep al snel een 4tal volle emmers water uit Nemo. En dan snel naar de wal. Naar het dametje waar ik de afspraak had voor de auto. Goed dat ik wat vroeger ben, want…”si Dieu le veut”, zoals ze hier zeggen. Toch komt even later iemand me ophalen met de wagen. Nog even naar de hoofdzetel om het papierwerk en tegen 10u00 zijn we onderweg met onze Clio, met airco, voor 30Euro. We gaan inkopen doen in de ED, eveneens goedkoper dan de grote ketens. Met twee karren vol, water fruitsap, wijn, bier, conserven, olijfolie, …. zijn we tegen 11u00 al onderweg naar Fort de France. We waren weer wat optimistisch en hadden zwembroeken, snorkelgerief en handdoeken meegenomen, en…het begon weer te regenen, en deze keer zeer goed. Gevolg, net als bij ons op de snelweg naar Fort de France, ongevallen en files. Het duurde zeker 45minuten voor we terug in de stad waren, voor amper 30km, gelukkig kennen we onze weg ter plaatse een beetje.
We nemen een snelle hap in een chinees restaurant in de buurt en weer gaan we verder met onze inkopen doen. De meeste grootwarenhuisketens passeren de revue: ED, Ecomax, Géant, Hyper U, en overal kopen we van het kwaliteitsproduct het goedkoopste. Je moet een beetje je weg kennen want de verschillen zijn enorm: 4,5Ltr witte rum La Mauny in de ED voor 18,5 Euro, in de Hyper U 28,95Euro…en het blijft maar regenen.
Dan maar naar de Galleria, waar er zomersolden zijn en Inge haar hart kan ophalen: Kookai, Morgan, La Fayette,…ik hou me wat bezig in de boeken en platen winkel, een soort Fnac. Inge maakt met haar blonde haren de lokale bevolking zo gek dat ze haar al om handtekeningen komen vragen!
Tegen 18u00 is het donker en rijden we terug naar ons bootje. Nog even tanken, valt best mee, het verbruik van een Clio is nu ook weer niet zo groot maar de prijzen van de benzine zijn hier al redelijk afgeslagen (bijna 1,2Euro/Ltr), maar ja, de Fransen kennen dat schandalig enkel stijgend clicksysteem van bij ons dan ook niet. Alles is niet in één keer in te laden in Nemo, maar voor het weer gaat regenen beslissen we de andere helft morgen te gaan halen als we de auto terug afgeven. We zijn nog een dik uur bezig alles uit te pakken want karton en plastiek blijven niet aan boord (kakkerlakkengevaar! En we zijn nog steeds zonder diertjes, behalve dan onze gekko, Loortje, die op St Lucia gebleven is). Alles is mooi weggestoken en we kunnen zeker nu 1 maand verder zonder te moeten aan wal komen, behalve dan voor verse zaken en luxeproducten. Het wordt weer binnen eten deze avond want, je raadt het nooit… het regent weer.

 

Vervolg Zie verslag November 2005