Donderdag 01 December 2005 (Marigot Bay, St Lucia)

Er is geen wind...shit en ik zie het niet zitten om 8 uur te motoren naar St Lucia. We bestuderen  met de verrekijker de boten die passeren en eentje zijn zeilen zijn gevuld.
We beslissen om toch door te gaan en tegen 08u00 is het anker gelicht en motoren we de baai uit. De log laat het weer helemaal afweten. Maar er is wind, een klein beetje en net genoeg om te motorzeilen. We proberen zolang mogelijk langs de kust blijven want zo maken we toch enkele mijlen goed naar het oosten, dit om te vermijden boorden te moeten trekken naar St-Lucia toe. Het is ook veiliger want de winden kunnen hier serieus aantrekken. We passeren de lava flow die de uitbarsting van 1979 gemaakt heeft, indrukwekkend. En op 1 mijl van het  noordelijkste punt van SVG zetten we koers naar St Lucia. Ik zet de koers op het meest westelijke punt van het eiland, niet naar Soufriere, want de SMMA kan me gestolen worden met hun Coral Fee. We gaan naar Marigot. Vrij van het eiland is de wind “steady” aan 14kn en even later 18kn, we zeilen weer. Aan bijna 7kn dondert Eli door de Caribische zee, wat een plezier. Ik haal mijn vislijn uit en de groene inktvis trailt achter de boot.
Een prachtige oversteek, we leggen de 35 mijl af in iets meer dan 5 uur, maar net voor de Pitons valt de wind als een blok, van 18kn naar 3kn, niets meer. Een grote cruiser vaart recht naar de kust en we merken dat ie veel sneller gaat dan ons op motor. Er is een sterke tegenstroom en voor mij loont het niet het ommetje naar de kust te maken, het is er overal even diep, minimum 300m. Toch is het beter, de stroom keert terug onder de kust en als je tussen de Pitons de kust aanhoudt stroom je zo Soufriere binnen. Maar we blijven uit de kust en motoren verder tegen de stroom, het kost ons een uurtje meer. Verkeerde optie! Ik haal mijn vislijn in en wat blijkt, de ganse boel is weg, enkel de staaldraad voorloop is er nog, maar de groene inktvis en haak zijn verdwenen. Afgerukt door een zeemonster, spijtig, het zou de eerste keer zijn dat ik iets tussen de eilanden vang. Op de oceaan moesten we stoppen met vissen zoveel vangden we, tussen de eilanden vangen we niets.
Anse Chastenet is dwars over de stuurboord boeg en de wind komt wat terug. We kunnen weer zeilen en aan 6kn motorzeilen we de kust van St Lucia af. Anse couchon en Anse La Ray voorbij kunnen we aan de approach beginnen van Marigot Bay. Het is er toch prachtig ware het niet dat er nu aan de zuidkant een reeks appartementen zijn opgetrokken die het tropische aspect van de baai verbrodden. Vooruitgang zegt men. Ik zal eens met de verantwoordelijken hier langs de Belgische badsteden zeilen en hun tonen tot wat vooruitgang geleid heeft.
Het anker valt tegen 16u30 en tegen 16u45 is alles gereed om aan wal te gaan. Ondertussen zijn al verkopers van bananen, cd’s, brood, rieten mandjes, fruit en een watertaxi gepasseerd. Maar niets van dat, we tuffen naar Dr Doolittles bar, want het is er “happy hour”. Een half uurtje later staan we aan de tafelvoetbal te spelen met een gin tonic en een rum cola in de hand. We hebben geluk, er is een Mixed Grill deze avond, “all you can eat” voor 35EC$ (10Euro). Zoiets moeten ze ons geen twee keer zeggen en even later zitten we aan een mooi tafeltje aan de waterkant, ruisende palmen en klotsende golfje. Een bandje speelt op de achtergrond en het leven is mooi. Twee tricolor katten zitten graag naast me, want een mixed grill levert hun nogal wat vetbrokjes op.
In de volledig stilte van de betoverende baai gaan we terug aan boord.

 

Vrijdag 02 December 2005 (Waterside Landings, St Lucia)

Tegen 08.30u zijn we er alweer, en de verkopers…St Niklaas komt langs, een jongen op een surfplank die voor elke mooie vrouw in de baai een banaan meebrengt en dus bananen verkoopt. Omdat hij zo vriendelijk is kopen we wat bananen van hem. We ontbijten uitgebreid en zouden willen doorgaan naar Rodney Bay.
Tegen 10u00 slaat de motor aan en zijn we op weg, 10u15 zijn we de prachtige baai al uit en zijn we op zee varend langs de 14 gigantische olietanks die de brandstofvoorziening van St Lucia verzorgen. Marigot Bay en de fuel tanks liggen op geen mijl van elkaar, wat een contrast. Een Amerikaanse universiteit heeft een studie uitgevoerd op de groei van het koraal in de omgeving. De natuur was pas hersteld van de bouw van het fuel depot, waar nu supertankers aanleggen of er doet zich al een nieuwe aanslag voor. De koraalgroei zou rond Marigot bay met 30% achteruit gegaan zijn door de werken die de real estate baronnen in de  baai begonnen zijn. Het storten in de baai van het water en sediment bij de bouwwerken heeft een vertroebeling van het water meegebracht en het sediment zet zich op het jonge koraal dat niet meer verder kan groeien. Net zoals bij ons baggerschepen die om het goedkoop te houden hun slijk nabij de haven dumpen en zo de jonge mosselen op de golfbreker verstikken. Het maandblad voor de Caribbean “Compass” publiceerde een deel van de studie en de bouwbaronnen waren er als de kippen bij om in een schrijven alles te ontkennen. Kostprijs van een twee slaapkamer appartementje vanaf 750.000US$.
De wind staat er nog en we moeten de rotsen Barrel’o beef aan stuurboord laten om Rodney Bay te kunnen aanlopen. Voor de “Scandals” ligt de “Windjammer” voor anker, de oude Club Med 1. Even voor 12u00 lopen we de beschermde haven binnen. Net voor we willen afdraaien naar de Waterside Landings, komt een boot aan gevaren: de Fantasque. Patrick en Nancy willen net naar Martinique vertrekken omdat ze de boot moeten terug afgeven aan de Charter firma. We gaan afmeren aan de Watersides Landing en zij gaan nog even tanken. Zo snel we kunnen wordt Nemo in dienst gebracht en zij meren nog even af om afscheid te nemen. We gaan snel nog een pint drinken en een hapje eten in café Olé Olé en tegen 14.00u moeten ze vertrekken. Ze geven ons nog een grote zak met overschotjes, waaronder een fles La Mauny (Martinique rum): nogmaals bedankt voor alles en een safe flight home!
We komen weer in onze routine, maar nu liggen we terug aan de walstroom. Toch een hoop gezelliger met de 220V op: twee frigo’s, gezellige verlichting, kerstlampjes op het buitendek… We zijn nu dus terug van onze cruise en vinden het bizar dat niemand op onze uitnodiging mee te zeilen inging, geen enkele reactie kregen we binnen, ook niet op onze advertentie…maar misschien willen de meeste mensen het paradijsje hier niet zien… 
Tegen de avond is het aperitief time en staat er mahi-mahi van Kingstown op het menu.
           

Zaterdag 03 December 2005 (Waterside Landings, St Lucia)

Vandaag is het de eerste zaterdag van de maand, dus…rommelmarkt. We gaan kijken om er stof te kopen maar de dame die de stoffen verkoopt is er niet. Inge wil een reeks modificaties aan de zonnecover van Nemo aanbrengen. Wat we wel vinden zijn enkele kerstkaartjes, en ik laat me verleiden door een krasse oude dame om een schoendoos vol oude kerstversiering te kopen. Inge is er zo gelukkig niet mee, maar ik des te meer. Kerstavond vind ik heel belangrijk, oudejaar minder. We hebben al een kerstboom(pje) aan boord nu hebben we de versiering erbij. Kerstlichtjes gebruiken we nu als kuipverlichting ’s avonds want het licht is veel zachter dan neon verlichting of de sterke spot op het achterdek.
Op de middag gaan we iets eten in de mall, en bij terugkomst horen we aankomst getoeter. De eerste boot van de ARC (Atlantic Race for Cruisers) is net aangekomen, om 14u17 om precies te zijn. De ARC is ontstaan in 1986 toen zoals elk jaar op de Canarische eilanden de meeste jachten in de tweede helft van november verzamelden voor het vertrek van hun Atlantische oversteek. De passaatwinden waren toen wat constanter dan nu, er waren sedert oktober geen hurricanes meer en zo was men voor kerstmis in de Caribbean. De bedoeling was helemaal niet commercieel maar was om jachten bijeen te brengen, zeilers met elkaar in contact te brengen en zo een veiligere oversteek te plannen. Een groot succes bleek de eerste ARC te zijn: 205 boten schreven zich in. Jimmy Cornell, journalist, yachtsman en auteur van vele nautische boeken was de vader van het evenement. Vertrek vanuit Las Palmas, startschot gegeven door een Spaans Navy fregat met 205 boten aan de start op 25 november 1985, goed voor een Guinness Book Wolrd Record. Problemen echter met inklaren en het steeds maar beloven en niet uitvoeren van de beloftes aangaande faciliteiten voor de jachten deden de ARC van Bridgetown, Barbados in 1990 naar Rodney Bay, St Lucia verhuizen. De ARC kon in de jaren ’90 steeds op meer dan 200 jachten rekenen en het evenement kwam op de “racing kalender” van de RORC (Royal Ocean Racing Club). Helaas op het succes kwamen ook de haaien af en het commercialiseren begon. Daar waar het een evenement was die een gezellige groep cruisers bijeen bracht, evolueerde het naar een wedstrijd met professionele boten. “Sponsers” wilden publiciteit en geld maken uit de ARC en de millennium editie van 1999 kon wel op 237 boten rekenen maar voor het eerst waren er meer wedstrijdboten dan cruisejachten. Thans is de ARC een dure zaak voor de gewone cruiser: het inschrijvingsgeld, de bijkomende kosten te betalen door de eigenaar per crewmember en de extra kosten voor elke georganiseerd evenement doen echte cruisers meer en meer afhaken. Ook echte wedstrijdboten zoals de Volvo Open 60ft, de koolstof superjachten en de vele boten boven de 55ft maken het niet zo interessant meer voor de gewone cruiser, en als je de kosten tegenover het al veel besproken waar of vals gevoel van veiligheid stelt komt de ARC er niet zo goed uit. Bovendien willen veel jachten de KaapVerdische eilanden en Barbados evenzo gaan verkennen, wat niet mogelijk is met de ARC. Het overkoepelende orgaan, de World Cruising Club, is aan aanpassingen aan  het werken. Vorig jaar al was het de bedoeling de lengte van de boten te beperken en werd een cruising en een nieuwe verbeterde racing division (vroeger gebruik makend van CHS (Channel Handicap System) ingevoerd. Het maximum aantal jachten is beperkt tot 235 en er is een wachtlijst. Nu is het ook zo dat er zeker tot 4x zoveel jachten transatlantische passages maken sedert 1985. De jachten zijn veiliger, de communicaties betrouwbaarder, de mensen beter voorbereid dan toen en vooral meer mensen uit Oost Europa kunnen zich een boot aanschaffen en ermee gaan zeilen. Ondanks de beperking op het aantal inschrijvingen was er bij navraag geen probleem nog in te schrijven vorig jaar in Las Palmas zelf, als je maar betaalde. Dit jaar kent de ARC een tegenvaller. Twee tropische stormen “Delta” en “Epsilon”, waarvan eentje een hurricane werd, geven een vals gevoel aan het “veiligheidscriterium” die de ARC hoog in het vaandel voert. De jachten die de rhumline zeilden, hebben tot 36uur in 60kn wind gezeten. Deze die zuidelijk zijn gegaan om de passaten op te pikken, hebben (net zoals ons) dagen aan de wind gezeild in plaats van downwind. Inderdaad na 13 dagen is de eerste boot binnen: “Leopard of London”, een 104ft (32m) koolstof racing machine, die zelfs niet aan de pontons kan afmeren met zijn 4m diepgang. Frustrerend voor de gewone cruiser die er gemiddeld 24 dagen over doet. Ook wij hebben veel geld uitgespaard en hebben de Kaap Verdische eilanden en Barbados gezien zonder deel te nemen aan de ARC. Vorig jaar waren er nog Belgische deelnemers: de Mary Blue (Jeanneau 54DS) en de Le Malu (Taswell 43). Dit jaar zijn er geen Belgen, we zijn de enige in Rodney Bay. Het contract met Las Palmas en Rodney Bay loopt nog tot 2010. Een bijzonder negatief punt is dat men hier gewoon van dag op dag de prijzen met meer dan 20% gaat opslaan. Zo betaal je nu opeens meer voor je roti en je pint. Op de pontons doen de geruchten dat per binnenkomend jacht op de ARC de prijs van alles 1% omhoog doet gaan. Goed voor de lokale economie, niet helemaal want men zegt hier. Deze superjachten met hun betaalde crews ontschepen direct na aankomst en verdwijnen naar de luchthaven om terug naar een ander evenement te vliegen. Vroeger bleven cruisers op het eiland rondhangen, nu vertrekken vele terug na aankomst. Zoals de tweede boot, een 80ft yacht dat niet eens wilde afmeren en direct terug vertrok om zijn crew op een ander eiland te gaan afzetten om hun vluchten niet te missen. Andere gegevens: dit is de 20ste editie, 24 deelnemende naties waaronder Polen, Russen en Chinezen…met de grootste boten uiteraard. De Engelsen zijn het meest vertegenwoordigd (48%) dan de Duitsers(10%), de Noren en de Amerikanen(6%) en de Spanjaarden en de Fransen(5%). Geen Belgen, wel 3 Nederlandse jachten. De oudste schipper is 75 de jongste 14. De jongste deelnemer is er 2 en er zeilen 40 kinderen onder de 18j mee. De ARC, je bent er volledig voor, of je bent er tegen. We zijn er niet voor maar kunnen begrijpen dat voor mensen waarvoor “monet not an issue” is en van parties en feestjes houden, de ARC wel plezierig moet zijn.
Ik probeer verder deze middag de log weer op gang te krijgen, maar dat wil niet lukken, alle kabels werden gedemonteerd en opnieuw geschuurd. Geen doen aan, is het de sensor, het instrument of de kabel? Werk voor in Guadeloupe.
Aperitief en dan iets eten en dan cinema time..; 2 dvd’s gaan erdoor vanavond.

 

Zondag 04 December 2005 (Waterside Landings, St Lucia)

Vandaag slapen we lang want het is laat geworden met de films. Ik zoek alle boeken samen die ik kan vinden aan boord. Je zou versteld staan hoeveel boeken we nu hebben, zeker een 60tal waarvan er een groot deel kunnen gewisseld worden. Hier in de  Carib vind je in veel shops, in bars, in restaurants, in jachtclubs mini bibliotheken. Het motto is “give one, take one” en zo wordt zonder controle van gelijk welke instantie de bibliotheek van veel cruisers goedkoop up to date gehouden. Ik ga met de overschot, een 8 tal boeken deze gaan inwisselen in de jachtclub. Er is een verkoop van kerstmateriaal voorzien maar ik durf niet meer met zaken aan boord komen. Voor de kust ligt de “Leopard of London” te wachten om verder te gaan.
We gaan naar de Bread Basket om iets te eten maar alles is al uitverkocht tegen 13u00. Dan maar naar het internet na even te gaan zwemmen in het zwembad nu het nog kan. En terug aan boord.
De rest van de middag zijn er kleine werkjes te doen: de wierfilter kuisen, de afvoer van de lavabo in onze “badkamer” is verstopt, te veel tandpasta resten…en de website moet weer bijgewerkt worden. Jullie kunnen niet geloven hoeveel werk er aan zo een site is, zonder dan nog het werk van onze webmaster Koen te kennen.
Gelukkig hadden we 4 films gehuurd want de dvd shop is gesloten vandaag. Dus weer cinema vanavond. Eventjes wat  films inhalen voor we weer  op anker gaan liggen.
De ARC heeft een probleem erbij. Een Sweden 42ft heeft een breuk in de kielkast. De pompen kunnen het binnenkomende water aan, maar de schipper laat de bemanning aan dek slapen. De kiel zou kunnen afbreken en de boot omdraaien met bemanning beneden opgesloten. Het weer is slecht en aan de wind zeilen, richting Kaap Verdische is niet vol te houden. Het noodbaken wordt geactiveerd en via de satelliet telefoon wordt Falmouth op de hoogte gebracht. Een vrachtschip neemt de crew aan boord en het jacht wordt aan de Atlantische oceaan overgelaten: 400.000Euro drijft daar. Ondertussen is “Delta” uitgeraasd en er is alweer een nieuw etter geboren: tropische storm “Epsilon”.
 

Maandag 05 December 2005 (Waterside Landings, St Lucia)

Deze morgen gaan we naar de markt in Castries, inkopen doen want daar zijn geen ARC prijzen. Verse mahi-mahi, verse zwaardvis, groenten en fruit en allerlei kleine spulletjes. We kunnen ook een hoop stof vinden om de aanpassingen aan de covers te doen. Op de middag gaan we bij een chinees iets eten in Castries, maar dat valt dik tegen. Die mannen hakken hun kippenpootjes in stukjes met het gevolg dat er heel wat splinters in het eten zitten. Niet te vr…
We gaan na de middag nog wat inkopen doen in de mall en daarna is het werken geblazen aan de boot. Nemo lost nog steeds en ik ga de herstelling nu doen met nieuwe lijm uit het liferaft pakket die we aan boord mee hebben. Inge is ondertussen bezig de cover aan het aanpassen. Nemo ligt zielig op het ponton met één van haar kant volledig afgelaten.
We gaan nog even naar het internet en “Epsilon” blijkt nu een Cat 1 hurricane te zijn…op weg naar de Caribbean. Geen enkele weerspecialist begrijpt er iets van: ze is immers ontstaan over koud water en gaat tegen de Corioliskracht in en koerst pal naar de Leeward Islands. We moeten weer een “Plan” uitwerken. Maar volgens een andere site zal het heus geen zo’n vaart lopen, wel is zeker dat de wind vanaf donderdag zeer sterk zal waaien, tot 35kn constant. Natuurlijk net de dag dat we wilden doorgaan.
Tegen 17u00 organiseren we nu in de Waterside Landings een “happy hour”, elk brengt zijn eigen drank mee en doet er een hapje bij. Een Canadees koppel met een prachtige 44ft boot komt af met heerlijk hapjes, met onder andere gerookte zalm. Ook Bernard en Noami, een Zwitsers koppel dat vlakbij woont is van de partij. Natuurlijk loopt het wat uit en het is 19u30 als we terug aan boord zijn.

  
Dinsdag 06 December 2005 (Waterside Landings, St Lucia)

Vannacht hebben we gestommel gehoord op de boot, iemand stootte zijn voet tegen het dekbeslag, en deze morgen wisten we wie het was: Sinterklaas! We zijn toch braaf geweest en de sint heeft ons niet vergeten. In mijn slipper zat een stukje zeep (??) en een bon voor een fles rum en in Inge haar slipper een bon voor een nieuw kleedje. 
Vanaf 08u30 is de stikmachine (en Inge) aan dek al bezig en ik zit beneden de website bij te werken. De herstelling van Nemo lijkt geslaagd maar ik heb zo mijn twijfels, want het heeft gisteren nacht flink wat geregend en de lijm moest absoluut 24u droog zijn. Natuurlijk gaat het pas regenen als ik met lijm gewerkt heb. We proberen het uit en tuffen met het bootje naar de mall om er iets te gaan eten.
Bij terugkomst is het zover, de patch die ik gelijmd heb heeft maar half gehouden. Dan maar zo verder na even naar het internet geweest te zijn. Bijna een vol uur zijn we bezig geweest met foto’s door te mailen naar het thuisfront.
Na de middag even achter diesel en benzine geweest, en de prijs van nieuwe watertanks om op dek te plaatsen gaan vergelijken in diverse shops. Het leeggoed gaan binnenbrengen en nog eens gaan zwemmen in het zwembad. Er zijn al wat meer boten van de ARC die aangekomen zijn maar echt geen kleintjes, allemaal boven de 55ft, en een IMX 45ft ook een wedstrijdboot. De Nederlandse “Formidabele3” is er ook, een van stuurwielen is afgebouwd en ze moet versleept worden want de motor doet het niet meer. Ze krijgen haar ook niet in een box want ze steekt te diep om in de jachthaven zelf binnen getrokken te worden. Veel schade ook: ontplofte spinakkers, gebroken stagen en verschillende boten met motorproblemen. Motor gebruiken is toegelaten in de wedstrijd en vele zijn in de storm en vooral in de luwte na de storm motor gaan gebruiken, wat heel wat pannes opleverde. Je kunt motoren maar niet dagen aan een stuk.
Terug aan boord gaan we weer aan het werk. Nemo gaat er terug uit en opnieuw gaan we lijmen. Ook het charterjacht “La Mauny” wordt met motorpech binnengesleept en moet op een boei gaan. Nog even naar de “happy hour” en daarna tovert Inge bij een steak een heerlijke schotel van christophene (lokale vrucht, zie Exotisch koken met Inge) en plantaan met kaas uit de oven. Nog even een filmpje en we kunnen weer gaan slapen.      

 

Woensdag 07 December 2005 (Waterside Landings, St Lucia)

Vannacht was het of hemel en aarde ging vergaan. De wind is echt aan getrokken naar meer dan 35kn, we hebben medelijden met deze die nog buiten op de oceaan zijn. Dat zijn allemaal  mensen die niet met superjachten of raceboten over komen zeilen en zij krijgen de volle laag. We liggen te rukken aan onze landvasten en ook in de morgen blijft de wind staan.
We brengen na het ontbijt een bezoek aan de “Midnight” van het Canadese koppel. Een prachtschip met een volledige andere interne indeling dan hetgeen wij gewoon zijn op Europese jachten. Het schip heeft alles, van watermaker tot twee satelliettelefoons. We gaan terug naar ons scheepje. Net alsof je terug in een huis uit de vorige eeuwwissel komt (die van 19 naar de 20ste eeuw wel te verstaan).
Nemo blijkt hersteld te zijn, het gaatje lekt niet meer en ze ziet er super uit. Inge heeft ook overal zakjes gemaakt om allerlei dingen in op te bergen. We gebruiken haar om tegen de harde wind in en tegen de golven nog eens naar de ARC schepen te gaan kijken. Een Oyster 82 is net aangekomen…met geen woorden is de luxe te beschrijven. Ook een Sweden 45ft met gebroken koolstof spinakkerboom. En nog een paar anderen…Ik denk dat die mensen hun budget voor deze wedstrijd de kost is van de aankoop en uitrusting voor deze twee jaar van onze complete boot. Het internet leert ons dat “Epsilon” nog steeds op weg is naar ons maar zou verzwakken. En in België hebben we er nieuw schandaaltje bij: bepaalde van onze zuiderburen zouden grof geld verdienen aan de Formule 1…volgend jaar toch weer Belgen in de ARC?
Voor je het weet is het weer 17u00 en happy hour. Weer met superlekkere hapjes, dit keer zijn we de Canadezen te slim af: we hebben papadums met diverse sausjes gemaakt.
Dan nog een filmpje…of twee en we hebben het weer gehad.

 

Donderdag 08 December 2005 (Waterside Landings, St Lucia)

Ook vannacht blijft het waaien, we moeten het hier echt uitzweten maar we hebben tot de 18de om in Guadeloupe te geraken. Deze morgen houden we het rustig en ruimen de boot wat op, werken de website bij, tweehonderd foto’s van de trip naar de Grenadines zijn niet niets. En voor je het weet tuffen we met Nemo terug naar de mall om een hapje.
In de namiddag diesel en water tanken, de olie levels controleren, ik ga proberen nog een oliewissel te doen voor we vertrekken. Nog even het weer gaan bekijken bij Nicolas op het bureel, hem gaan afzetten aan boord van de La Mauny, die op de verkeerde boei ligt want Chris Doyle, de man van de zeer goede Pilots, heeft die nodig dit weekend want hij komt voor de ARC. En het wordt weer avond…
Aperitief, en ditmaal heeft Nicolas zijn beroemde Cobb pot aangezet. Deze soort bbq, want hij werkt met kooltjes, brengt ons gezelschap in een mum van tijd geroosterde reepjes kippenborst op onze borden. Wat sausjes en we hebben alweer bijna een compleet avondmaal. Het eindigt met bananen, in folie, overgoten met marple syrup (vloeibaar suiker van de boom waarvan het blad in de Canadese vlag staat) en natuurlijk bruine rum.We houden het deze avond dan maar later bij een pizza en wat wijn bij de tv.

 

Vrijdag 09 December 2005 (Waterside Landings, St Lucia)

Gans de nacht heeft de wind  weer gehuild in de masten. De boot rukte aan zijn landvasten maar het weer zou moeten beteren. Ook de ARC heeft de ganse nacht gefeest want je kon de muziek boven het gehuil van de wind horen. Inge tovert een zacht gekookt eitje bij het ontbijt en we kunnen er weer tegen. Twee jachten, een Oostenrijker, die rond de wereld gezeild heeft en een Duister ontvluchten de ARC en vragen of ze bij ons kunnen komen afmeren. Wat creatief met water en elektriciteitsaansluitingen en we kunnen weer verder. Nemo houdt het nog steeds goed uit en we gaan er terug mee naar de Marina. Een blaaskaak van een ARC dame, je weet wel zo het type dat denkt dat de jachthaven van haar is omdat ze de oceaan heeft overgestoken, blijft maar aan de internetverbinding zitten. Alle junkmail wordt geopend tot ik overduidelijk maak dat de limiet voor gratis gebruik maar 20min is. Het probleem met die mensen is dat ze denken dat ze in een jachthaven in onze thuisbasis zijn aangekomen. Maar alle mensen die hier rondwandelen hebben de oceaan al zeilend overgestoken, dat hebben ze nog niet door! Dat ze de uitzondering niet zijn.
We gaan bij Johnsons hardware vier 25Ltr watertanks bijkopen, een prikje vergeleken bij Waterworld, die zijn prijzen ondanks taxfree, niet ARC free heeft gehouden. Een Frans jacht is net aangekomen met een Belgisch vlaggetje aan de bakboord zaling. Er is toch een Belg in de ARC, maar het blijkt een ééntalige Franstalige te zijn, we blijven de enige Vlamingen.
Terug naar de boot en ik ga de zuidkant van de baai gaan afzoeken. Vannacht met de windstoten is één van mijn slippers weggewaaid en waarschijnlijk naar de lijoever afgedreven. Ik vind er tussen de tientallen plastieken flessen enkele maar die van mij is er niet bij. Dan maar aan boord mahi-mahi gaan klaarmaken met verse taboulé die Inge klaargemaakt heeft.
In de middag zitten we beiden weer achter elk een laptop om alles voor de site klaar te hebben. Het internet leerde ons dat we maandag waarschijnlijk terug normale passaten en een periode van mooi weer kunnen verwachten. Alles moet tegen dan af zijn, want alhoewel het telefoneren op de Franse eiland spotgoedkoop is het internet er gruwelijk duur, 2,5 Euro per kwartier. David en Lenora van de Midnight vliegen morgen terug naar Canada om er een echte kerst in de sneeuw te gaan vieren met rendieren. Dus de happy hour was een beetje in mineur. Ron daarintegen, een “old salt” die hier ook zijn boot, een 44ft Bavaria heeft van de oude stempel (1989) nodigt ons uit bij hem een kijkje te komen nemen aan boord.
Daarna nog even een dvd’tje gaan halen, een hapje eten, en een filmpje kijken. Weer een dagje om.

 

Zaterdag 10 December 2005 (Waterside Landings, St Lucia)

We zijn weeral vroeg op want het is zaterdag en we gaan naar de markt. Even later zitten we weer gezellig met zijn 19 in een busje op weg naar Castries. Het is er bijzonder druk want er ligt een gigantisch cruiseschip binnen dat een constante stroom aan 3de leeftijd mensen de straten en marktjes van Castries injaagt.We worden natuurlijk verschillende maal aangesproken om een trip of the Island te doen met een te dure taxi maar die spelletjes kennen we al. Eerst geld gaan afhalen en dan naar de vismarkt: lekkere mahi-mahi en grouper staan er voor de volgende dagen op het menu. Nog wat limoenen, wat plantaan gaan halen en Inge drinkt ondertussen een kokosnoot leeg. Een oud dametje verkoopt die en gaat als een bezetene tekeer met de macheté…een lieve oma die in een paar keer hakken een noot openmaakt.
We slenteren nog wat rond en vinden een schoenwinkel waar ik nog een paar lederen schoenen kan kopen aan de 1/3 van de prijs in België, nog een paar sandalen en nieuwe slippers, want die ene blijft “missing in action”. Snel een schotel gaan eten met allerlei lokale gerechten (dacheen, plantaan, breadfruit…) en dan terug naar de boot.
Even stoppen aan de Mall en gepakt en gezakt komen we terug aan boord. Even rusten…en het woord hier in gebruik is, zonder racistische bijbedoelingen, “niggeritis”: het doen van een dutje achter het eten, zelfs de lokale bevolking gebruikt het woordje hier.
Dan weer werken aan de boot. De bilges worden gekuist, olie bijgevuld in de gearbox en ik doe een oliewissel. Ik probeer zo om de 100uren een oliewissel te doen. Maar Nicolas heeft geen plaats waar je afgedraaide olie kwijt kunt. Even later tuffen we naar Rodney Bay om de olie in hun container kwijt te kunnen. Nu begint de jachthaven echt vol te geraken. Bijna elk uur komt er een ARC boot binnen, veel prachtige Swans en Oysters. We maken een praatje met de eigenaar van een Sweden 42, het zusterschip van deze die op de oceaan achtergelaten werd. Naar het schijnt zou deze boot in de Middellandse zee hard aan de grond gelopen zijn en zou de breuk in de kiel-romp verbinding slecht hersteld zijn. Niets mis dus met Sweden Yachts. Nu we hier toch zijn kunnen we evengoed uitklaren, maar zwemmen zit er niet in want het zwembad zit overvol met kinderen. Ray, de Hawaiaan zit ook nog steeds zonder motor en vraagt ons “to keep our fingers crossed for him”.
Terug bij onze boot is het alweer “happy hour”. Onze Canadezen zijn vertrokken, maar Elsie zit er nu bij. Ze is met haar man en hun OVNI 36ft “Alumine” net terug van een 3jaar circumnavigation. Gezellige avond met hen.
Ik moet nog even de dvd binnendoen en op weg naar de zaak, kom ik een 30cm grote pad (pootjes gestrekt) tegen. Ik breng hem natuurlijk aan boord opdat Inge hem zou kunnen kussen, om hem in een prins te veranderen en die dan uit dankbaarheid ons een Oyster 82 zou geven, maar “no way”. Dat vies beest moet van boord. Even later huppelt ie weer vrolijk verder in het gras, de nacht in. “Diner” is een zwaardvissalade, en deze avond geen film, wat lezen en gaan slapen.    

 

Zondag 11 December 2005 (Waterside Landings, St Lucia)

Na het ontbijt is het werken aan de website, we willen immers dat alles erdoor is als we vertrekken. De reden hiervoor is dat, hoewel de Franse eilanden goedkoop zijn om te bellen, ze driedubbel zo duur zijn om op het internet te werken. 2 tot 3 Euro per kwartiertje is zeker geen uitzondering (niet doorvertellen aan Telenet hoor!). We willen wel vertrekken maar de wind is er nog steeds, met meer dan 25kn in de haven. Soms helt de boot sterk over in de vlagen maar volgens Nicolas is er beterschap opkomst. De trades zijn eindelijk op weg, en meestal is het in sterke vlagen de eerste weken. Men noemt het hier de “strong wind weeks”. Ondertussen komen de boten van ARC geleidelijk aan toe; sommige met redelijk wat schade, vooral uitgeblazen zeilen, gebroken stagen maar ook met motoren die niet meer starten, reden onbekend, te weinig motor gelopen en platte batterijen, of teveel motor gelopen en alle diesel opgebruikt? Reeds 144 boten zijn binnen. De tendens is gezet, deze die de rhumbline (kortste weg over de aarde, zijde van een boldriehoek) hebben genomen, hebben afgezien van de zware winden. Deze die zuid gegaan zijn, en dagen scherp aan de wind gelopen hebben (en waarvan redelijk veel toch gestopt zijn op de Kaap Verdische eilanden) hebben weinig of zelfs geen wind gehad en hebben hun dieseltanks leeggelopen, een alles of niets oversteek dus.
We houden het rustig vandaag, geen bezoekje aan de jachtclub alhoewel Chris Doyle er is, de man van de door bijna elke boot gebruikte pilots hier in de Carib schreef. Hij ligt zelfs op 50m van onze boot op een boei met zijn bescheiden Catamaran. We gaan gewoon iets eten in de hamburger tent nabij de shopping mall.
In de namiddag maak ik een houten plank als test om de nieuwe water jerry cans aan te bevestigen. We zullen zien hoe het zal aflopen. Als laatste poging om de log te herstellen demonteer ik het plafond in de boot, waar de kabel van het instrumentenpaneel naar de display’s bovendek lopen. Ik vind er geen beschadiging, maar de kabel was wel gekneld. Hoop doet leven alhoewel, het is weer iets elektrisch, dus…Bij het uittrekken van de log zelf (het instrument dat door de romp steekt en een wieltje met schoepen doet draaien, die dan omgezet wordt in snelheid) blijkt een krab en een visje deze als woning te hebben opgeëist.
Ik zet deze illegalen direct terug overboord en snel duiken ze de zwarte dieptes in.
Even later is het weer “happy hour”. We maken de statement dat we er vandoor gaan, en iedereen is het eens met ons, de wind is nog te sterk, maar zal afzwakken en zal uit het oosten waaien in de plaats vanuit het noordoosten. Liza en Helmut van de Alumine (OVNI 36) zijn erbij gekomen. Ze hebben net een circumnavigation achter de rug en vertellen van de diverse botsingen met zeeschildpadden ’s nachts nabij de Galapagos, van de superstrenge immigratie wetten van Australië (zelf geen aarde aan je sandalen, geen bloempot, geen brik melk mag binnen gebracht worden, alles afgeven of laten desinfecteren, dagelijks controle van je positie en aantal personen aan boord, illegale immigratie is hun “worst nightmare”). Kortom het wordt een supergezellige avond en voor je het weet is het 22u30 en nog even wat eten, ondanks dat iedereen op de happy hour wel een hapje bij heeft. En het is weer tijd om te gaan slapen.
 

Maandag 12 December 2005 (Schoelcher, Martinique)

We zijn vannacht weer wakker gehouden door de “festiviteiten” van de ARC. Ik begrijp dat het een groot evenement is in een mensenleven, een transat, maar moet dit persé met je lazarus zuipen gepaard gaan? Tja, voor veel is ook enkel de enige haven van de Caribbean die ze ooit zullen zien (morgen het vliegtuig terug op), en een groot % van de boten is Engels..dus A+B= slecht alcohol verdragen en dus veel lawaai. We rekenen af en starten op tegen 10u00. Iedereen helpt ons vertrekken: Nicolas, Liza en Helmut en ook Ron en “the professor” (zijn 70 jarig crewmember). Vertrekken is altijd moeilijk maar veel tijd om na te denken hebben we niet. We draaien af, rond Chris Doyle zijn cat, en even later zigzaggen we rond de vele tientallen jachten die geankerd liggen in Rodney Bay, de plaatsen voor de nog 80 boten die op de oceaan zijn vrijlatend.
De log doet het voorlopig, en even later gaat het grootzeil met één reef erin erop. We zeilen, in de omgekeerde richting door de ARC finish lijn, die uiteraard zeer groot is, half Rodney Bay zelf. We worden door de mensen van de World Cruising Club, de leidende jachtclub hier,“fair winds” uitgewuifd. We zijn duidelijk onder de grote mensen.
De swell buiten de baai is gigantisch. Golven van wel 3,5m, gelukkig zonder te breken donderen ze op ons af, als georganiseerde soldaten in eindeloze rijen. Ik ben er zelf even niet goed van. De Nr3 gaat erop en even later zetten we de motor af. Eli loopt haar 7kn vlot. De log doet het weer…alhoewel we soms 36kn lopen(?!), weer teveel van het goede. De windmeter die de ware wind berekent wordt er een beetje gek van. Even later staat er 30kn op de windmeter, schijnbaar, dus gaat het tweede rif erin. De zeegang is iets geminderd maar de boot wordt regelmatig van voor tot achter met zeewater overspoeld. Het water droogt rap op, maar het zout kleeft overal aan. Een drietal uur later peilen we Diamond Rock dwars (met haar Napoleon en Nelson geschiedenis, zie verslagen vorig jaar onder Martinique). We mijden “le passage des fous”, die we al eens genomen hebben en gaan recht Noord uit. De wind is 080° waar en dus kunnen we “off the wind” zeilen, de snelste allure voor de boot. Naar mate we onder de kust van Martinique zeilen komt de wind noordelijker in en zeilen we aan de wind, voorbij Cap Salomon en de verschillende “anses”. Zonder eenmaal te moeten overstag gaan lopen we recht op Schoelcher aan. We zien dat er weinig bootjes liggen maar herkennen de motorboot van Jeff al. We hebben ons anker klaar maar Jeff zegt ons gewoon één van hun ankerboeien te gebruiken, zonder kosten (we blijven onder de grote mensen).
Tegen 15u30 liggen we vast en tegen 16u30 is de boot volledig weer in “ankermodus”. 37 mijl in 5 en een half uur is niet slecht voor een bootje als het onze. Ankermodus betekent: zonnetent op, voorluik en buiskap open, kussens buiten en alle touwwerk opgeruimd, bijboot met motor standby naast de boot, opstapboei en zwemtrap gezakt, en…ship’s bar open. We gaan aan wal en worden door Pollo van de duikclub begroet. Hij is deze zomer naar Argentinië, Chili, Kaap Hoorn en Paaseiland geweest en wij naar…België. Alles wordt natuurlijk doorgespoeld met een paar pinten en planteurs aan de bar van de duikclub.  
Om naar de supermarkt “Géant” te gaan staan we voor een dichtgelast hek maar je kunt via het Casino passeren. Wat staat er op de dagmenu in het casino?…steak met bearnaise saus en frieten. Geen tweemaal zeggen aan ons…en even later zitten we aan tafel in de “Casino Batellière de Schoelcher”, Fort de France, Martinique. Nog even de bijboot terugvinden in de duisternis en dan de boot zoeken, maar die vind je meestal door haar windgenerator… en dan…slapen 

Dinsdag 13 December 2005 (Schoelcher, Martinique)

Vroeg opstaan want we moeten naar de Fort de France, Eric en Liliane hun reisdocumenten gaan ophalen. Het is al 09u00 als we in de FdF  zijn met de bus. En er staat heel wat op het programma: eerst inklaren om niet “illegaal” in Frankrijk te zijn. Dan naar het reisbureau, naar de post, naar het internet café, zonnecrème en andere inkopen gaan doen en voor je het weet is het alweer middag. Snel een broodje in de Délifrance en naar de Leader Price, de goedkoopste supermarkt van Fort de France. Heerlijk weer Camenbert en andere Franse geneugten te mogen proeven.
Tegen 14u00 terug naar de boot en uitladen. Het weer is prachtig, de zee is kalm, het water is superhelder en de duiktanks zijn vol. Op 75m voor het strand ligt een 34m wrak en wat doe je op zo een dag: duiken.
Even later ligt alles in de bijboot: vinnen, duikmes, shorty’s, loodriemen, dieptemeters, stabjackets, flessen, duikbrillen, handschoenen en duiklamp. Naar de pier van de duikclub en dan met het ganse zootje naar het strand, dat vol met lokale schonen en hotelgasten van Framissimo, in strings, ligt te bakken in de zon. Ik moet nog even vechten met mijn kraan die 180° verkeerd op de duikfles stond, maar even later zitten Inge en ik op 6m diepte aan de blok waar de lijn begint die ons naar het wrak zal leiden. Ik trek de kop en Inge hovert  3m boven me. Ik stop af en toe om een platvis, de flying gunnard, en peacock fish te tonen, veelkleurige bodemvissen. Na 5 min doemt de boeg van het wrak voor ons uit. Er is helaas wat stroming dus blijven we aan de lijzijde onder de beschutting van de romp. Het krioelt er van het leven: alle vissen uit onze handboek zijn er: scheermes vissen, grunts, jacks, trompetvissen, doktervissen, sergeant majoors, lipvissen, engelvissen, noem maar op…maar geen haaien en helaas ook geen schildpadden. In de ankerkluis woont nog steeds de beste vriend van Inge, een grote octopus. Aan het oogcontact die beiden met elkaar hebben zie ik dat de relatie wat afgezwakt is. Boven op het wrak is er heel wat meer stroming en je vasthouden aan het wrak aan het resterende frame van het zonnedek is niet te riskeren, het boeltje kan zo instorten. Toch zie je mooi in het wrak de nog resterende toiletten en het bad liggen in de half weggerotte romp. Aan het bovendek hangt nog een gescheurd visnet te waaien in de stroom. Pollo doet binnen in het wrak oefeningen met kandidaat instructeurs maar wij hebben geen behoefte aan een intern onderzoek. Na een half uurtje is het tijd om op te krassen. We zwemmen terug langs de lijn naar de pier en even later staan we op strand alles van ons lijf af te bouwen. Pollo van de duikclub laat ons alles en ook onszelf spoelen met zoet water. Daarna aperitief in de duikclub.
Tijd om terug aan boord te gaan, een hapje te eten en weer dag voorbij in het paradijs. 

 

Woensdag 14 December 2005 (Schoelcher, Martinique)

Vandaag weer een rustdag, wat later opstaan, wat nietsdoen, buiten ontbijten en dan naar de wal. Een beetje winkelen en weer naar de cash-machine om geld af te halen. Dan naar de Géant om wat inkopen te doen en voor het middagmaal zorgen. Weer hebben ze van dat heerlijk stokbrood, zoiets vind je zelfs in België niet en zeker niet op de Engelse eilanden.
Ik heb echter een wat groene teint in het bilges water onder de motor gezien en meteen gaat mijn gedachte naar een lek in het intern koelcircuit van de motor. Maar we hebben toch geen antivries in het koelwater gegaan! De laatste keer dat er ijs op dek stond, laat staan in de boot, was in de januari 2004, in de loods in België, dus geen anti-vries in het koelwater. Blijkt dat de grasgroene fluorescente schijn in het water opgelost vet was van het bijvullen van de vetpomp aan de schroefas. Vals alarm, maar je moet toch alles goed in het oog houden.
Dan maar gaan duiken. Ik heb nog een dikke 110bar in mijn fles over en het water is maar 6m diep. Ik duik naar de ankerblok waar de boei van onze boot aan vast is. 6mini langoestjes wonen er en eentje gaat terug mee naar boven om te poseren voor de foto. Een paar minuten later is ie bevend terug in zijn ijzeren huis onder water, een avontuur om aan zijn vrienden te vertellen. De zwart-witte murene kijkt me boosaardig aan maar trekt zich toch terug als ik mijn handschoen te dicht bij zijn hol breng, net onder de langoestjes. Even later op het rif op 4m doe ik enkele oefeningen die ik sedert de duikschool niet meer gedaan heb: masker laten vollopen, trimvest afnemen en op de tast terug aandoen, van regulator op octopus (tweede nood regulator) gaan en doodstil op de bodem liggen alleen met loodgordel en regulator aan. Bij het stilliggen trek je ongelooflijk veel vis aan, nieuwsgierig als ze zijn. Zelfs een stelletje pijlinktvissen die normaal zeer schuw zijn nestelen zich tussen de hoge druk leiding van de luchtdrukmeter en de leiding naar de trimvest. Enkel per anderhalve minuut adem ik en los geleidelijk, maar met zeer trage bellen. Het rif rondom me is een onuitputtelijke bron van leven. Binnen de 5 minuten wandelen er harlekijn garnalen over mijn trimvest naast me, chirurgvissen (Dorey’s) passeren in scholen op minder dan een meter van je duikbril en als je wat zand doet opwaaien om je op de bodem te stabiliseren wemelt het van de horse eye jacks (makreelsoort met grote zwarte ogen en een gele vlek op de staart) rond je vinnen om te zien wat er te eten valt. Ik denk dat ik de halve boek “Fish on the Caribbean reefs” binnen de 15min, die ik daar lig, zie passeren voor me, spijtig genoeg geen schildpadden of haaien.   
Ik ga wel nog even de romp van onze boot inspecteren en stel vast de Seahawk toch niet ook de beste antifouling is, want we hebben alweer hier en daar een krabbenkokers. Ik vind onder de boot een stuk inox met een scharnier op en breng het aan dek. Jeff naast ons roept luid “c’est a moi”, inderdaad het is een luchtinlaatstuk van één van zijn motoren dat eruit gevallen is. Hij is dolblij met het stuk en we zijn weer “even” voor het gebruik van zijn boei.
Om 17u00 is er een prachtige zonsondergang en zoals goede duikers gaan we met de rum, sucre de canne, en de limoenen naar de duikclub om te aperitieven. Pollo neemt nog even onze duiktanks ertussen door om deze weer op 210bar te brengen, Thx Pollo! Dan snel nog even naar de Géant want we willen nog een 4,5Ltr brik rum La Mauny mee nemen. Gevloek en getier, alle 4,5Ltr is uitverkocht maar we krijgen de St James 4,5Ltr aan dezelfde prijs mee.
Een dag kan niet perfect zijn. Aan boord eten we deze avond grouper en gaan vroeg slapen.
 

Donderdag 15 December 2005 (St Pierre, Martinique)

Het weer is nog steeds prachtig, sedert midden november waar we toch een tweetal weken bijzonder slecht weer gehad hebben, krijgen we nu al een maand echt zalig weer. Niet te warm maar aangenaam weer met steeds stabieler wordende passaten. Een grote cat vaart voorbij met twee jongeren op die keihard rap muziek uit de boxen laten loeien van hun schip. Ik ben er al niet voor, en dan zeker niet in het Frans. Weer kaas bij het ontbijt en niet meer de cheddar uit de Engelse eilanden die wel lekker is maar die eerder smaakt bij een aperitief dan een ontbijt. Nog even naar de winkel om nog wat vers stokbrood gaan te gaan halen en we nemen het middagmaal aan boord. We hebben ook voor het eerst weer paté aan boord. Blijkt op het potje te staan dat deze afkomstig is uit België, Erembodegem dan nog wel!
De route van Zuid Afrika via St Helena naar Brazilië en dan naar de Caribbean, over de Zuid-Atlantische oceaan wordt dikwijls de “milk run” genaamd. Ook hier ter plaatse krijgt de route van de zuidelijke Grenadines naar de Leewards (eilanden vanaf  Dominica noordwaarts) de  naam “milk run”. De norm die vroeger gebruikt werd is nog steeds van toepassing: blijf steeds twee pistoolschoten uit de kust. Dus willen we die ook zo volgen. Nog even een paar foto’s en natuurlijk waait de hoes van de camera overboord, waarna ik deze als een echte redder deze uit het water redt. De motor slaat achteruit om vrij te blijven van het ankertouw en ketting van de boei en weg zijn we, twee pistoolschoten uit de kust. De wind zit goed en we maken snel 6,5kn, even uitwijken voor de fish farm (een project waar vis op zee gekweekt wordt in grote kuipvormige netten. Twee uur later staat de Mont Pelée in al haar glorie in de ondergaande zon voor ons. Ik laat het anker vallen in 6m water en steek bijna 40m ketting. Het is bladstil geworden. Ik duik nog even om het anker te controleren en we gaan aan wal de vuilnis weg brengen en wat laatste richtlijnen via het internet over te maken aan Eric en Liliane die volgende week langskomen. Nog even een heerlijk stuk mahi-mahi gebakken en we gaan vroeg slapen. 

 

Vrijdag 16 December 2005 (Roseau, Dominica)

Wat een rot nacht. Tegen 03.00u is de wind opeens beginnen opzetten. De windgenerator loeide de nacht in. We gaan bovendeks kijken en de ankerketting staat bijna horizontaal. Ik schakel de windmeters in en het waaide bijna 30kn constant. Na een uurtje op dek, zoals alle boten in de buurt een ankerwacht hadden opgesteld, zie ik dat we een “maximum gust” op de windmeter van 45.6kn wind gehad hebben. Tegen 04.30u is de microstorm over. Steeds was de volle maan en een prachtige sterrenhemel te zien. We vragen ons af of dit een thermisch effect van de vulkaan kon zijn, in alle geval we zaten ’s morgens met zakken onder de ogen aan het ontbijt. Het weerbericht van 08.00u van Bellefontaine geeft 15 tot 20kn wind en rept met geen woord over de ministorm van deze nacht. Het anker heeft goed gehouden maar om 08u20 vaart de boeg van Eli het over en breekt het los uit het lavazand van St Pierre. “Currents follow the moon”, zeggen ze hier en dus varen we met de ondergaande maan mee richting noorden via Le pecheur. Twee mijl verder trekt de wind al aan naar 25kn en loopt Eli op grootzeil en motor al bijna 8 mijl. Twee reven gaan erin, de Nr 3 erop en de motor gaat af. We zijn nog in de luwte van de vulkaan en de zee is nog vlak, constant 26 tot 30kn wind op de tellers, lap daar gaat weer een weerbericht. Tegen 10u00 zijn we voorbij het noordpunt van Martinique en nu begint de lol pas. Golven van 2,5m beuken op ons scheepje, de windmeters lekker met het rood van 30kn flirtend en bakken water over het dek. Gelukkig is de wind aan het shiften naar het oosten en kunnen we zeil vieren. Aan bijna 8kn donderen we door de Dominica passage, lekker hard maar toch teveel om comfortabel te zeilen. Tegen 12u00 zij we al aan de riffen van Scott’s head en still going at 7,5kn. De zwavelgassen die hier in belletjes opstijgen uit de vulkanisch actieve ondergrond zullen we niet zien. 13u40 maakt Pancho, (zie vorige verhalen in Dominica), onze boeglijn vast aan één van zijn boeien voor het Anchorage hotel, Roseau, Dominica. De boot staat stijf van het zout. De kust is veilig want de beruchte dief “The Cat” is gesignaleerd in Portsmouth, 38km in het noorden. We vliegen terug de Sissero (nationale papagaaien soort, in de vlag van Dominica) en de gele Q vlag maar we zijn niet echt van plan in te gaan klaren. Als het weer goed blijft zijn we morgen om 06u00 alweer op weg. De rest van de middag en avond is opruimen, zout afspoelen en wat rusten van de helse nacht en trip. Pancho komt tweemaal langs met het uitgeprinte weerbericht van Caribwx en de satelliet beelden van de oceaan. De wind zal nog aantrekken, de passaten komen nu echt binnen maar hoe vroeger in de morgen, hoe aangenamer het zal zijn te zeilen. We gaan toch door naar Les Saintes aangezien we maar een kleine 20 mijl in open water zeilen, de rest is onder de kust van Dominica. We krijgen van Pancho ‘s avonds zijn eerste catch: een jack van bijna een kilo, en we betalen de ligplaats onder andere met wat koffie van op de Kaap Verdische eilanden en een fles rosé wijn. Vroeg slapen dan maar.  

 

Zaterdag 17 December 2005 (Bourg, Les Saintes, Guadeloupe)

Om 06u00 is het nog steeds donker maar een 20tal minuten later is het al helemaal dag, Hier in de tropen gaat alles veel sneller, zeker op administratief gebied (…grapje). We zijn pas los en het peilen en manoeuvreren begint al, een cruise schip gaat recht op onze “intended track” af. Het weer is echt moeilijk langs de kust van Dominica. Van 2kn tot 32kn wind op 500m afstand, van NE tot NW wind, dus houden we het bij het grootzeil dubbel gereefd en de Nr 3 fok. Net voor Prince Rupert Bay, de baai waar Portsmouth in ligt, komt een jacht van het noorden afgezeild: trysail en cutterfok. Een trysail is een piekklein stukje grootzeil dat supervlak is en van zeer zwaar zeildoek gemaakt is: heavy weather dus, maar we gaan door. Ik beslis om een rif in de Nr 3 te steken, en er zo een Nr 4 van te maken. We kunnen onze fok reven maar hebben het hier nog niet moeten doen. Nu, best dat we het eens proberen want de problemen zijn niet van de poes. De halshoek van het zeil blijkt dubbel geplooid door de kevlar versterkingen moeilijk door de sjekkel op dek te krijgen. Aan een ponton jazeker, maar als de boeg anderhalve meter ligt te bokken in de oceaan is het toch wat minder aangenaam. De reeflijnen zijn het minste maar de oude schoothoek aan de nieuwe schoothoek, bijna 2m hoger, bevestigen is heeeeel wat moeilijker. Het zeil rukt aan de schoten en wil zich niet laten temmen. De zeilband die al maanden aan de zeereling vast is voor dergelijke taken is niet bestand tegen de schokken en scheurt. Achteraf bleek dat de zeilbandjes gewoon door zon, zee en zout zo in sterkte kapot zijn gegaan dat ze met de hand te scheuren zijn. Enfin, onder Nr 4 en met twee reven in haar grootzeil loopt Eli zalig in de 28kn wind. Zonder enig probleem en met net genoeg helling beukt ze haar weg naar het noorden. Een prachtige Duitse brigantijn kruist onze koers, maar ze kan onze hoogte en snelheid niet aanhouden alhoewel ze bijna 2,5x onze grootte is, …en 15x ons gewicht. We hebben genoeg hoogte over om zonder boord te moeten trekken de rotsen voor Les Saintes te kunnen ronden. Alhoewel het er wat spookt. De oceaan gaat van 700m naar 40m wat gigantische deining veroorzaakt. Maar Inge houdt alles onder controle en ze volgt nauwgezet de steeds wisselende koersen uit die ons binnen de rotsen van Les Saintes brengen. Als navigator heb je de  volledige verantwoordelijkheid, Inge heeft de zeilen, het roer en de dekmeters in het oog. Ik de GPS en het betere instrument de “eyeball”. Zonder problemen nemen we de rotsen en hun koralen eronder.
De Club Med II en de Seacloud 2 domineren de omgeving. Helaas kunnen we niet meer ankeren voor de nieuwe pier want deze is nu in gebruik en ferries donderen om de haverklap voorbij. Dan maar onder de rotsen voor het “maison bateau” (een huis in de rotsen in de vorm van de boeg van een schip, inclusief ankerkettingen). We liggen er uit de wind maar door de zonnetent die we direct opzetten zijn we een speelbal van de winden die uit alle richtingen komen. Ik duik even naar het anker dat goed ingegraven ligt na even de schroef deftig achteruit te laten slaan. We gaan dan maar eens aan de wal. We hebben voor morgen een ligplaats in de Marina Bas du Fort, te Pointe à Pitre gereserveerd maar gaan pas maandag overzeilen, we zijn te moe van de laatste dagen en de slechte nachten. We bellen even naar de Club en er is geen probleem. Even naar het nieuwe internetcafé gaan net naast het restaurantje waar we vorig jaar onze eerste aardbeving meegemaakt hebben. Marc en Anouk zijn veilig op Barbados aangekomen, met hun “Lady Anne”, ook een ex-boot van het Mercatordok. En we ontdekken de nieuwe pizzeria die we uiteraard gaan proberen. We gaan langs bij het kattenvrouwtje van Les Saintes, een lieve oude dame die met haar boot en kat jaren geleden is aangekomen op het eiland en er is gebleven. Ze heeft nu een zestal poezen met onder andere de tricolor Scylla, die we vorig jaar bijna mee moesten nemen van haar. Maar het beestje is hier zoveel gelukkiger op haar tropisch eilandje dan op ons klein bootje. Wat ook opvalt is dat er overal vuurwerk te verkrijgen is op het eiland en dat de jeugd er verschrikkelijk veel gebruik van maakt. Je vindt aan elke winkel wel iemand met genoeg vuurwerk om in België als een terrorist aanzien te worden. Maar onze “nanny state” waakt over u opdat u geen stommiteiten zou doen, ook niet met vuurwerk! Terug aan boord nog even naar 8m diepte gaan duiken om Inge haar favoriete tapijtje dat met wasspelden en al naar het rijk van Neptunus wilde verhuizen.
Ik ga de pizza’s halen om 19.30u en met een fles wijn zijn ze algauw verorberd. Tja, niet zo een goed idee om dan direct te gaan slapen…        

 

Zondag 18 December 2005 (Bourg, Les Saintes, Guadeloupe)

De pizza’s waren inderdaad niet zo een goed idee voor het slapen gaan maar ze waren niet helemaal verantwoordelijk voor onze slechte nacht. Weer heeft de windgenerator de ganse nacht geloeid en heeft de boot bokkensprongen van 120° gemaakt op haar ankerketting. Een verlaten Frans jachtje, met een waterlijn van 20cm mosselen, is eveneens gaan zwaaien, maar blijven haken met zijn ketting om een stuk koraal (in de morgen pas gezien) en dus te dicht om goed te zijn bij ons kwam liggen…een armlengte. Na te duiken blijkt ons anker geen millimeter te zijn bewogen, de swing van de ketting is duidelijk te zien. Toch moeten we anker af en gaan opnieuw ankeren 50m verder, hopende dat het nu minder erg zal zijn met de bewegingen van de boot.
Het land op dan maar. 1250m wandeling naar Eric en Liliane hun hotel om eens na te gaan hoe het eruit ziet en of alles in orde is. Dat lijkt niet ver ware het niet dat er wel een paar honderd meter klimmen inzitten. Onderweg komen we een leuk koppeltje iguadons dat zich aan wat vruchten te goed doet, tegen. Op de middag zijn we terug en nemen gewoon een broodje. En dan om de nacht te compenseren: niggeritis.
Tegen 16u00 terug naar het internet café waar een stomdronken jonge dame zoveel amok maakt dat we het aftrappen. Net genoeg tijd om te zien dat het vanaf morgen weer maximum 20kn zal waaien. Nog even gaan snorkelen, om toch wat gezwommen te hebben en wat visjes te zien en dan terug aan boord om de aperitief niet te missen. Even later: etenstijd. Varkenskoteletten op het menu, dat is ook lang geleden. We hopen deze nacht toch iets beter te kunnen slapen.

 

Maandag 19 December 2005 (Pointe à Pitre, Guadeloupe)

Niets van deze nacht, weer de ganse nacht meer dan 20kn en het onregelmatige gehuil van de windgenerator. Maar we zijn nergens opgebotst en iedereen is netjes op hun ligplaats blijven liggen. We hadden ook de zonnetent afgebouwd om zo weinig mogelijk speling aan de wind te geven op de boot. Maar alles bleek in orde te zijn ’s morgens.
Om 09u30 breekt het anker terug uit het witte koraal zand en Eli wendt terug de boeg terug naar het noorden. De Nr3 en twee reven in het grootzeil. De brekende golven op het rif noord van Bourg liegen er niet om. De boot loopt goed maar dit keer is de koers 015° i.p.v 340°, en met een wind van 070° en een fout op het kompas van 15°West is het dus eindelijk zover: boorden trekken. We kunnen de eerste bakboordslag tot net onder de kust van Guadeloupe Basse Terre aanhouden, dan een korte slag over stuurboord en zoals gedacht lift de wind in- eens tussen Basse Terre en Grande Terre. Voor de nieuwelingen: Guadeloupe is in feite twee eilanden, die totaal van elkaar verschillen (zie vorige verslagen (Mei 2005)). En dan gaan we opnieuw overstag en lopen recht op recht de monding van de Rivière Salée binnen, de haven van Pointe à Pitre. Slechts één incident, ondanks het feit dat we de honderden fish traps en plastieken potjes eraan bevestigd, hebben  kunnen vermijden, zijn we bijna in aanvaring gekomen in het pas. Voor de boeg doemt opeens een grote zeeschildpad op, ik roep naar Inge en ze gooit het roer hard over. Het diertje is al even verrast als wij en duikt net voor de boeg het diepe blauwe water in. Geen accidenten dus. 1mijl voor aankomst hebben we contact met de jachtclub die een tender in standby klaarheeft, voor te helpen bij onze manoeuvres. Een jacht komt onder spinnaker de kust afgevaren, en een klein bootje met verschillende Bretoense vlaggen juicht en roept ze toe. Het jacht draagt ook de Bretoense vlag en loopt achter ons de haven binnen. Bij ons zou het dragen van zoveel Vlaamse vlaggen, zonder de Belgische vlag, en mensen die enthousiast hun Bretoense nationaliteit scanderen, zeker als politiek niet correct geïnterpreteerd worden, of op zijn minst op een aantal klachten kunnen rekenen van de overheid. Maar de Fransen zijn zo niet, zeker niet als het gaat om een boot die na 3 weken op de oceaan pas aankomt. We maken een perfecte entrée en meren even perfect af om 14.30u. De Bretoenen komen naast ons liggen, ze zijn van St Malo en hebben voor Tropical storm “Delta” moeten gaan schuilen op Madeira en zijn van daaruit met prachtige winden rechtstreeks naar hier gekomen.
Inge krijgt de kuiskoorts, maar het is nodig. De dekken zijn wit van het zout en de boot ziet er niet uit. Vandaag bovendeks en morgen benedendeks.
Verder klassiek, apero, hapje eten en ik begin de site bij te werken…  

 

Dinsdag 20 December 2005 (Pointe à Pitre, Guadeloupe)

Rustig slapen zit er blijkbaar hier ook niet in. Vannacht wilde een “jeannet” persé op het ponton recht tegenover ons aanmeren. Er is geen boei beschikbaar om boeg of sternline aan te bevestigen. En hij wringt zijn 45ft boot er toch in en maakt zich doodleuk aan de boot naast hem vast: “voilà, j’y suis et j’y  reste”. Het personeel van de jachtclub is er tegen 08u00 als de kippen bij om het te doen verplaatsen, maar meneertje, met vetkuif, gekleed in wit hemd, witte short, witte pantoffels en opgetrokken witte kousen, wil van geen wijken weten. Inge heeft weer een kuisaanval, en ik rep me uit de voeten, deze keer is het beneden in de boot. Ik vlucht met de was naar het wassalon waar de dame me een hele hoop vragen stelt die ik beantwoord met “doe zoals het jouw was zou zijn”…”Ahhh, oui, certainenment”.
Ik kan Inge tegen 11u00 toch buiten de boot krijgen om een wagen te gaan huren voor Eric en Liliane. Pech, alles schijnt vol geboekt te zijn. We vinden nog een duurdere wagen maar nemen een optie, anders ga ik deze middag in de stad rondkijken.
De middag is het een heerlijk broodje eten op zijn Frans. Maar opletten geen kruimels te maken! Ik ga de was halen en een half uur later hangt de boot vol T-shirts, hemden, lakens en andere zaken. Het is niet meer zoals op de Engelse eilanden waar alles gedroogd en netjes geplooid wordt terug gegeven, neen hier is het puur (zoals bij ons) de cash die telt, dus laten we de zon het droogwerk doen en plooien we zelf. Natuurlijk als alles uithangt, passeert een squall en is alles weer gespoeld met regenwater.  
En na de middag besluit ik toch even naar Anke haar tweedehandsshop in bootspullen te wandelen. Gewoon om even van de emmers kuisproducten weg te zijn. Zelfs de buren merken de abnormale activiteiten op aan boord.
Anke heeft niets nieuws en ik wandel terug naar de boot. De “jeannet” moet verhuizen, en even later zien we hem onder zijn kanariegele zonnetent afvaren, terminator zonnebril op zijn neus. De boot ziet er eerlijk gezegd heel wat beter uit. Alles is zo wit en blinkt zo, niet meer het korrelige gevoel van het zeezout op je benen.
Een avondwandeling en aperitief  brengen terug rust in de boot. Ik moet nog even de website bijwerken en dan is het weer bedtijd.     
 

Woensdag 21 December 2005 (Pointe à Pitre, Guadeloupe)

Bij de avondwandeling had ik een klein winkeltje gezien dat ook auto’s verhuurt en om 08u30 ben ik er al om te zien of ze nog een wagentje hebben. De nacht is rustig geweest en bingo, ze hebben nog een kleine Peugeot aan 12Euro goedkoper dan de optie die we genomen hebben, de keuze is rap gemaakt.
Tegen 09u00 rijden we naar Gosier, waar een groot shopping centrum is en waar we in de lokale Leader Price, dit keer niet in staking, voor 150Euro inkopen kunnen doen. Daarna snel naar het hotel van Eric en Liliane om te zien of alles in orde is en om straks niet verkeerd te rijden en dan nog even naar de Cora, een andere supermarkt waar ze werkelijk alles hebben. Met alles bedoelen we ook alles, van een tuinslang tot grijze Noordzee garnalen over inlegkruisjes. Een overvloed die we niet meer gewoon zijn: St Jacobsschelpen, gerookte zalm, oesters, everzwijnvlees, eendenborst…en echte authentiek, vanuit onze Belgische Ardennen afkomstige kerstbomen, met logo’s in het Nederlands erop. De geur alleen van de bomen doen ons denken aan thuis, waar het nu stormt en net boven 0°C uitregent.
Snel naar de boot, waar ik een karretje van de jachtclub moet gebruiken om alles bij de boot te krijgen. Snel iets eten, zonder kruimeltjes te maken, en naar de luchthaven.
We nemen onze buurman zijn bemanning mee, die terug naar Europa vliegt om deze gasten de taxirit van 25Euro voor de 9km uit te sparen.
Het toestel van Eric en Liliane heeft eerst wat vertraging maar is dan toch even later aangekondigd. Ze stappen als één van de eersten uit het met 500 man geladen toestel, maar hun bagage laat op zich wachten. Pech, want iemand heeft geprobeerd in de zakken in te breken. Het hangslot is afgerukt en de ritssluiting is kapot getrokken, maar gelukkig is er niks weg. Dan op weg naar de boot waar de aperitief en de vele dingetjes die het thuisfront meegegeven heeft wachten. Een Belgische krant, met het laatste nieuws. Eerst dachten we dat het een grap was, maar het is geen 1 April: kinderen tot 1,35m moeten nu een speciaal zitje hebben in de auto. Ik dacht dat we met de reflecterende nummerplaat alles gehad hebben in België van idiotie in het verkeer maar dit slaat alles. Probeer eens aan een tiener van 1,34m te vertellen dat hij/zij in een buggy moeten…maar “het is echt niet om de mensen op kosten te jagen”. Waarschijnlijk niet, wel om weer miljoenen euro’s boetes op te leggen. Probeer het hier maar eens! Maar we zijn hier en hebben met deze idiote regelneverij niets te maken…nog niet. Het weerzien met Eric en Liliane is heerlijk. Ze hebben wel een beetje last van het tijdverschil en na een “planteurke” aan boord, een pizza nabij, rijden we hen naar het hotel.
Even later zijn ze in hun bungalow en wij terug op de boot.   

 

Donderdag 22 December 2005 (Pointe à Pitre, Guadeloupe)

Opstaan en nu we “wheels” hebben gaan we naar de Pointe à Pitre zelf. Eerst naar de lokale markt en dan naar de stad zelf. Er zijn twee markten: eentje die een “artificiele” markt is, de tourist-trap en eentje even buiten de ringavenue, waar de lokale bevolking en wij dus onze inkopen doen. Het verschil: 1 Euro in plaats van 4 Euro voor een kilo tomaten. Na wat gesukkel om een parkingplaatsje te zoeken, zijn we er toch geraakt. De vismarkt is er ook, maar deze is ons te duur: 10Euro de kilo voor dorado (mahi-mahi), drie weken geleden betaalden we daar omgerekend 3,75Euro voor, we kunnen dan beter zalm en wild kopen in de Cora.
We nemen een snelle lunch in ons favoriet Indisch restaurantje en dan terug op weg naar de boot. Boodschappen uitladen en terug naar het hotel van Eric en Liliane. Zo een jachtig leven zijn we niet meer gewoon.
Bij hen aangekomen, blijkt het hotel super te zijn meegevallen. Het zijn zelfs Belgen die het “runnen”,…vandaar.
We rijden naar St Anne, waar je van op het strand Les Saintes, Marie Galante en zelfs Dominica kunt zien. Het weer is wat bewolkt en dus houden we het op een strandwandeling. Een eindje verder naar St François waar we in het kleine jachthaventje een pint drinken en dan nog snel even door naar Pointe des Chateaux, het meest oostelijke punt van Guadeloupe.
Daar breekt de oceaan op het eiland en is er enkel het kleine eilandje Désidérade dat je kunt zien vooraleer 5000km verder de Afrikaanse kust begint.
De zon gaat snel onder en we gaan terug naar de boot. Klassiek scenario met de aperitief en Eric en Liliane blijven aan boord eten bij ons. We hebben wat lokale groenten klaargemaakt bij de vis. Maar voor een uitgebreid dessert wordt het te laat want de jet-lag zit er nog wat in en tegen 22u00 gaan ze gaan terug naar hun hotel

 

Vrijdag 23 December 2005 (Pointe à Pitre, Guadeloupe)

Ondertussen zijn we weer een dag verder. Eric en Lilane gaan vandaag Basse Terre bezoeken met de wagen en wij gaan het rustig houden. Ondertussen wordt ik meer en meer gefrustreerd hier in de jachhaven.De ene na de andere boot meert af: Swan 65ft, Swan 82f, Mangoesta 104ft (soort James Bond motorjacht), en dan het kleinere werk Hallberg Rassy 53, Amel Super Marmaru…We zijn met onze 37ft het ukkietje, het “ketelbinkie” van het ponton. “Boatniggers” (in bootuniform ingehuurde jongentjes en meisjes) zitten de godganse dag te kuisen, en ik maar klagen over Inge haar kuiswoede. Een kerel van het soort dat weggelopen is uit een film over de Colombiaanse drugmaffia, speelt nonchalant met de afstandsbediening dat de teakhouten achterspiegel doet in het water wegzakken om de jetski’s uit de garage te halen. Waar halen die mensen zooooveeeeel geld?
We gaan wat wandelen, wat boetiekjes bezoeken en maken een lijst op wat we bij Anke moeten vragen om zo goedkoop mogelijk te kopen.
Op de middag eten we lekker plantaan met okra (zie Inge’s kookhoekje). En na de niggeritis gaan we naar Anke’s shop. Ze heeft helaas niets van onze lijst in stock en ik koop me wat vishaakjes om onze verroeste boel aan boord te vervangen. Nog even naar de Ecomax en terug naar de boot.
“Big, bigger, biggist” is het motto blijkbaar en de “Starship” is net afgemeerd. Een slordige 45m, met op het bovendek, niet de “tender too Starship” maar de “shuttle too Starship”, een Jetranger helicopter. Twee flatscreens zakken uit het bovendek naar beneden en hebben één of andere satellietverbinding. Het heeft geen schroeven maar waterjets door turbines aangedreven en een ganse crew, netjes in uniform staat aan de hydraulische loopplank, in teak, van bijna de lengte van onze boot opgelijnd. En wat het ergste is, vinden we is de “kitcherigheid” van de bedoening. Je zou toch wat klasse verwachten van zo een jacht (zeeschip), neen hoor! De naam op beide kanten van de brug wordt in diodelampjes in alle kleuren van de regenboog aan en uit geflikkerd. Wat een kitch! Ze is ingeschreven in de Marschall Islands, een fiscaal paradijs voor Amerikanen, dus zo slim zijn ze dan toch wel.
Tegen 17u00 komen Eric en Liliane langs, ze hebben pech gehad. In Basse Terre heeft het geregend, alhoewel we hier, 30km verder, geen druppel gezien hebben. Ze nemen met ons het aperitief en gaan een restaurantje in de haven aandoen. 
Voor ons een rustige avond. We bekijken een filmpje, één van de dvd’s die ze voor ons vanuit België meegebracht hebben.
Wat gaat er morgen komen afmeren? Een kopie van de “Titanic”, een vliegdeksschip, een nucleair aangedreven zeiljachtje…?

Zaterdag 24 December 2005 (Pointe à Pitre, Guadeloupe)

Eric en Liliane zijn ons komen ophalen met de wagen, zij gaan Pointe à Pitre verkennen en wij gaan de inkopen doen voor de kerstmaaltijd van deze avond. We zetten ze in de stad af en rijden meteen door naar de Cora, een mega supermarkt vlakbij. Daar hebben ze werkelijk alles. De echte Belgische kerstbomen uit de Ardennen zijn er in superaanbieding, 5 euro. Ik moet me inhouden want geen echte kerst zonder een echte boom. Maar steeds weer zijn de naalden, al het werk, de opkuis…als argumenten. Nu moet ik eerlijk toegeven dat geen van de bomen daar toch in de boot zou passen dus leg ik me bij de situatie neer. We kopen heel wat lekkers voor deze avond en moeten ons haasten om alles af te laden aan de boot en terug naar Pointe à Pitre te rijden en op de afspraak te zijn.
Lunch in de Délifrance, en dan terug naar de boot. Eric en Liliane gaan terug naar hun hotel en wij aan boord. Een dutje doen hoort er natuurlijk bij. Maar eerst even bellen want thuis is het kerstfeest al begonnen.
Het is als snel 16u00 en we beginnen aan de kerstmenu. Wat staat er op het menu: het klassieke, niet Caribische eten. We beginnen met aperitiefhapjes: toastjes met paté uit de Ardennen, kaashapjes, salami hapjes, zalmhapjes en natuurlijk een ganse reeks warme aperitief hapjes uit de oven (minipizza’s, krab…) doorgespoeld met champagne. Als voor- gerecht is er meloen met parmaham en porto voorzien. En als hoofdgerecht is het eendenborstfilet met appeltjes en bosbessen in de oven en gebakken aardappeltjes. Het nagerecht is de klassieke kerstbuche.
Eric en Liliane zijn er tegen 18u00 en het feest kan beginnen. Bij de champagne worden de pakjes uitgedeeld en de wenskaartjes voorgelezen. De maaltijd verloopt vlekkeloos en tegen 23u00u moeten Eric en Liliane terug vertrekken met ons naar het hotel want ik moet de wagen terugbrengen morgenvroeg. Je kan je wagen beter lang op voorhand reserveren want bijna elke wagen is op het eiland tijdens deze periode verhuurt.
Kerstnacht is weer voorbij, weer zonder echte boom en zonder de sneeuw! 

 

Zondag 25 December 2005 (Pointe à Pitre, Guadeloupe) 

Kerstmis, aan ieder: een zalige kerst. Ik moet eerst de wagen binnenbrengen en kan pas morgen een nieuwe gaan afhalen. Vandaag doen we niets, buiten wat stokbrood halen en het verslavende spelletje sudoku spelen, waarvan ik er een paar honderd van heb gekregen uit België. Goed voor de lange dagen op zee.
Het middagmaal is de restjes van het kerstmenu en ook na ons schoonheidsslaapje doen we niks. Een wandeling door de jachthaven maken, maar alles is dicht.
Tegen 16u00 wil ik toch iets gedaan hebben en mest de kaartentafel uit. Ik weet niet hoe het op andere boten gaat maar mijn kaartentafels zijn al altijd een rommelbak geweest. De zeekaarten en de folio’s zijn wel netjes gerangschikt maar al de rest wat erin rondslingert is chaos: potloden, rekenmachines, tape, sleutels, kaartjes, visitekaartjes, facturen, bonnetjes, spaarzegels, douanedocumenten, haarbandjes (van Inge!), zonnebrillen, memo’s, bierkaartjes, vishaken, kauwgom, batterijen, kleingeld (van overal)…. Twee uur duurt het voor ik de bodem terugvindt maar ik heb iets gedaan op kerst!
Weer tijd om te aperitieven en een hapje te eten. De afwas doen en Inge gaat vroeg slapen. Ik speel weer wat sudoku met de muziek van de jaren ’60. 

 

Maandag 26 December 2005 (Pointe à Pitre, Guadeloupe)

Tweede kerst, en eerst moet ik een nieuwe wagen gaan ophalen. Een prachtig wagentje, appelgroen 4deurs en met airco. Een chevrolet, neen niet een grote Amerikaanse bak maar een kleine Matiz, ex-daewo die Chevrolet heeft overgenomen, echt een mooi wagentje.
We ontbijten en op naar het hotel van Eric en Liliane, de Eden Palm. Het is een mooi hotel maar het is wat in de open natuur gelegen, dus eindelijk buiten het zwembad en het strandje nabij is er weinig te beleven. Maar we zorgen voor de ambiance: strandpaletjes, rugbyballetje en frisbee gaan mee. Het hotel is natuurlijk superdeluxe voor ons, van ons klein bootje naar een bungalow en een zwembad met jacuzzi is toch een grote stap. Even later plonzen we in het water en Eric bestelt als aperitief 4 grote lekkere planteurs (rum met een mix van lokale vruchten). Het werkt blijkbaar aanstekelijk bij de andere gasten van het hotel, die hun dood vervelen aan het zwembad om ons gevieren met de frisbee en het rugbyballetje te zien spelen in het water.
Op de middag een broodje gaan halen in St Anne, het toeristen dorpje vlakbij. En na de middag rijden we even naar de rumdistillerie Damoiseau. Het is spijtig voor Eric en Liliane maar het is er ook kerst en nieuwjaarsverlof. Je kunt er alles bezoeken maar niets is in werking. De vorige keer, toen wij hier waren, reden vrachtwagens aan en af en zag je de heerlijke rum in de duizenden flessen staan. Maar ook met de stoommachines niet in werking is het toch een interessant bezoekje.
Tegen 16u00 dan terug naar het zwembad aan het hotel waar we toch niet zolang blijven omdat de zon al te laag staat. Om 17.00u dan naar de Cora wat inkopen gaan doen voor het avondeten. We willen niet dat Eric en Liliane alleen op restaurant gaan en willen er een gezellige boel van maken door allemaal samen aan boord te eten. Koken voor 4 in de plaats van voor 2 is helemaal geen groot verschil. 4 lekkere steaks met pepersaus zijn er het gevolg van en een gezellige avond met veel vragen uit de nieuwe Trivial Persuit die we gekregen hebben voor kerst. Als tegen 22u30 Eric en Liliane vertrekken naar hun hotel, hebben we nog even werk, morgen moeten we varen en de boot is nog in kerstmode. De kerstboom moet weg, de slingers en ballen, de kerstkaartjes, alles is al weg…Ik ga droevig slapen.   

 

Dinsdag 27 December 2005 (Bourg, Les Saintes, Guadeloupe) 

Het is vroeg deze keer als we opstaan, er is nog wat werk aan de boot. De zonnetent afbouwen, wat water tanken, de waterslang en elektriciteitsleiding afbouwen, de voorbache afbouwen, de grote koelkast op 220V leegmaken, en…ontbijten. Tegen 08.30u zijn Eric en Liliane er al want we moeten onze appelgroen Matiz ook terug afgeven. De administratie in de jachtclub moet nog gedaan worden. Het weerbericht ziet er goed uit, met afzwakkende wind. Tegen 09u45 slaat de motor aan en varen we af. We zeilen onder vol grootzeil en grote Nr 1 genua de kust van Basse Terre af maar eens bezuiden het grote eiland van Guadeloupe valt de wind er helemaal uit. Op motor dan maar verder tot vlakbij de aanloop van Les Saintes. We hebben weer een 10kn wind en motorzeilen onder autopiloot naar het nauwe pas. Ik ga naar het voordek om het voorzeil te zakken en Eric neemt het roer. En dan is het een catastrofe, een ramp, een nachtmerrie scenario/ het stuurwiel zit muurvast. Geen beweging in te krijgen. We lopen nog aan 5,5kn recht het pas in, aan de ene kant het rif met haar boei die duidelijk zegt “wegblijven”, aan de andere kant de meters hoge rotsen van Ile de Cabrit. En Eli dondert het pas is. Ik probeer helder te denken: “wat is er verkeerd?” Vier mogelijkheden:
Ten eerste, buiten de boot, een fishtrap met lijn, en eventueel boei, zit tussen romp en roer en blokkeert alles, we hebben immers redelijk veel visgerei gepasseerd; ten tweede, in de boot, op de overbrenging, de autopiloot zit vast en daarvoor moet alles zonder stroom gezet worden, de mechanische beveiliging laat dan alles los, of ten derde er is iets (bbq, reserve stootkussen…)onderweg in store room achter losgeraakt in de boot en blokkeert de arm van het roer of de autopiloot op de roeras. Ten slotte, ten vierde, de overbrenging van het stuurwiel die met een tandwielhuis op de arm die op de roeras komt zit vast. Dit laatste probleem hebben we gekend in Portugal toen de lager eraan was gegaan, maar dan draaide het stuurwiel rond zonder het roer te draaien.
We zien de rotsen snel dichterbij komen, en we beslissen de boot in achteruit te gooien. De boot begint langzaam tegen de wind en de golven achteruit te lopen, en Eric kan nu het roer net even een kwartdraai aan één kant draaien. Ik controleer beneden, mogelijkheid drie is uitgesloten (niets blokkeert het roer binnenin) mogelijk twee eveneens (het boordnet met de “seatalk” uitgeschakeld en weer geen reactie) dan zit er iets op de romp of het tandwiel huis is eraan. Het grotzeil gat eraf en we geraken met veel vooruit en achteruit slaan stilletjes verder af van de riffen. Na een half uur manoeuvreren lopen we achteruit de ankerplek binnen waar we veilig kunnen ankeren. Inge is al overboord om te zien wat het roer eventueel van buitenaf blokkeert, niets. Dus zit het hem in het tandwielhuis. Eerst rust in de boot, we liggen veilig binnen maar op een plaats waar niets van logistieke mogelijkheden zijn. Ik ontkoppel het stuurwielmechanisme met een sleutel van 19 en het roer werk weer prima.
Eerst dan bijboot in het water en Eric en Liliane naar de wal met hun valiezen, ze moeten immers inchecken in hun hotel en het is 15u30 met nog twee uur daglicht. Gelukkig komt hun busje even later opdagen en we spreken om 19u00 terug af. Zo snel ik kan terug naar de boot waar alle materiaal kisten op dek komen. Ik slaag erin het probleem te vinden in het tweede tandwielhuis net onderdeks. 7 bouten door dek krijg ik met hulp van Inge los net voor het donker wordt. Het tandwielhuis komt open en inderdaad: net 14 maanden geleden nieuwe lagers gestoken en alles in watervast vet gestoken, nu is alles een troep van roest, zout, zand en korrelig vet. Hoe het in het tandwielhuis terecht kwam weet ik niet, maar het zat er. Voor de boot in Rodney bay in het water ging heb ik nog vet op de smeernippel gedaan en WD40 in de afvoeropening gespoten. Nu is alles een troep, maar het wordt te snel donker om nog verder te werken.
Naar de wal dan maar om iets te gaan eten. We gaan iets eten in het restaurantje waar we vorig jaar een aardbeving hebben meegemaakt. Na de maaltijd ontdekken we de bar “Chez Cécile” waar het bijzonder druk is. Veel yachties en lokale mensen drinker er een cocktail of een “sec” (gewone rum met limoen). Even later staan Liliane en Inge te dansen met de lokale bevolking maar tegen 21u00 moeten Eric en Liliane terug naar hun busje van het hotel.
Wat een dag, weer hadden we de boot kunnen kwijt zijn, de tweede maal na het ankerprobleem op St Vincent in januari 2005. De derde keer zal het wel prijs zijn…   
     

Woensdag 28 December 2005 (Bourg, Les Saintes, Guadeloupe)

Om 08u30 zitten mijn handen al tot aan mijn polsen in het vet. Natuurlijk passeert een ferry aan 15 mijl en op de boot naast ons krijgt de crew hun hete koffie over zich heen. Men is hier bezig zoals in de Bay des Flamands op Fort de France (Martinique): alle jachten weg te jagen door ferry’s op volle vaart in en uit de haven te laten varen…maar ja, deze brengen meer toeristenvee mee dan een gewoon jacht.
Eerst het tandwielhuis uitkuisen. De nieuwe lager zit vast van het vuil en na een halve bus WD40 komt er terug beweging in. De randen van de lagering hebben putcorrosie maar zijn gelukkig niet stuk. De olie van de WD40 die eruit loopt is zwart en korrelig. Het lijkt te kunnen dat het weer een probleem is van lagering. Alles is netjes gekuist en nu draait het terug vlotjes. Ik ga verder en bouw één van de twee tandwielen af en daar zit nu net het probleem. Drie van de tanden zijn zwaar beschadigd, pas na heel wat vijlen met twee verschillende metaalvijlen krijg ik er weer een hoek in gemaakt. Het kleinere tandwiel dat door het stuurwielhuis naar beneden steekt en aan een cardanische koppeling vastzit is eveneens beschadigd. Dit probleem is niet uit te vijlen maar door de hoek, waar “midscheeps” op aangrijpt krijg, te veranderen krijg ik nieuwe onbeschadigde tanden voor de aanpak van het grotere tandwiel. Inge was intussen naar de stad geweest om inkopen en helpt me met de montage. Het is tegen 12u00 als de boel terug ineen zit en alles werkt terug. Maar voor hoelang: 0,6mijl, 600 mijl of 6000mijl terug naar huis. We zullen in Pointe à Pitre uitkijken voor een vervanging of om de tandwielen terug op te lassen (???).
Dan rest ons nog de boot van het vet te ontdoen, dat nu overal aankleeft, maar dat is het minste. We kunnen weer zeilen!
Vandaag: dag van de “onnozele kinderen”, dus van velen hun naamdag …grapje.
We hebben van mijn schoonma voor kerst ook terug een “druivelaar” gekregen, de scheurkalender met allerlei minder leuke moppen op maar het doet ons aan het “Vlaemsche land” denken.
We gaan een hamburger met frietjes eten in een eerlijk zaakje, want na de operatie aan het roer hadden we geen zin meer om te koken. Ik zeg wel eerlijke zaak want het is precies op een ander eiland dat we zijn aangekomen. Alles hebben ze gewoon minimum 25% duurder gemaakt voor de kerst en nieuwjaarsperiode. Een bromfiets huren kostte 14 dagen geleden 20 Euro, nu 35 Euro, mahi-mahi 7 Euro, nu 10 Euro als ze niet gereserveerd zijn voor de hotels, zelfs de menu’s van 15 Euro zijn nu 18 Euro geworden, zonder zelfs de moeite te doen de prijsaanpassing te verbergen op de uithangborden. Nu is het 3Euro voor een pint en 6 Euro voor een planteur, in de plaats van 2 en 4 Euro…bende profiteurs. De yachties weten deze zaken te mijden maar de toeristen die nergens van af weten laten zich aan 100 per uur beduvelen. 
Inge gaat na de middag terug wat shoppen en ik ga benzine zoeken want het tankje van de boot is leeg. Een avontuur op zich. Er is slechts één tankstation op het eiland, enkel te bereiken met de boot in de baai naast deze waar onze boot nu ligt. Geen probleem ware het niet dat we geen benzine meer hebben om naar deze baai te varen. De afstand is 1,5km, waarvan 800m op betonnen weg. De rest is een pad door de brousse! 20mijl verder, op Dominica, is het een tropisch regenwoud, hier is het een redelijke dor landschap met kortere met stekels bezette boompjes…vol iguadons en hagedissen. De laatste 700m is berg op en af, springend van steen tot steen en zoekend naar wat eens een pad was, hagedissen vluchten voor je voeten en in het struikgewas loeren de ogen van 1m lange iguadons naar je…planteneters jawel, Inge krijg je hier met geen stokken door. Anderhalf uurtje sta ik nat van het zweet terug bij Inge met 5ltr benzine, niet aangepaste kerst en nieuwprijs.
Tegen 17u00 zijn we met Eric en Liliane terug bij “Chez Cécile” de best draaiende zaak van Bourg, “Les Saintes”, die ook hun prijzen niet aangepast hebben. Nog even een pizza gaan eten en de dag is weer om. Eric en Liliane moeten een “taxi” nemen want het prestigieuze hotel “Le bois jolie” heeft hun chauffeur vrijaf gegeven. De klanten moeten deze avond hun plan trekken. Ze betalen 10 Euro om de 1,5km af te leggen naar het hotel, het Amerikaanse koppel en kind 20 Euro want ze waren met 3. Om 5 mensen 1,5km te vervoeren rijft de kerel, 30 Euro binnen. Iedereen heeft genoeg van dit eiland, tot de prijzen weer normaal zijn. Nicolas zei het al…”they are slowly killing Caribbean tourism, and they do not even realise it”  
     

Donderdag 29 December 2005 (St Louis, Marie Galante, Guadeloupe) 

Vandaag de vuurdoop voor het roer. Ik ga eerst wat geld afhalen en pik Eric en Liliane op met de bijboot. Inschepen en de boot zeeklaar maken.
Om 10u00 komt het anker uit het klare water dat enkel verstoord wordt door te snel varende ferry’s. Het grootzeil gaat erop en het wordt vol gevoerd, het weerbericht was 12 tot 17kn, we gaan het voorzichtig spelen en kiezen voor de Nr3 kleine fok. Het weer is prachtig en zelfs de log doet het vandaag. Eens buiten het pas loopt de boot lekker snel, alhoewel we heel wat water overkrijgen. De wind staat  070° en de koers naar Marie Galante is 070°. Dus recht in de wind. Al snel bleek het volle grootzeil te veel, de boot maakt teveel helling in de 25kn schijnbare wind en dus gaat het rif erin. Het wordt een korte boord van 6 mijl over bakboord en dan de lange slag over stuurboord van 14 mijl. Het is eindelijk maar een dikke 16 mijl maar in de wind op motor tegen golven van anderhalve meter doe ik niet. Het gaat snel en we maken een ankerpool. Diegene die het verst van het uur dat het anker in het water gaat is, betaalt de aperitief. Al snel minderen de golven als we onder de bescherming van Marie Galante zelf komen en met het ondieper worden komen de honderden boeitjes van de fish traps terug. Nog even een slag over bakboord en we maken koers naar St Louis. Het hotel van Eric en Liliane ligt net voor St Louis en dus ga ik vlak voor het hotel op anker. Eric heeft verloren, met een half uurtje, dus de aperitief is voor hem: het anker plonst in 3m kristalhelder water om 15u30. De motor af, bijbootje en Eric is al aan het zwemmen. Er staat nog steeds een 17kn wind en ik ga toch even duiken of het anker goed in gegraven is. Onze ketting loopt over een fish trap, die erdoor ingestort is en een prachtig vlindervisje neemt haastig de vlucht. Het water is prachtig helder en het wemelt er van de grote zeesterren. Als snel heb ik er een paar in het bijbootje voor de foto, want de diertjes krijgen direct erna de vrijheid terug.
Met het bijbootje naar het hotel. De gasten worden afgezet en checken in. Eric voldoet zijn schuld aan de rest van de bemanning en de “planteurs” vloeien rijkelijk aan de bar. Nog even een plons in het zwembad en Inge en ik gaan terug aan boord. We spreken een half uurtje later af. De wind is intussen gevallen en het strand ligt er verlaten bij. We gaan langs het strand, dat kilometers ver doorloopt, afgezoomd met palmbomen en groen, naar St Louis. We liggen helemaal alleen op deze ankerplaats en het is raar om zien, bij de ondergaande zon de boot alleen te zien liggen. Er spelen kleine zwarte kinderen in het water en bij de ondergaande zon zou het een prachtige foto kunnen zijn voor de site, maar de moeder reageert krijsend dus krassen we maar op. Natuurlijk willen ze weer geld, we laten het erbij. St Louis blijkt een 
“gat” te zijn en er is niets. We gaan iets drinken in een plaatselijk bar, waar men ons weer toeristen-prijzen aanrekent voor een pint. Het stikt er van de muggen en omwille van de superprijzen blijven we er niet eten. We gaan terug naar het hotel. Hier en daar staan er plakkaten dat je moet oppassen voor vallende kokosnoten, en daarom ook beslissen we langs de baan terug te gaan.Het is ondertussen pikdonker geworden en met enkel de sterren boven ons hoofd wandelen we de dikke kilometer duur de suikerrietplantages terug naar de beschaving. Enkel vuurvliegjes en wat vleermuizen fladderen langs. We lopen in een rij want als een chauffeur passeert kan het gevaarlijk worden. Eric is de “grote leider” en wandelt met militaire pas voorop, ik sluit het hek, de dames tussen ons. Ik moet even denken aan de nachtdroppings van toen ik in het leger was, maar dat beeld verdring ik snel.
In het hotel aangekomen gaan zij nog iets eten en wij tuffen terug naar ons scheepje dat helemaal alleen aan haar ankertje trekt, in het heldere water waar de zeesterren de bodem bewandelen. 

 

Vrijdag 30 December 2005 (Pointe à Pitre, Guadeloupe)

We zijn al vroeg op, je ziet zo naast de boot de zeesterren en de conch schelpen in het water liggen, zo helder is het hier, grote vissen zwemmen voorbij terwijl we het ontbijt nemen. Eric is al om 08u00 op het strand en het plan is naar Bourg, de hoofdstad van het eilandje, met de bus te gaan. We maken nog de foto’s die we al veel eerder moesten maken voor onze kerst en nieuwjaars wensen. Ons motto dit jaar is: “sail more, work less / sail fast, live slow”. Deze slogan zal in de tweede helft van het jaar 2006 veranderen in hetgeen op onze nieuwe T-shirts staat: “born to sail, forced to work”.
Op weg naar Bourg tussen de “sugar cane fields”. Daar aangekomen blijkt dit evenmin een metropool  te zijn. In een uurtje of zo heb je het gezien. Toeristen worden door de aankomende ferry’s met honderden uitgebraakt en eigenlijk hebben we het hier snel gezien. Ik wandel met Eric naar het kleine jachthaventje en er is een vismarktje. De schurken vragen hier al voor gewone yellowfin tuna 10Euro/kilo, dubbel van op Les Saintes, 5x zoveel als op St Vincent…gewoon omdat het kerst en nieuw is. Ze hebben ook langoesten, zo klein als ik ze op Martinique ving voor de foto. Als de Fransen zo voortgaan met het lokale langoestenbestand, type scampi, te gaan opeten, zich niets aantrekken van de wetgeving op de grootte van de beestjes, zullen onze opvolgers de langoest enkel kennen vanuit het museum.
De dames  bezoeken ondertussen de kledingzaken. En het begint te waaien, dus nemen we de bus terug naar het hotel en de boot. De dames blijven aan het zwembad liggen en Eric en ik gaan aan boord. Ik stel vast dat de benzine van het buitenboordje, dat nu gekanteld op strand aan Nemo vastligt, is leeggelopen in het bootje, maar gelukkig geraken we aan boord met het restje. Ik ga de dames ophalen aan het hotel, maar neem toch nog een plonsje in het zwembad. Aan boord lunchen we, en na de lunch moet ik een paar lege conchschelpen gaan opduiken voor Liliane. En wie vind ik in de schaduw van de boot op de zeebodem? Een oude vriend, Vlekje de inktvis. Hij is gegroeid en zijn hoofdje is al zoiets als ene meloen met tentakeltjes van een halve meter. Ik neem hem mee naar boven om Inge goedendag te zeggen, maar zijn aanwezigheid wordt niet op prijs gesteld door de dames. Ik laat hem los en met een boze wolk inkt verdwijnt hij de diepte in.
Dan moet alles snel gaan, het is 12u30 en het anker moet op en we zijn op weg terug naar Pointe à Pitre. Met halve wind, de Nr 3 en twee reven in het grootzeil zijn we er snel. Tegen 15u45 liggen we terug vast aan het ponton, zo een 23 mijl verder. Eric stuurt de boot met vaste hand en het roer heeft geen kuren meer, alhoewel ik toch blij ben terug aan het ponton te liggen. Het eerste wat we gaan doen na nieuwjaar is gans de steering eruit gooien en alles nazien.
Eric gaat de wagen die we gereserveerd hebben voor 17u00 ophalen en wij maken de boot weer “ponton klaar”. We hebben nog steaks in de koelkast en met gebakken aardappelen maakt Inge, na de uitgebreide aperitief, een lekker avond maal.
Eric en Liliane vertrekken naar hun hotel en wij kijken nog een filmpje, tv en dvd op het bovendek. 

 

Zaterdag 31 December 2005 (Pointe à Pitre, Guadeloupe) 

Laatste dag van het jaar, één van de mooiste jaren van ons leven. Niet moeten werken gedurende een gans jaar, behalve aan de boot, maar dat is niet werken! Het is sedert mijn 3 jaar dat ik dit niet meer gekend heb, en het zal tot mijn pensioen, die men in België nu zolang mogelijk wil uitstellen, zijn vooraleer ik het terug zal kunnen (maar we klagen zeker niet!).
Inge past de foto’s met onze nieuwjaarwensen aan om ze door te sturen en we moeten tot 3x terug op en af lopen van het internetcafé naar de boot om het juiste formaat te vinden om door te sturen. Bovendien heeft “hotmail” enkele aanpassingen gedaan sedert laatst en we vloeken ons achter computerschermen door de laatste ochtend van 2005. Enfin…na veel ge…zijn de vrienden en familie op de hoogte van onze wensen en voornemens voor 2006.
Dan naar de Cora, om de inkopen voor oudejaar te doen. Eric en Liliane waren uitgenodigd in het hotel om de “reveillion” te vieren…aan 220Euro per persoon, wijn wel, champagne niiet inbegrepen. Bandieten zijn het!
In de Cora hebben we meer geluk, alles wat we willen kopen, hebben we steeds de laatste stukken te pakken gekregen. We houden het relatief eenvoudig: glaasje champagne, gerookte zalm met asperges en witloof en tagliatelli met scampi’s in roomsaus met kappertjes. Afsluiten met een stukje taart en uiteraard overgoten met de nodige flesjes rosé. Na de inkopen eerst naar huis bellen want daar zijn ze al aan het feesten. Ik krijg nog net broertje Frank aan de lijn voordat hij vertrekt met een vriendin en ma blijft thuis bij de buis. Koentje doet zijn laatste avond in het casino als Chef en wordt met zus Ilse morgen Chef in restaurant “De Yot” (www.deyot.be). Terug aan boord beginnen de voorbereidingen en tegen 19u00 kan het feest beginnen. We proberen de timing in het oog te houden om voor 00.00u klaar te zijn met het eten (en de afwas) en stipt om 23.59.59u beginnen de scheepshoorn te loeien. Alle jachties komen het ponton op en wensen elkaar een gelukkig nieuwjaar en behouden vaart.

We trekken nog samen even de wal op, maar in de meeste zaken is het al rustig. Men betaalt het eten maar grote fuiven zie je hier niet. Wel steekt iedereen hier vuurwerk af en we vinden een bar waar men hoegaarden verkoopt. Mijn eerste pint van 2006 is een “hoegie”, luxe hier. Eric en Lilane vertrekken tegen 01u30 en wij gaan ook terug aan boord.

 

    Terug boven