Verslag Februari 2006
Woensdag 01 Februari 2006 (Falmouth Harbour, Antigua)
Omdat het iets minder hard waaide en we reeds een week op anker liggen en we nu een goed werkende koelkast hebben, moet er motor gelopen worden om de batterijen op te toppen. Gisterenavond hebben we dan ook twee uur motor gelopen, maar daarbij bleek weer dat de motor naar mijn gevoel niet 100% rond draaide. Waarschijnlijk is er een cilinder die niet helemaal meewil. Misschien is het een gedacht maar ik wil geen risico nemen, zeker niet met de Atlantische oversteek in gedachten. Ik kan het op de donkerblauwe gekleurde taksvrije diesel steken die we op Gwada getankt hebben maar na eliminatie van een paar zaken denk ik eerder aan een defecte injector bij het koud draaien en aan een ander probleem (koppeling?) tijdens het schroef draaien.
We gaan even naar het internet om Inge haar kookhoekje met recepten door te geven aan onze webmaster, en passeren bij Seagull Services, waar ik het probleem in het Engels aan een Nederlander uitleg. Ook hij gokt op een defecte injector, die hij aan 4 x 100US$ snel kan krijgen. Weer kosten, maar ik wil een second opinion.
We eten een snack lokaal en gaan Jolly Harbour verkennen, een andere grote jachthaven aan de westkant van het eiland. Meer een soort Rodney Bay, met condominiums waar je je jacht voor de deur kunt afmeren. Even van busje verwisselen in St John en een klein uurtje later zijn we in Jolly Harbour. Men heeft er werkelijk alles: een gigantische supermarkt, zeker het niveau van de Franse eilanden, een casino, een helikopter verhuurbedrijf, een 18hole golfcourt…en een budget Marine, met werkplaats. Ik ga erop af en leg het probleem uit. Pat en Glenn hebben er hun boot liggen aan het ponton en Glenn werkt er als mekanieker. Ze hebben hun boot de “Northern Rose” ook liggen en we kunnen vrijdag eens kijken wat er aan de hand is. We mogen aan hun ponton liggen. We kennen elkaar van in Rodney Bay, Waterside landings.
We moeten weer de supermarkt binnenvluchten want het regent weer. Het weer wil maar niet beteren, maar gelukkig zijn de zware windstoten er nu uit. Dan snel een busje in naar St John, waar het weer wemelt van de “witte sokken Amerikanen”.
Als er één eiland is waar je om de 50m in de hoofdstad een vuilnisbak vindt en waar het properder is dan bij ons, dan is het wel Antigua.
Terug met de bus en dan terug aan boord.
Weer een dag dat we niet naar het strand konden gaan…maar we hebben veel bijgeleerd vandaag!
Wel vinden we het enigszins vreemd dat niemand geïnteresseerd is om een Atlantische oversteek te doen in mei met ons. We hebben al een paar visjes geworpen maar uit België geen reactie, dan maar op naar www.zeilen.nl proberen bij onze Nederlandse vrienden??
Donderdag 02 Februari 2006 (Falmouth Harbour, Antigua)
Vandaag weer een grijze dag. Ik hou het deze morgen kalm en doe niets aan boord en lees bijna een gans boek uit. Morgen moeten we varen en ik kijk een paar zaken na aan boord voor de navigatie, de bilges, de batterij standen, ga de was ophalen en we eten iets aan boord.
Na de middag wilden we nog naar het strand maar het is weer grijs. Dan maar een wandeling langs de superjachten gaan maken. Ik sla een praatje met een crewmember van de prachtige, maar hier nietige, Oyster 72 “Oystercatcher 25”. Dezelfde van de vorige “Oystercatchers” die de Admiral’s Cup zeilden in de jaren ’80. Ze brak haar koolstof mast in 15kn wind 4 dagen na de start van de ARC 2005. Ze is op motor op de Kaap Verdische eilanden geraakt, en is daar per vrachtschip naar Trinidad gebracht. Ze is dan op motor naar hier gekomen en wacht hier op haar mast. Een deel van de zeereling ligt al klaar, maar ook de romp is ernstig gekrast en de boot moet herspoten worden. Spijtig, een prachtig jacht.
Even een paar minuten op het internet en dan naar de lokale supermarkt. Nog even wat inkopen voor de avond en we gaan terug naar ons bootje. Even later passeert de 110m lange “Ice”, helikopter klaar, ons nietig scheepje…en we gaan naar beneden want het motregent. In feite een verloren dag…maar zo had ik er veel in België!
Vrijdag 03 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
We gaan door naar de volgende haven op onze kruistocht. Jolly Harbour, een rare naam voor een haven maar het is een moeras dat door projectontwikkelaars tot jachthaven met twee stranden, casino, en een grote reeks villa’s met aanlegsteiger voor je jacht, is gebouwd. Dus zonder plaatsnaam…Jolly harbour.
Om 09u15u slaat de motor aan en even later komt het anker aan dek. Ik twijfel of iemand ons nietige niet eens 12m polyester rompje ziet verdwijnen uit de baai. Het weer is onzeker: wolken, zon, regen… en wind 20kn. Best in te zeilen, zeker met wind van achteren. We moeten maar een 14 mijl en dus op het gemak. Zeker nu we het Cades Reef moeten passeren ten zuid westen Antigua. We gaan geen voorzeil zetten voor deze 14mijl, wat zijn we verwend geworden qua afstandzeilen. En trekken het grootzeil met 2 reven er nog in, zo op. Om 09u35 zet ik de motor af en we zeilen toch een bijna 6kn richting Cades Reef. Het rif is meer dan 2 mijl lang en heeft een kanaal dat tussen rif en vasteland loopt, goat channel We kunnen dit nemen maar de winst is maximum anderhalve mijl, en we blijven in diep water met mogelijkheid tot vissen, hoe snel men terug verslaafd geraakt aan het vissen. De zeekaart liegt niet “Numerous coral heads”, “Nearly awash” en “Shoals” zijn er overal. We zeilen rustig rond het rif heen , brekers rondom en riftoppen over twee mijl. Het prachtige is wel dat je vanuit het diepblauwe oceaanwater opeens in turkoois blauw water vaart met dieptes tot 15m en nog de bodem ziet onder het schip glijden. Tweemaal weer een ontmoeting met een zeeschildpad die snel paddelend met zijn voorpootjes en de diepte opzoekt als we passeren. Ze zijn zo dichtbij dat je de verbazing in hun oogjes kunt zien; “wat doet dit ding hier in mijn leefwereld?” en snel duiken ze hun lichtblauwe in. Een Nederlandse schoener passeert ons en even later maken we onze aanloop in het helderste turkoois blauw water sinds de Tobago Cays. De aanloop is niet zoals de kaart het zegt, geen 4,6m maar soms tot 2,6m en dat netjes binnen de boeien, geen wonder dat hier geen superjachten met masten van boven de 50m en kielen van 4m binnenliggen. We willen afmeren aan het ponton van A1 Marine maar er ligt een boot waar men laswerken aan de boeg moet doen, eventjes wachten en een kwartier later meren we af, het is 12u20. Lunchtijd maar tegen 13u30 is Glenn er al en hij duikt in de machine kamer. Goed nieuws “Nothing wrong with the engine”. Even in vooruit…”something wrong with the shaft drive”. Blijkt dat de motor wel een klein probleem bij het opstarten vertoont, maar dat er iets erger aan de gang is met de kinetische koppeling naar de schroefas: te veel speling. Deze moet eruit, en daarvoor moet de schroefas eruit, en daarvoor moet de boot eruit. Weer kosten…het zit ons echt tegen dit jaar 2006. Als het een jaar is als 2004, kunnen we beter droog gaan tot 2007 en wachten. We reserveren de kraan voor dinsdag en bestek is 370US$ inclusief twee dagen op de kant.
Iets gaan eten en laten bezinken. Ik denk na en blijf nadenken. Ik kan die koppeling er toch uitbouwen als de boot in het water ligt. Alleen zorgen dat de schroefas er niet uit valt en de boot volloopt. Aan de slag dan maar. Twee uur verder ligt de koppeling afgebouwd van de gearbox maar daarvoor nog niet uit de machinekamer van de boot. Het probleem is de verbinding van de schroefas met de kinetische koppeling die niet genoeg ruimte heeft om het af te bouwen. Waar een wil is, is een weg. Ik gebruik de laatste delen onvetter van Loctide om mijn handen proper te krijgen en we eten iets. Op de werf zijn er douches en van de douche gebruik ik ook even de water toevoer om de watertank en de dektanks op te toppen. Bilan van de dag: probleem met motor minimaal, nieuw probleem met homokineet, mogelijks uit het water….jakkes niet zo positief!
Zaterdag 04 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
We zijn al vroeg op. Glenn ligt net naast ons met zijn boot, en zegt de motor 100% te vertrouwen, maar de kineet moet eruit. Glenn en zijn vrouw hebben hun boot in 2004 met Hurricane Ivan bijna verloren en waren de enige, gelukkig stalen, boot in de baai die nog dreef na de passage van de storm. Ik vlieg erin om 09.00u al! En dat op een zaterdagmorgen! Voor de niet technici: gelieve dit deel over te slaan! De motor heeft een gearbox, een “boîte de vitesse” die het toerental van de motor, in ons geval, naar de helft op de schroef overbrengt. Daar de motor trilt en de hoek naar de schroefas niet nabij 0° graden is moet er, om deze hoek die soms 7° kan zijn te kunnen overbruggen, en om de trillingen van de motor niet via de schroefas in de romp over te brengen, een ding zijn die deze euvels oplost: de kinetische koppeling. De koppeling aan de gearbox is bij ons bevestigd met twee bouten en de schroefas glijdt in een koker waar ie met een “clavette” wordt vastgehouden. Nu is er bij ons speling in die koker gekomen omdat de “key” of “clavette” of spie gaan uitslijten is. Gevolg trillingen en van het een kwam het ander. Om de kineet van de gearbox los te koppelen moet de schroefas uit de kineet komen en dus 10cm, waarvan 4cm in de koker, achteruit gebracht worden. Een goede tip voor alle schroefas boten. Net voor het in het water gaan van je schroefas monteer je een RVS clips (spanner) met schroefdraad (met schroevendraaier aan te trekken). Moest ooit de as loskomen, kan ie er niet uit vallen omdat de clips hem gaat stoppen. Monteer ook je zinkanode zodanig dat je genoeg speling op je schroefas hebt om deze naar achter te kunnen brengen voor werken, maar niet teveel dat ie ook een stop betekent voor een eventueel verlies door loskomen uit de kineet. Het naar achter brengen van de schroefas werd bij ons beperkt door de zinkanode. Ik moest dus duiken en de zinkanode losmaken van as, naar voor schuiven en dan pas kon de as zelf naar achteren uit de P-strut geschoven worden. Niet te veel anders: gat in de boot grootte van de schroefas. Dan heb je de laatste veiligheid, de clip op de as om tegen het uitvallen van de as te beschermen. Op het vet moet je niet rekenen om de as op zijn plaats te houden.
Tegen 12u00 ligt de kineet op dek en inderdaad de slijtage aan de “key” is groot maar de slijtage binnenin is erger. Nog een 250mijl en de motor ging in vooruit enkel de kineet doen draaien zonder de schroefas mee te nemen. Binnen het uur heeft Glenn een nieuwe sleuf getrokken 180° aan de andere kant van de kineet. 6 nieuwe (metrische) gaten geboord en draad getrokken voor bouten van 8. Daar zullen inbussen in RVS komen om de as en de cilinder aan de kineet te knellen.
Tegen 17u00 zit het ganse zaakje terug ineen. We kunnen de kraan (en de kosten) afzeggen! De speling van 10cm in en uit halen van de schroefas heeft ons wat water insijpeling gekost maar de boot moet niet uit het water. Bijna 400US$ gespaard vandaag en het probleem is van de baan. Als we de 8mm inbus-schroeven maandag kunnen hebben, want deze middag is alles gesloten, zijn we weer 100% operationeel. Ik spreek af met Glenn dat we het minimum toerental van de motor nog eens zullen afregelen en we zijn weer klaar voor het volgende avontuur.
Nog iets eten, een paar uur static draaien want de batterijen hebben slaag gekregen met deze werken en we hebben toch een mooi weekend voor de deur!
Zondag 05 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
Het is zondag en alles is verlaten, het is stil op de werf en het weer is weer slecht. Ik sta op met de heerlijke geur van pannenkoeken, Inge is lekkere Amerikaanse pannenkoeken aan het bakken! (wat is het toch fijn om getrouwd te zijn).
Tegen 10u00 zie je toch hier en daar al wat volk aan hun eigen boten prutsen. Inge is volop bezig de boot aan het opruimen en ik doe een wandeling op de werf. Er zijn verschillende grote sleuven getrokken in de bodem waar kielen en roeren in passen, zodat enkel de vrijboorden van de boten bovengronds blijven. Zo vangen ze veel minder wind bij een hurricane, en kantelen niet om tegen hun buurman. Dit heeft ook nadelen, want de regen gepaard gaande met een hurricane kan dit doen vollopen, en de boot drijvend maken, en aldus los van zijn stutbalken en stoel. Regen blijft er altijd wel in de putten staan en dus is het werken aan de romp, of zelfs maar anti fouling leggen soms een natte bedoening. Verschillende geroeste motoren liggen her en der op het terrein. Men wil een motor vervangen, of herstellen, en de oude motor komt naast de boot liggen…een jaar later ligt er nog een verroeste hoop ijzer en de wind heeft allang de gescheurde bache meegenomen. Ik hou van mecaniek en kijk graag hoe motoren ineen zitten. En…er ligt een 4.108 perkins motor, half in het slijk. Het is de versie met de oliekoeler, maar de blok is dezelfde. Eens zien wat nog goed is aan het ding, maar de regen jaagt me terug weg. Dan maar met Inge de supermarkt binnen want deze is ook op zondag open. Ik neem de vuilnis zak mee en wil die in de afvalcontainer gooien. In de afvalcontainer ligt een bijna nieuwe rail met harken-ball bearing overloop en een eindje verder een batterijlader. Ik verberg de rail met overloop en 6 nagelnieuwe bouten tussen een het vuil en ga die straks ophalen, samen met de lader die misschien een 110V is, zodat we op de 2 soorten walsystemen kunnen laden. Hier en in de Amerikaanse staten is het geen 220V 50Hz maar 110V 60Hz, dus dat kan handig zijn als ik die kan herstellen. Snel tussen twee regenvlagen inkopen gaan doen en terug naar de boot.
Ik neem alvast de rail mee die echt als nieuw is, maar voor de lader moet ik in de container wat niet mag van Inge, ivm de kleren. We eten een hapje en ik ga terug naar de container met vuile kleren aan uiteraard, maar er is alweer iemand me voor geweest. De lader is al meegenomen door iemand anders, sh.. Dan maar mijn set niet-metrische sleutels meegenomen en wat gaan kannibaliseren op de verroeste motor. Spijtig is de injectie pomp kompleet vastgeroest maar ik kan twee in redelijke staat zijnde injectoren recupereren. Laten afstellen op 125bar en we zien wel. Wat dieselleidingen zijn ook nog goed, onze hoofdleiding is op de Canarische eilanden vervangen, dus hebben we weer reserve. De opvoerpomp, het filterhuis, de temperatuursonde en zeker wat Withworth bouten zijn te recupereren. Probleem was dat bij onze metrische bouten deze een 60° openingshoek tussen de tanden hebben, deze van Perkins (Engels) 55° en (bijna) niet te verkrijgen zijn in België. Om de injectoren aan te spannen heb ik moeten nieuwe draad, metrische, trekken in onze motor voor het vertrek. Enfin, genoeg reserve.
De rest van de dag wat lezen, en tegen de avond wordt het beter weer. John (?) van de Helena komt even langs. Hij is ook Belg en woont op zijn 45ft “Helena”, hier een eind verder, op anker. Hij is alleen en gepensioneerd mijnwerken en dus zeeeeeer vroeg op pensioen. Hij gaat al door naar St Maarten want hij is er vrijwilliger voor de Heineken St Maarten Regatte over drie weken.
We maken een mooie wandeling langs het strand met het hotel, 5sterren, Jolly beach.
Vroeg gaan slapen en morgen moet alles weer werken.
Maandag 06 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
Direct aan de slag na het ontbijt. We gaan naar Budget Marine vlakbij die de bouten heeft om de schroefas aan te spannen, en het lithiumvet voor de schroefaskoker. Natuurlijk weer een verklaring in 4 exemplaren dat deze dingen Antigua zullen verlaten, en we kunnen taksvrij kopen. De rest van de morgen zit ik te sleutelen in de boot, en onder de boot. De schroefas moet er terug inglijden en de zinkanode moet terug vastgezet worden. Enfin, tegen de middag is alles klaar. Slechts één van de drie spanbouten gaat helemaal in de koker. De twee andere waren deze waar bouten zaten. De vierde is een kleinere want die moet de “key” op zijn plaats houden. We zullen zien.
Glenn komt aan boord zijn zegen geven en we draaien proef, alles is normaal. Hij geeft de vrijloop van de motor wel 50toeren meer, van 630rpm naar bijna 700rpm. Ze loopt soepel nu.
We gaan de rest van de middag naar St John, waar ik met een visser afspreek om donderdag langoesten te komen halen. Inge vindt er een kapper en kan een afspraak maken.
Op de werf kan ik Carl, de baas gaan betalen, 165US$ voor het werk van Glenn, niet goedkoop maar het had veel erger kunnen zijn en ze hebben snel en goed werk geleverd.
Terug aan boord is het klassiek, het weer is iets beter en de aperitief wordt weer buiten genomen. We eten wel binnen, een heerlijke kip op Indische wijze want de kleine rotvliegjes die steken zijn er weer met honderden.
Dinsdag 07 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
We kunnen vertrekken en nemen contact op met de jachthaven. Geen probleem we kunnen na de middag komen afmeren vlakbij de centrale kioks. Een mooi plekje. Het weer wil weer eens niet mee. Inge had een zak was in de laundry gedaan en omdat we niet meer van Mavis haar prijzen konden genieten, gingen we de was zelf drogen. 6x maal is het beginnen regenen als de was uithing, een ramp. We spenderen de rest van de morgen in de boot op te ruimen voor het vertrek naar de jachthaven.
Tegen 14u00 slaat de diesel aan en vertrekken we. Alles is normaal, het giet pijpenstelen en er staat 25kn wind. Ik manoeuvreer in de box en de schipper geeft een handje met de lijnen van op zijn bijbootje. Ik slaat achteruit om af te remmen…een gereutel in de boot en geen achterwaartse beweging. Ik zet de boot in neutraal en ga kijken. De achteruitslag heeft de schroefas terug uit zijn houder getrokken. De motor draait soepeltjes verder maar we hebben geen schroef meer. Inge kan met de hulp van enkele mensen op het ponton de boot afmeren. Gelukkig heeft de clips, en waarschijnlijk ook de zinkanode, de schroefas tegengehouden helemaal eruit te vallen. Wat een pech. Het zit ons echt niet mee in 2006. Het weer is ronduit slecht te noemen, een goede Belgische zomer, met veel regen en veel wind. Eerst de steering haar tandwielen die vastgelopen waren, dan de koppeling, en nu weer de schroefas connectie.
Ik werk nog tot het donker wordt en de koppeling ligt tegen 18u00 terug op dek. De twee inbussen gingen inderdaad niet diep genoeg. Glenn komt na het werk op de werf langs en zegt me dat ie enkel draad getrokken heeft in de nieuwe gaten, en de oude niet afgelopen heeft met de draaikop. Ik schroef ze in en uit en inderdaad ze komen niet diep genoeg om in de schroef as te grijpen. We gaan gedesillusioneerd slapen.
Woensdag 08 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
Gelukkig heb ik alles aan boord. Tegen 10u00 zit ik met de draadtrekkers aan boord de gaten in de schroefas koker aan het aflopen. Inderdaad twee van de drie is echt draad trekken, de metaalkrullen liggen op dek. Nu passen alle drie de inbussen helemaal door de koker op de schroefas. Het is middag en we gaan ons eten halen in de mall vlakbij. Vandaag doe ik niets meer. De was is eindelijk droog geraakt de zon staat hoog aan de hemel.
We gaan naar het strand. Even na de middag liggen we onder een palmboom in het witte zand. Het water is turkoois blauw, maar het is niet helder. Het is als in water met melk dat je zwemt. We doen niets meer dan wat met de beach-ball, en de frisbee te spelen. Een vriendelijk koppel geeft ons hun strandstoelen want daarvoor moet je betalen. We liggen zicht op zee onder een palmboom de rest van de dag te soezen en te lezen. Ik heb een Clive Cussler verhaal kunnen vinden en de verhalen van Dirk Pitt zijn superboeiend.
Na de middag ga ik even een praatje slaan met de mensen van de duikshop om er een hoger PADI duikbrevet te halen. Een nachtduik, een wrakduik en oriëntatieduik met twee andere duiken naar dieptes groter dan 25m zijn inbegrepen, en dat voor veel minder geld dan in België…even over nadenken.Aan boord maak ik een heerlijke tiramisu klaar, zonder amaretto maar met bruine rum. Ik moet me inhouden de rum/koffie niet uit te drinken en over de koekjes te gooien. Nog even een filmpje gaan huren voor deze avond.
Terug aan boord gaan we een dvd proberen, gehuurd in de shop. Proberen omdat we niet zeker zijn of onze Europese dvd-speler de US region dvd kan lezen. Geen probleem want even later kijken we naar het aardige snoetje van Nicole Kidmann in “Birth”.
Donderdag 09 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
Vandaag moeten we naar de stad. We hebben eerst geld nodig want ons budget is aangetast door de herstellingen aan boord. Ik heb een afspraak met de langoestenman, en Inge met de kapper. Ik kom op het ponton Dave tegen. Hij is Ier en pas afgestudeerd. Hij wil best wat dvd’s ruilen en we spreken deze avond af. Hij neemt een “sabbical” jaar vooraleer naar de universiteit te gaan aan boord van het jacht van zijn vader, een prachtige Oyster 461.
In de stad is het weer volop druk. Er liggen twee cruise schepen binnen en overal probeert men je van alles en nog wat te verkopen. De langoestman is er. Weer zijn het echte monsters, te groot maar onderaan zie ik twee kleintje, toch nog goed voor anderhalve kilo. Ik betaal niets meer dan op de Cays, en we hebben weer voor tweemaal eten. We gaan naar het internet café in de stad, 7EC$ voor een half uurtje, terwijl in Jolly Harbour men 1EC$ per minuut vraagt. Snel een hap in een shoarma bar, en even later lekker stinkend naar de look. Inge naar de kapper en ik met de langoesten, de bus op naar de boot terug. Natuurlijk gaan de diertjes met hun staarten klappen in de overvolle bus maar niemand trekt er zich wat van aan. Terug aan boord moet het gebeuren: de beestjes moeten het kokend water in. Ik kook de langoesten terwijl ik de schroefas koker terug monteer. Loctide op de bouten en een uurtje later liggen de twee langoesten rood gekookt op hun borden, en zit alles in de machinekamer terug op zijn plaats. Ik naar de douche met Loctide cleaner want ik zit tot aan mijn ellebogen onder het vet.
Inge is terug met wuivende blonde haren, en terwijl de kreeft afkoelen gaan we terug naar het strand. Eventjes gaan zwemmen in de oceaan met de ondergaande zon voor ons. Deze maal worden we weggeschopt uit twee verlaten strandstoelen door een kerel die 2x 10EC$ wil voor de stoelen en dat een half uur voor het donker wordt, even serieus blijven.
Dave komt dvd’s swappen en we hebben nu de nieuwste van Harry Potter en ook Narnia aan boord, met nog heel wat meer. Deze films kun je in St John zo op straat kopen van jongeren die er een standje hebben en voor 20EC$ per film de nieuwste zaken van het net plukken. Ze hebben alles, cinemafilms, documentaires, pornofilms…alles.
Vrijdag 10 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
Gisteren waren we nog even naar de duikclub gegaan op het strand tijdens het terugwandelen naar de boot om wat meer informatie maar het was al gesloten. We zijn bijzonder geïnteresseerd in de Advanced Padi cursus omdat er een aantal speciale duiken in voorzien zijn: dieptes onder de 20m en een navigatieduik, maar ook drie te kiezen duiken: driftduiken, wrakduiken, een nachtduiken, natuurduik (waar je de verschillende soorten vissen moet herkennen) en fotografie en videoduiken (met apparatuur).
Ik ga wat inkopen doen terwijl Inge weer achter haar stikmachine zit om nieuwe kussen overtrekken te maken. Tegen de middag ga ik naar het strand om wat meer informatie over het duiken in te winnen. De prijzen zijn toevallig net gisteren terug 15US$ opgeslagen maar toch even navragen of we de prijzen van twee dagen geleden kunnen krijgen…akkoord van de duikclub is snel verkregen.
Op de terugweg naar de boot is een offshore trailer visboot net afgemeerd in de jachthaven. Enkele barracuda’s en een wahoo’s liggen op het ponton. De visser kuist de vis en gooit de ingewanden in het water waar ze onmiddellijk verslonden worden door bijna twee meter grote tarpons. Een soort roofvis dat in zoet-zout water en de mangroves leeft. Goed dat ik die kleppers niet ontmoet heb bij het duiken naar de schroefas. Spijtig maar de vis is al gereserveerd. Ik was best geïnteresseerd in de wahoo, maar de barracuda eet ik liever niet noordelijker dan Guadeloupe, vanwege de “ciguentera” vergiftiging. Vroeger reeds uitgelegd maar voor de nieuwelingen op de site: koraal sterft af door vervuiling en het zieke koraal laat een gifresidu na; sommige vissen voeden zich met het zieke koraal dat zijn gif vrijgeeft bij het afsterven maar de vissen slaan het gif in zich op zonder er zelf van ziek te worden; grotere jagers (barracuda die vooral op riffen jaagt) eten de kleine gifrijke vissen en slaan op hun beurt het gif op; wij vangen de barra’s en zelfs met het koken gaat het gif niet uit het beestje; je wordt ziek voor een paar dagen maar sterft er niet van. Dus geen reef-fish meer benoorden Gwada. Waarom Gwada, omdat bezuiden een bepaalde breedte graad door het meer aan zonlicht de koraalsterfte niet zo groot is. Lokaal geeft men de vis eerst aan de kat, als die er niet van wil eten is ze slecht. Soms is de vergiftiging zeer lokaal want in de ene baai zit gezonde vis, in de baai ernaast zit gifvis. Moeilijk op af te gaan dus; het smerige aan de zaak is dat de offshore trailers visboten als ze geen strike hebben van wahoo, mhi-mahi of marlin, ze om het rif gaan vissen om de betalende toerist toch iets te laten vangen, een barracuda, op het rif en mogelijks giftig.
Ik kom een Engelsman tegen die net van St Lucia komt. Het is er een zootje geworden. Het prachtige baaitje Marigot Bay is niet meer toegankelijk voor iedereen! De Amerikaanse firma die de luxeflats gebouwd heeft en voor de vervuiling buiten de baai; anderhalve mijl buiten Marigot Bay is het koraal aan het afsterven door het dumpen van aarde, slib en werfmateriaal in de baai, heeft het voor elkaar gekregen dat er nu op boeien moet afgemeerd worden aan 35US$ per nacht. Gedaan voor bootboys, gedaan voor vele lokale zaken die leven van de vele bezoekende jachten. Het is de bedoeling die vele kleinere jachten die kris kras in de baai ankeren uit te sluiten en netjes op rijen ankerende superjachten af te meren die het zicht van de nieuwe bewoners van de appartementjes (goedkoopste was 750.000US$) niet zouden belemmeren. Hoe kan een regering zoiets toelaten, vragen de lokale bevolking en de meeste cruisers zich af? Een uitleg is dat de vervuiling door de cruisers komt en niet door “real estate works” (wel raar dat deze vervuiling net begon als de werken begonnen, wat door een universiteit in de VS is aangetoond na onderzoek). De firma zal enkel nog ankeren toelaten tijdens een hurricane, “wat zijn ze toch goed!” want het is inderdaad één van de beste hurricane holes in de Windwards. Simpel : “it’s a money thing”.
Nu is er enkel nog Rodney Bay als ankerplaats, en Anse La Ray, dagankerplaats, waar je niet moet betalen op St Lucia om de nacht door te brengen. Veel mensen zeggen terecht, dat dit het einde zal betekenen van veel gratis ankerplaatsen in de Caribbean, zeker nu regeringen het vuile spel van de $ meespelen. De blanke man, zonder zeilboot, maar zeker met zeilboot is blijkbaar de bodemloze pot vol goud voor veel mensen hier…en helaas ook thuis bij ons. To be continued.
Enfin, de meeste mensen die hij aanspreekt zijn er echt over aangeslagen. Maar het leven gaat door, ook voor ons.
Na de middag is het strand tijd. Ik ga jullie niet vervelen maar buiten met de beach ball palletjes spelen, frisbee gooien, een strand wandeling en wat zwemmen gebeurt er niet zoveel.
Na die boeiende namiddag is het tijd om te aperitieven aan boord, wat te eten en een filmpje te bekijken…niets nieuws onder de zon.
Zaterdag 11 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
Ik hou van Antigua, vooral om hun humor. Ze hebben er een handje van weg om slogans te zetten op al wat hun lief is. Zo staan er langs de weg borden die zeggen: “50mph, that is de speedlimit, that is the law, please obey the law” of achterop op een wagen: “I fight poverty, I work”.
Vandaag gaan we naar Budget Marine, ik moet meer dat 60 vijzen in de scharnieren van verschillende kasten gaan vervangen, met de scharnieren erbij uiteraard. Gelukkig is het goedkoop want zonder “tax” leven is toch zo mooi. Dan naar de supermarkt. Bij het terugkeren naar de boot zie ik in het water een klein wezentje hulpeloos in het water spartelen, als een volleerde “Baywatch” redder kom ik het kleine mormeltje ter hulp en schep het met mijn pet uit het water. Het kleine hagedisje is wat bleekjes van kleur maar zal het avontuur overleven; ik wil hem op een veilige plaatsen tussen de palmbomen achterlaten maar het beestje wil zijn nieuwe papa niet loslaten, na een sentimenteel afscheid heb ik hem dan toch bij zijn vriendjes achtergelaten.
Na de middag dan maar schroeven uitdraaien en indraaien, 10 scharnieren vervangen en 60 vijsjes ingedraaid. Wie zet er nu scharnieren op de kasten van een boot waarin ijzeren assen zitten, die roesten? Enfin, geen strandweer vanmiddag en Inge maakt nieuwe overtrekken voor de kussens, het stikmachientje ratelt de ganse middag door.
Een nieuwe lading toeristen is aangekomen, en het is op de pontons valiezenkoers. Doodsbleke mensen met grote valiezen op rolletjes ratelen voorbij onze boot “living dead” vooral Engelsen en die zien al zo bleek…
Hapje eten en filmpje kijken en de dag zit er weer op.
Zondag 12 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
Weer geen spectaculaire dag. Maar om jullie niet te vervelen over het verloop van een zondag in de Caribbean, waar iedereen ofwel rust ofwel één van vele gospel meetings bijwoont, willen we een “hot item” hier ter plaatse aankaarten: de bultruggen, hier de “humpbacks”. Ze zijn er weer, net als bij ons de “maatjes”. Deze walvissoort dat vooral rondhangt langs de noord oostkust van de US en Canada komt naar de Caribbean afgezakt van januari tot maart om er hun jongen ter wereld te brengen. Eerst komen de grotere mannetjes en enkele weken later de vrouwtjes. Het probleem van deze dieren is dat ze relatief traag zijn, dicht aan de oppervlakte en dicht bij de kusten blijven, en aldus een gemakkelijke prooi zijn. Een halve eeuw geleden waren er een 100.000 tal, een recente telling 1998 wees uit dat er nog een 11.400 over zijn waarvan een 3.000 in de Atlantische Oceaan. Eens de vrouwtjes hier zijn, in deze warme wateren, maar voor hen helaas minder voedselrijke wateren, gaan ze kalven. Omdat het water hier in hun voedingssysteem niet zo geschikt is, verliezen ze verschillende honderden kilo’s in het op en afreizen en het ter plaatse zijn. Het doorsneebeestje weegt zo een 75 ton en het zijn walvissen met baleinen. Ze zijn, net als bijvoorbeeld de blauwe vinvis, zeezoogdieren die gigantische hoeveelheden water in hun bek nemen, het water naar buiten persen door de filters in hun bek, baleinen (een 30 tal over hun volle bek), en zo krill (zeelarven, kreeftjes, garnalen….), planton, maar ook kleine vis zoals haring opslokken.
Het beeld van de walvis met water druipend uit de bek komt hiervan. Alle bultruggen schijnen een verschillende rugvin te hebben wat het identificeren voor wetenschapsmensen gemakkelijker maakt om individu’s te herkennen. Ze hebben ook de speciale lange zijvinnen, die tot 1/3 van de walvis uitmaken. Een 17m lange bultrug zul je zien zwemmen met 6m lange zijvinnen, hun naam is dan ook “Megaptera Novaeangliae”, de vleugels van New England.
Hun staart heb je waarschijnlijk al op honderden posters overal ter wereld gezien. Ze hebben de grootste staart in verhouding tot hun lichaam van alle walvisachtigen, tot 7m breed. Hun bovenlichaam is zwart, terwijl de zij en onderkant grijs tot wit, soms gespikkeld is. Ze zijn net door hun tekening en de vorm van hun staart (en hun rugvin) herkenbaar tot het individu na. Thans niet meer zo moeilijk als je het aantal bekijkt wat nog rondzwemt. Ze zijn ook gekend als de acrobaten van de walvissen en stelen de show bij hun terugkeer in de zomer nabij Cape Cod, met hun acrobatie. De beelden zie je soms op tv, hoog opspringende walvissen…bultruggen. Een andere methode om hen te identificeren is de knobbels op hun kop, vinnen en staart. Niet altijd aangroei maar “tubercles” genoemd, en wetenschappelijk onderzoek wees uit dat er zich haren in deze “aangroei” bevindt waarmee de dieren elkaar en hun jong voelen. Ze zijn er seksueel “klaar” voor vanaf hun 9-10 jaar en de “dames” leveren een kalf af elke 2-3 jaar. Het jong is 5m groot, 2,5 ton zwaar en wordt zo snel mogelijk naar de oppervlakte geduwd om lucht te happen. Na 30 min is het kalf onafhankelijk in ademen en zwemmen. Ze voederen de kalveren ongeveer een jaar en kunnen tot 100 jaar worden. Zelden haalt een dier deze leeftijd, want vast geraken in visgerei, aanvaringen met schepen, en vooral illegale, en helaas sommige legale afslachtingen zorgen daar voor. Ze zingen ook onder water en blijkbaar enkel de mannetjes, zodat het een “verleidingssong” wordt genoemd. In alle geval het geluid is duidelijk per individu te onderkennen en verschilt van plaats en zone waarin het dier zich bevindt. Het spijtige van dit verhaal is dat thans slechts 3% van deze dieren die deze wereld in de Atlantic nog rijk is, zich zoals ze al eeuwen doen, terug naar de Carib (voor velen hun slachtzone) zal begeven. Wachtend om allerlei redenen zullen honderden schepen klaarliggen om ze met een harpoen te ontvangen, de Japanners hebben nu zelfs al een “smart” versie van een harpoen uitgevonden! Velen zullen zeggen: “ja maar, het is een traditie” en de anderen…vooral Japanners zullen zeggen “het is een delicatesse”. Immers, het is Japan die de stem van deze landen hier: St Vincent, St Lucia, Antigua&Barbuda, Nevis en St Kitts…die om een simpele herbouw van hun vismarkt hun stem verkopen om deze dieren te blijven opjagen zodat onze kleinkinderen de bultruggen niet meer in de Carib zullen ontmoeten….en ook niet op de oceanen. De volgende meeting van het International Whaling Commitee (IWC) zal doorgaan van 23 mei tot 20 juni 2006 op St Kitts, een “pro whaling country” die niet moet leven van “whaling” maar wiens stem is “afgekocht”. Het liedje wordt als in Marigot Bay (verslag 10/02/06) en helaas op reeds veel plaatsen verder gezongen:”$$$$”. Veel dieren, veel zee(zoog)dieren zullen onze kleinkinderen niet meer zien, de $ hebben toch steeds de overhand bij te veel mensen!
Genoeg kritiek, ware het niet dat net in 2005 een jacht, een cruiser zoals wij, foto’s doorgemaild heeft aan het IWC van een schip hier vlakbij, de karkas van een bultrug temidden van een door honderden liters bloedrode gekleurde zee langzij werd gesleept…waarschijnlijk om cultureel-historische redenen…of één van de duizend walvissen die Japan slacht om “wetenschappelijke redenen”, maar waarvan het vlees sneller op een Japans bord dan op een Japanse onderzoekstafel terecht komt. Wij hebben althans de petitie van een “Caribbean Whale Free Area” getekend, niets is immers mooier dan de V-staart voor de boeg van je zeilboot te zien opdoemen!
Maandag 13 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
Vandaag gaan we ons niet vermoeien. Het weer is best ok en we gaan studeren. We moeten wel voor onze cursus! Maar eerst gaan we iets anders doen. Natuurlijk wie studeert er nu graag? Dave van de super Oyster 46 “Blue Fox” heeft ons de tip gegeven naar de bibliotheek te gaan: gratis internet. We hebben zijn dvd’s terug gebracht en krijgen de “extended version” van de trilogie “Lord of the rings” zo een 9 uur film…En zo geschiede, wij naar de stad. De bus op en na wat gevraag en gezoek hebben we het gevonden. In een steegje, een paar trapjes op, en je bent er, de bibliotheek van Antigua en Barbuda. Het bord beneden is 30cm bij 30cm en je verwacht een groot gebouw, maar niets is minder waar, een grote zaal met 6pc’s die snel en gratis internet geven. We kunnen eindelijk zonder de druk van de vele EC$ rustig mails beantwoorden, het weer bekijken en de (politieke) situatie in ons thuislandje (en we weenden bitter).
We gaan een hapje eten en een bedelaar vraagt ons voor de eerste keer geen geld maar de rest van onze maaltijden. We krijgen het niet over ons hart om hen enkel onze restjes te geven (we zijn nog steeds geen beesten) en gaan voor hem een volledige maaltijd halen, een kleine geste als je weet dat een volledige maaltijd hier maar 10EC$ kost (3 Euro). Goede daad en ook een meisje nabij zegt ons het zo te doen: “geef hen geen geld, het is om drugs te kopen, hoe oud of jong ze er ook mogen uitzien” Weer een goede daad verricht. Eerst nog even naar de bank geld af te halen om de duikcursus te betalen en dan de bus op.
Terug naar de jachtclub, maar snel inpakken en naar het strand. We spreken nog eens duidelijk af op de duikclub en dan is het wat studeren op het strand voor de “naturalist” en de “boat” dive, wat frisbee gooien, wat zwemmen en tegen 17.00u een pint gaan drinken bij “Castaways” op het strand…het leven kan goed zijn.
Terug aan boord een hapje eten en dan is het cinema tijd. “The fellowship of the ring” staat op het programma, maar vroeg slapen want morgen gaan we dieptes verkennen.
Dinsdag 14 Februari 2006 (Cades Reef, Antigua)
Het is zover, vandaag gaan we duiken op Valentijn. Om 07.30u gaat de wekker af (lekker romantisch!). Het is dezelfde zoemer als thuis en waanbeelden van terug 120km te moeten rijden 8u te moeten werken en dan terug 120km te moeten rijden, verdring ik snel. We hebben alles al gepakt de avond ervoor. Tegen 08u30 zijn we op de duikclub, op het strand. Er zitten toch al wat zonnekloppers op het strand en natuurlijk hebben we een interface nodig om op onze flessen te zetten om de verbinding eerste trap en duikfles te maken, wij hebben een modern DIN systeem, hier is het een oud Amerikaans systeem. Een meisje uit de Dominicaanse republiek brengt de flessen naar het strand, waar de “duik” boot “Diving Belle Two” al op 20m van het strand ligt te wachten. Eerst moeten we een “naturalist dive” doen, niet in onze bloten (dat is een naturist dive) maar een herkenningsduik van alle ecosystemen en wezentjes die in deze onderwater wereld rondzweven, zwemmen of kruipen. We hebben een notitiepalet mee waar we de verschillende klassen van deze wezentjes moeten indelen, komende uit een boek. Het Engels is niet zo een probleem maar de Latijnse namen voor kokerwormen en de verschillende soorten kwallen zijn soms niet uit te spreken. Simpel houden, wat zwemt, wat zweeft, wat kruipt en wat niet beweegt is het onderscheid die ik ga maken. “klein geel wormpje dat op een veertje gelijkt met haar op zijn poten en een papegaaibek” en luistert naar de naam Hermodice Carunculata gaan we dus niet tegenkomen, of juist wel? We wandelen met de rest van ons materiaal naar de boot, volle zon, lichtblauw wit water, 28° warm, en watertemp van 26°, niet klagen, genieten… De 300Pk cummings diesel slaat aan en we zijn op weg. De skipper is Paul, een arrogante eikel die enkel met een Amerikaan mopjes zit te maken waar kinderen van 12jaar om lachen. Margeret en Dave, onze Instructors, zijn het gewoon, en zij zijn in onze ogen zeer professioneel en spreken met kennis van zaken. De rest van de duik(st)ers zijn er om hun eerste brevet te halen en zitten in een duur hotel. Ook Allessandro is een toffe gast. Hij gaat met ons duiken want zijn vrouw is niet zo aan water. Hij is Italiaan en gaat digitale pics maken onder water. Hij gaat ons alles op een multimedia kaart overmaken. Op Cades Reef aangekomen is het gear-up en dive-time. Het waait erg en de boot rolt redelijk in de swell. We zien direct dat sommige graag in het water zouden zijn…het spook van de zeeziekte is ook hier aan boord. Even later rollen we achterover de anderhalf-meter hoge swell in. Inge en ik duiken uiteraard samen en even later zakken we naar 15m de wereld van de stilte in. Het ganse Caribbean Reef fish handboek passeert voor onze ogen. Grote, spijtig genoeg altijd onder water, langoesten komen nieuwsgierig uit hun hol kijken naar ons. Maar in feite, na bijna een jaar hier waarvan een groot deel onder water te hebben doorgebracht is er weinig nieuws. Tot in een paar holtes onder een rots de schrik van iedereen opdoemt…haaien! Maar het zijn lieve diertjes: verpleegster haaien en ze slapen. Ze liggen gewoon op de bodem met hun bruine lichaampjes te soezen maar het zijn haaien. Hun kraaloogjes kijken naar nergens, zouden ze Inge zien? Na deze duik waar ik hier nog een bladzijde of twee kan vertellen, zijn we aan de ankerlijn. Het is een Bruce anker “made in Belgium” dat toch een 25m gedregd heeft te zien aan het spoor. Ik bestudeer grondig de verschillen met een CQR anker en moet toegeven dat het ingraven beter is, ondanks dat er maar 5m ketting aan hangt. Dan is het langs het ankertouw naar boven. Toegeven onder water op 18m hebben we ook wat swell maar de boot ligt echt te bokken aan zijn anker. Veiligheidstop op 3m en dan terug aan boord op een duikplatform dat soms anderhalve meter onder je wegzakt. En weet je wat? Na net geen uur onder water is het koud aan boord. Waarschijnlijk omdat we moe zijn van de duik en we zijn niet de enige, iedereen kruipt zowat weg onder de cabine. Alessandro heeft prachtige pics gemaakt, ook van ons… en even later anker op en we varen weer. Geen uurtje later anker neer op een andere plek en terug het water in. Sommigen zien al een beetje groen (zeeziekte), en blijven thuis. Met een nieuwe fles doen we onze “boat dive”. We hebben al altijd een “boat dive” gedaan sedert we hier zijn, of het nu Eli is of de bijboot Nemo, voor ons niet nieuws maar de meeste moeten nog het verschil leren tussen “leeward and windward” (lij en loefzijde). Terug naar de diepte, nu 12m. Ik zie het “kiekenvlees” op Inge haar armen, dit gaat geen lange duik worden! Ik ken haar en de temperaturen die ze gewoon is. Toch is het een mooie duik, we duiken een grot in, onder het gewelf door en het zicht is werkelijk zoals in de boekjes: vanuit de grot zie je het rif met honderden vissen, groot en klein erover zweven, als palmbomen hangende sponzen en koralen over het rif heen, en de “fans”, grote waaiers van koraal (gorgonia) waaien in de stroming. Beelden die je in je geest gaat opslaan tot je dood zult gaan. Ik kan een reuze kroonslak (counchschelp, strombus gigas) te pakken krijgen, een prachtige purperen lip van wel 25cm en de oogjes van de slak angstig teruggetrokken in de schelp kijken me aan. Een delicatesse maar die ik als duiker met plezier terug in zijn leefmilieu zet. Boven ons passeert een nieuwsgierige barracuda van een slordige meter, een cm grote tanden uit de onderkaak stekend, en weer die kraaloogjes. We zitten op 75 bar van de fles maar Inge heeft het te koud en ik doe teken naar de instructeur terug te keren. Hij draait onmiddellijk om en ik ga mee met Inge naar de boot. Nu blijken precies veel mensen op dit signaal gewacht te hebben want behalve de instructeur en een dame in vol 5mm pak…en ik gaat iedereen terug aan boord. We doen er nog een 15min bij. Terug aan boord moeten we nog even naar open zee, want net voor de drop-off, waar het rif van 25m naar 500m gaat heeft hij de dag ervoor een anker verloren. Margeret en Dave gaan de diepte in en met een boei, gevuld met de lucht van Margeret’s fles, kan ze het anker aan boord brengen, net op tijd want drie blacktips sharks (Carcharhinus limbatus) zijn al een beetje nieuwsgierig geworden. Terug naar Jolly beach, waar het al 14u30 is. Alles opruimen en spoelen, duikboekjes invullen en zo snel mogelijk naar de mall waar we met een ongekende vraatzucht een paar hamburgers verslinden, het is 15u00 in de namiddag.
Terug aan boord van ons scheepje is het uitrusten, wat lezen en in slaap vallen. Inge gaat haar douchen want haar haar is een spinnenkop en daarna gaan we een heerlijke kip met Indische saus en spaghetti verslinden.
Tweede reeks van Lord of the Rings, The Two Towers, staat op het programma, maar Inge haalt het einde van deze “extended version” van meer dan 3 uur niet en dus slapie, slapie.
Woensdag 15 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
Vandaag een rustige dag, maar de nacht is niet zo rustig geweest. Niet dat we niet moe waren maar het weer. Water gieten, windstoten en vooral omdat we met onze kont (van de boot) in de wind liggen krijgt de spring (voor de leken: touw van voor naar achter, of van achter naar voor maar over het midden van de boot naar de wal) het hard te verduren.
We staan dan ook vroeg op en gaan met de lokale bus naar St John, de hoofdstad.
Er is geen langoest te krijgen op de markt maar de bibliotheek is terug open dus kunnen we weer gratis internet hebben. De familie is weer gerust gesteld.
Een hapje gaan eten, weliswaar ergens anders waar we gewoon zijn te eten, want het krioelt er van de Amerikanen, 4 cruiseschepen vol hebben hun ingewanden geledigd over de stad. Not a place to be…snel terug naar de rust van Jolly Harbour.
Aan boord valt er niet zoveel te doen, het waait de palmtakken van de bomen, en de lucht is grijs. We houden ons bezig met ons studie werk voor morgen te maken: een “navigational dive” en een “deep dive”…whaaaa, gevaarlijk! Neen hoor, enkel een goede voorbereiding en tegen morgenavond weten we aan den lijve wat stikstofnarcose is…
“The return of the King” staat nog op het programma, weer een drie uur van de bekende trilogie. Zal Mordor verslaan worden…kunnen we weer normaal uitgaan in onze stad zonder door Orks lastig gevallen te worden? Morgen zijn we er weer met meer nieuws.
Donderdag 16 Februari 2006 (Cades Reef, Antigua)
Het weer is wat gekalmeerd deze nacht maar de swell is blijven staan. Een storm in de Nord Atlantic een paar dagen geleden zorgde hiervoor. Op de leewards kunnen “ground swells” zich voordoen, die onmogelijk kunnen voorspeld worden. Een storm veroorzaakt een freak-wave om de 10.000waves die duizenden km over de oceaan reist. Ze komt in ondiep water van de Carib en je hebt een golf van minimum 6m op je ankerplaats, niet begrijpend van waar het ding komt. Maar we liggen veilig binnen. De golven geraken niet tot de Windwards maar nu kan het gebeuren dat er zo een ding passeert.
Om 08u30 is het coördineren met Diane, een oudere maar zeer professionele dame, die met ons de “deep and navigation dive” zal doen. We zitten helaas weer met de zelfde “assh….” Paul opgescheept maar die duikt gelukkig niet met ons. Hoe kun je in zo een korte tijd zo een dégout krijgen van iemand. Ook Morales , de “Dominican chick” zoals hij haar noemt, kijkt hem vol walging aan, maar we zijn op weg. Alessandro is er helemaal klaar voor. Ik heb de “cardreader” meegebracht om de vorige pics te copiëren maar Inge voelt aan dat ie met zijn madam, die helaas niet duikt, graag onze boot eens zou willen zien, dus aperitief bij ons om 18u00.
Even later zijn we op de duiksite. Ik moet een optelsom van 4 getallen van 6 cijfers maken en Inge moet haar naam normaal en in omgekeerde volgorde schrijven en er wordt getimed. Het is de bedoeling dat we dit beneden de 20m opnieuw doen (met andere getallen) en het verschil in tijd moet uitmaken of we gevoelig zijn aan stikstofnarcose (een aandoening die op dieptes vanaf 20m voorkomt en “euforisch” wordt ondervonden door de duiker, die dan opeens alle veiligheidsnormen gaat aan zijn laars (vin) lappen.) We doen onze eerste duik en doen de oefening op 21m en later blijkt dat we ze in een kortere tijd oplosten dan boven water…we zijn zeker gewoon “ge intoxiceerd” te zijn…door de rum…toch niet of toch wel… De rest van de duik is “peanuts”: juffervissen, langoesten, grunts, trekkervissen, engelvissen, trompetvissen, koevissen, koffervissen, schorpioenvissen, hamlets, en de prachtige vlindervisjes dartelen vrij en blij rondom ons… Terug aan dek is opnieuw hetzelfde scenario als de twee dagen voor heen….anker op en ½ mijl verder, nu binnen het rif terug op anker. Terug het water in en nu is het navigatie duiken. Diana spant een lijn van 10m aan het anker en we tellen de slagen met onze vinnen om de afstand af te leggen., zij timed ons. Daarna is het 30m “in the deep” zwemmen en terugkeren op kompas. Dan een oefening met 4x een koersverandering onderwater na een aantal vinslagen, om uiteindelijk terug aan de ankerketting terug te komen. Wat ons nog lukt ook. Het is weer voorbij. Ik moet toegeven dat twee zo een duiken, in totaal toch zo een dikke 100min onder water in je kleren kruipt, zeker wat temperatuur betreft. Blij terug aan boord te zijn. Alle duiken die ik vanop een boot gedaan heb, was er telkens “iets” te drinken, “om op te warmen” of tenminste iets aan de wal, zelfs op Martinique maar niet bij onze “vriend” Paul.
Terug aan wal is het duikboekje invullen, iets in de mall gaan verslinden en naar het strand.
Happy hour en dan naar de boot terug. Alessandro en Michela, zijn vrouw, komen met de multimediakaart langs en het wordt nog een gezellige avond.
Nog even het einde van de Orks in de “Return of the King “ en we vallen als een blok in slaap, enkel af en toe gewekt door de muggen.
Vrijdag 17 Februari 2006 (Cades Reef, Antigua)
Vroeg dag! Weer om 07.30u opstaan maar voor ons: officieel maar 1 duik meer, een herkenningsduik. De vele vissen die we kennen moeten we nu zien terug te vinden. Maar…iemand daarboven heeft de situatie door met onze Paul! De boot ligt in panne. We moeten duiken met “Big John”; John is zo een twee meter groot, weegt om en bij de 170kg, heeft lang wit haar, een witte baard (soort Van Rossem-look) maar is de “ace” op het gebied van duiken op het eiland. Hij duikt zo een 45jaar onder het ijs en in de tropen, werkt met verschillende universiteiten samen, dook voor Cousteau, en voor oliemaatschappijen. Hij duikt al 25 jaar op het eiland en kent er iedere steen. Zijn boot is ooit een boot geweest voor duikers, zonder veel toeters en bellen, noch meters, de rpm meter hangt er helemaal opgeroest bij en de romp onder water is een koraalrif op zich. Hij rijdt ons met een gammel busje met 25 duiktanks en 7 man naar de werf waar de schroefas van Eli eruit ging. Hij wil persé ijs afhalen in een shop en vertelt de ene goeie mop na de andere. “de haai die het meeste mensen gedood heeft is hier gevangen…meer dan 100 mensen gingen dood na een voedselvergiftiging na het eten van het dier”. Het is een wandelende encyclopedie…hier was de leprazone van destijds, hier was een moeras, hier zaten haaien…
Ter plaatse duikt hij met een oude Mae West, een ding waar ik 17 jaar geleden mee leerde duiken in Club Med. Hij heeft een kleine support voor zijn duiktank en gooit die over zijn hoofd heen op zijn rug. Hij ziet eruit als een walvis “they call me a whale” zegt hij “but I am the prince of them…the prince of W(h)ales…but that title has already been taken” en zo gaat het maar door. Even later rollen we met zijn allen overboord en Inge en ik gaan alleen het rif afzwemmen. Hij heeft leerlingen mee die simpele oefeningen moeten doen en wil onze duik hiermee niet lastig vallen. Ik vind een echt nest van langoesten, er zitten er zeker een 10tal in één holte…een festijn…voor het oog. We spelen wat met een vlindervisje die steeds weer nieuwsgierig op onze vingers afkomt…het is hier prachtig, zo mooi als de in de film Nemo. We zien geen haaien maar een prachtige rog voorbij zweven en boven ons houden de kraaloogjes van twee grote barracuda’s ons in het oog. Een klein uurtje later is het terug naar boven en het zelfde scenario als bij Paul. Inge heeft het koud en gaat geen tweede duik meer maken maar ik bijt door en maak een tweede duik met John. Hij is werkelijk super. Zo lomp is ie boven water, zo gracieus is ie onder water. Hij stop bij verschillende zeewezens en schrijft zijn palet vol met data over deze dieren. Ik leer van hem het verschil tussen een mannetjes en vrouwtjes rog kennen en leer de medusa-worm kennen. De witte slijmerige linten leiden naar de bek van de worm waar het onschuldig plantondiertje verscheurd wordt. Roggen, eekhoornvissen, langoesten, trompetvissen, een gigantische counch schelp en de giftige schorpioenvis worden uitgebreid bestudeert. Terug naar boven. De zon doet goed en nu is het tijd om het ijs aan te breken…John vindt ook dat duikers na hun duik iets moeten drinken…de rum, de punch en het ijs komt aan dek. Iedereen warmt op en de sfeer wordt gezellig. Terug aan wal naar de duikclub want we moeten heel wat administratie doen: we hebben immers nu officieel ons Advanced duikbrevet. Snel terug aan boord, wat inkopen doen en terug naar het strand. Het is 17.30u en we drinken een pint bij het Happy hour in Castaways bij een ondergaande zon.
Iets aan boord gaan eten en wat nieuwe films bij Dave gaan halen en na de film gaan slapen…
Zaterdag 18 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
We slapen wat uit maar maken het niet te laat. We willen nog even naar St John, want tegen de middag is alles gesloten, het is weekend voor iedereen. De bibliotheek is gesloten maar het “goedkope” internetcafé is open, dus hier leren we hoe goed het gaat in ons Belgenlandje!
Een hapje eten gaan halen en wat ronddwalen in een paar winkels, wat inkopen op de markt van plantaan, uien, tomaten, aubergine’s en andere groentjes en terug de bus op naar de boot.
Tegen 13u30 terug naar het strand, we komen onderweg Alessandro en Michela nog tegen die even kwamen goeiendag zeggen, ze zijn hun laatste uren op het eiland en vliegen deze avond terug naar het koude Italië. Even op de duikclub wat boeken gaan wisselen, waar we Matthew zien. We hebben met hem gisteren gedoken en rum gedronken. Hij is een Engelsman die sleepbootkapitein is op de Thames en hier dinsdag zal huwen, hoe romantisch! Hij is helemaal onder de indruk, drie black tip reef sharks zijn langs de duikers geweest en hij was erg onder de indruk van hun 2m lange lichamen en naar niets kijkende ogen.
We keren terug naar de boot en zien in de verte een prachtige dorado op het ponton liggen…allen daarheen! De vissers komen net terug maar hebben de filets van de dorado reeds verkocht aan een restaurant, ik zie dat het een “vrouwtje” is en dat de kuit eruit gesneden werd (het is een 25 pond (12 kg) vis) en de kop heeft aan beide kanten nog mooie lompen vlees over. De vissers hebben geen interesse in de rest van de vis en geven ons wat hen rest. Zo hebben we nog 2 prachtige filets die ik uit de kop fileer en een lekker hoopje kuiten die ik later met wat peper en zout bak in verse boter, heerlijk!
De rest van de dag is klassiek: zwemmen, frisbee gooien, pint drinken, eten en filmpje kijken.
Zondag 19 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
We zijn al vroeg op en gaan een wandeling maken, een eindje verder dan de werf is het huisje van de customs and immigration. Er is een klein ponton en daar ligt de “Alumine” een OVNI 36 van Helmut en Liza die we op St Lucia ook ontmoet hebben, ze hebben net hun rondje om de wereld beëindigd en zeilen nu verder noord. Ze hebben de short-cut, door Guadeloupe niet genomen maar zijn rond Basse terre gaan zeilen. De vulkaan op Montserrat is bijzonder actief geweest deze nacht en ze hebben de lavastromen langs de berg zien vloeien bij het passeren. We praten wat bij en laten hun hun nachtrust inhalen. We brengen verder de was binnen, het enige wat open is op het eiland de zondag en gaan terug naar de boot.
Verder is de rest van de dag simpel: op het witte zand, onder een palmboom tegen de hevige zon gaan liggen, wat zwemmen, wat beach ball spelen en tegen 17u30 als het happy hour is een ijskoude Wadadli, het lokale bier, (wat ook de naam was van het eiland toen de Caribs er woonden een kleine duizend jaar geleden) bij de zonsondergang en dan terug naar de boot. Een aperitiefje en een heerlijke dorado op ons bord met een flesje wijn. Een filmpje van Dave’s collectie en slapie, slapie.
Maandag 20 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
Vandaag gaan we terug naar St John. Het is altijd aangenaam in een busje met z’n 18 terwijl “Babylon, your days are over” door de luidsprekers galmt. Wegvluchtende geitjes langs de weg, kippen met hun kuikens die onze “van”, waarop in gigantische blauwe letters “Jesus saves” opstaat, angstig nakijken. Pech vandaag, de vismarkt is maar povertjes. Het enige wat we niet zoveel kunnen eten op Antigua is tonijn of andere oceaanvis (dorado, wahoo…) maar we kunnen wel aan langoest geraken, wat dan weer niet kon op de Franse eilanden, tenzij je er 30 Euro/kilo neertelde.
De bibliotheek is druk bezet en we moeten even wachten vooraleer we een post krijgen. Het weer is goed, er zijn geen cruiseschepen afgemeerd en we hebben de stad voor onszelf. Een hapje eten onder de middag en terug naar Jolly harbour.
Matthew, de tug-captain vanop de Thames, waarmee we samen gedoken hebben, loopt wat verloren in de jachthaven rond. Hij trouwt morgen en mag zijn bruid sedert nu niet meer zien, ze slapen deze nacht zelfs in aparte kamers in het hotel! Hij wil dolgraag eens de boot vanbinnen zien en staat verstelt hoe alles zo klein kan zijn. Natuurlijk als je de brug van een sleepboot met 5000Pk in zijn romp gewoon bent. Hij is echt blij eens wat afwisseling te hebben, want zijn hoofd is een beetje dolgedraaid met “trouwen”. Ik begrijp hem 100%.
Wat inkopen doen in de mall staat er nog op het programma, en jawel…het klinkt afgezaagd terug naar het strand. Ik durf het haast niet meer schrijven…maar het enige wat verschilde van de dagen voordien, was dat Inge een pina colada heeft genomen om de zonsondergang van deze avond te bewonderen, in de plaats van een ijskoude Wadadli…als ik.
Dinsdag 21 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
Het is voor ons eindelijk uitcheck time, maar in feite willen we niet weg. Alhoewel het weer deze morgen iets minder is, er is een kleine storing die deze morgen over de noordelijke leewards trekt, moet ik eens de kosten gaan bekijken om hier aan het ponton te liggen. Ik had al een verschil opgemerkt in de tarieven die in het 2006 yachting book van Antigua en deze die de lieve dame me gaf aan de balie. Ik ga er natuurlijk vanuit dat de “goedkoopste” prijzen geldig zijn, alhoewel het hier echt niet overdreven is. Men vraagt wel 10US$ om aan een werkdok of op een boei te liggen maar de ligplaatsen zelf vallen mee.
Ik trek mijn stoute schoenen aan leg het dilemma voor aan de dame aan de balie. Die durft geen beslissing nemen maar de baas is er net. Een typische Engelsman die “astonished” is van de data die ik hem voorleg. De drukker van het boekje krijgt de hete aardappel toegeschoven, door niet op tijd de nieuwe tarieven aan te passen in zijn nieuw boekje. De heer is een echte “gentleman” en vraagt wat ik voorstel. Ik zeg gewoon: “moesten we nu wat langer blijven en we betalen het nieuwe tarief…op maandbasis”. “That seems very reasonable” en met veel excuses aanvaard hij dat we nu nog minder betalen dan we op “weekly” basis in de oude tarieven zouden betalen. Dat betekent 12,5 Euro per nacht (nieuw dagtarief, niet per week of per maand waar het maximum voor onze boot 18 Euro is). Ik hoop dat enkele mensen in België dit lezen.
We doen verder wat kleine dingen aan boord maar het weer wordt snel beter. En dat betekent niet dat we terug naar het strand vertrekken maar een volledige controle van de boot buitendeks doen. Op de giek zit er wat speling en we zien de rivetten die het reefsysteem aan de “goseneck” van de giek (waar de mast op de giek komt) goed vast zitten; maar dat deze die het eindbeslag op de giek zelf 4mm speling hebben. Hetzelfde moet al eens gebeurd zijn aan de achterkant want daar zitten al schroeven. Op de “things-to-do-list”!
We maken een wandeling langs het strand en zien de receptie van Matthew zijn huwelijk vlakbij het zwembad van Jolly Beach…5 maand geleden stonden we daar ook, weliswaar niet in dergelijk paradijsje maar toch ook aan strand en jachthaven.
Alle dvd’s heb ik deze morgen aan boord terug gebracht aan de Oyster 461 van Dave. Hij vliegt deze avond terug naar huis, Dublin. Ik vroeg hem of ie dit niet zal missen en hij antwoordde. “Ye, shure…but at least you have your wife with you down here”.
Eten, filmpje kijken (deze keer gehuurd) en weer een dag in paradijs voorbij.
Woensdag 22 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
Vandaag is het uitgesloten dat we niets gaan doen! We gaan werken! Echt waar. Ik begin in de morgen met Nemo, onze trouwe bijboot uit het water te halen. Ze ligt al twee weken doelloos te dobberen naast Eli en haar onderwaterschip (mooi gezegd, hé, voor een rubberen bijboot) is erg aangegroeid met kokerwormen. Ik trek haar op het ponton en het is echt schandalig, nog een week of twee en ze was vastgegroeid aan de boot zelf. Zeker een paar duizend 3cm kokertjes sieren het onderschip. Anderhalf uur later, een lichte zonnebrand (je moet hier toch zo oppassen) en een cm kalk (van de wormen) op het ponton, gaat Nemo weer in het water. Inge heeft intussen het binnenschip onder handen genomen. Ik weet niet hoe het komt maar bakken vol stof worden overboord gezet en inderdaad de boot ziet er piekfijn uit.
Een snelle hap uit de mall, een hamburger met frieten (!!), en een obligaat middagdutje en we vliegen er terug in. Jawel, een heuse werkdag. De log gaat er definitief uit. Het wieltje zit evengoed onder de kokerwormen, maar de log is toch om zeep. Ik bestudeer de het systeem bij het kuisen van nabij en zie dat er vocht van tussen een dichting komt samen met een roestige smurrie. Ik redeneer dat het toch om zeep is dus zet er een bepaald aantal “newton” op ver boven de ontwerpsterkte van het ding en “krak” zegt de log. Het onderste deel komt los en de elektrische connecties zijn echt “fubar” (fucked up beyond any recognition). Nu moet ik beroep doen op mij logistieke back ups en natuurlijk in vak 42B (kast beneden links in de bakboord achterste cabine) zit een reserve sender van een Raymarine ST 60 log, gekocht op een boatjumble voor 1£, eindelijk als back-up voor het wieltje. Een kwartiertje later en met het klassieke “suikertje” worden de 5 kabels aaneen gezet, in een plastiek zak afgeschermd van de vochtige omgeving. En geloof me of niet, ik draai het wieltje en Inge roept vanaf de kaartentafel dat het systeem snelheden weergeeft! We zullen zien op de oceaan.
Inge kuist verder bovendek en ik maak een inventaris van de boeken aan boord. We hebben onze scheepsbibliotheek zowat verviervoudigd door wisselen, aankopen en het krijgen van boeken van andere cruisers. Natuurlijk is 90% van onze bibliotheek in het Engels, maar daar hebben we nu echt geen probleem mee. Ik hou er enkele schrijvers op na: Wilbur Smith (om zijn sublieme kennis van oude zeilschepen en zijn prachtige verhalen van de Courtney’s); Robert Ludlum (zeer goede fictie, minder schepen, zeer goede plots), Frederick Forsyth (sublieme plots en met zeer goede kennis van zaken geschreven) en top of the list Clive Cussler. Van deze laatste is mijn naamgenoot, Dirk Pitt de held, die bovendien dezelfde levensloop als mezelf en de schrijver heeft: duikt graag, is steeds op zoek naar wrakken, verzamelt oude auto’s (hij heeft er 81, ik 3), is geïnteresseerd in alles wat met de zee en de oceanen te maken heeft. En dan zijn er natuurlijk de boeken van Inge, die het vooral bij Anita Shreve en reisverhalen houdt. Tegen 16u00 houden we het voor bekeken en maken een strandwandeling en gaan opnieuw een zonsondergang bekijken met deze keer elk een Wadadli. Iedereen is de mond vol van de “green flash” maar we hebben hier toch al een paar tientallen prachtige zonsondergangen gezien, maar de “green flash” nog niet…een mythe? Enkel met wat meer rum te zien? Enfin aperitief aan boord …en de rest kennen jullie al!
Donderdag 23 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
Op terug naar St John maar ook deze keer, geen langoesten bij John op de vismarkt. We balen ervan steeds maar vlees te moeten klaarmaken, gelukkig hebben we nog de kuiten van de mahi-mahi in de frigo liggen. We doen wat inkopen, gaan een uurtje en meer het internet afschuimen, met een mooie brief naar mijn belastingsinspectrice, want het is een zij (ik tref het weer)! En hoop nu op een antwoord. Ik had hen nochtans een aangetekend schrijven gericht voor mijn vertrek maar dat is waarschijnlijk verloren gegaan…typisch.
Het weer in België is niet zo best, het schijnt een echt koude winter te zijn, maar de regering treft het, nu ze hun clicksysteem met enkel stijgende olieprijzen kunnen verzilveren. Hier is het verschil tussen gewone en taxvrije diesel: 3,5% “Government tax”. De moeite niet waard om uit te klaren. Dus gaan we bij het binnenbrengen van de was, diesel met taxen gaan bestellen.
We hebben gehoord, van de “Alumine” dat het niet zo gemakkelijk meer is de US Virgins Islands binnen te zeilen. We willen eens we op de BVI (British Virgins Islands) zijn ook de US Virgins aandoen maar sedert 9/11 schijnt dat nu niet meer zo gemakkelijk te gaan. Men heeft een visum nodig, waarvan de mijne voor de US net verlopen is. Klaarblijkelijk moet je volgens de superambtenaren, die ze net zoals bij ons, geleerd hebben enkel te doen wat hun bureauchef hen zegt, zonder zelfs de wetten daaromtrent te kennen. Dus: naar je land van herkomst teruggaan om je visum te gaan halen. Na ettelijke problemen met vooral vooraanstaande zakenlui ter plaatse is dit onnozel systeem toch wat aangepast. Voor ons, Belgen is dit nu Caracas (Venezuela) (400mijl) of Bridgetown (Barbados) (120mijl tegenwind). Dus beginnen we met een fusillade van mails naar de autoriteiten van de US en van de US Virgins. Eens zien of ze zo snel reageren als onze douane…we wachten al twee jaar op hun antwoord over de invoerrechten van zaken die we willen opsturen naar huis!
Ik ga toch naar de US Virgins, en als het moet als “sans papier”…hhmmm.
Enfin, genoeg voor vandaag. Ik ga pitten op het strand en doe geen bal meer, buiten wat zwemmen en wat lezen in een nieuw Dirk Pitt verhaal en laat de rest van de wereld met hun administratieve perverse oorlogsvoering het verder uitvechten. Ze kunnen de boom in…ik gooi er mijn anker neer, trek mijn beleefdheidsvlag op, met mijn gele Q-vlag en zeg “ehhh, voilà, ik ben hier, mag ik binnen of moet ik asiel aanvragen?” We zullen zien. Ik zie nu in ieder geval een half leeggedronken Wadadli biertje voor me, Inge naast me, een ondergaande zon, een glimp van Redonda voor me en de palmen boven me wuiven zachtjes verder. “Are you all right, Sir? “ vraagt een locale schone als ze ziet dat mijn biertje bijna “fubar” is.
We eten deze avond gebakken mahi-mahi kuit opgesmukt met een fles Chileense witte wijn en daarna volgt een filmpje. Het leven kan toch goed zijn. Ik verwens nog even de Belgische fiscus en ga slapen.
Vrijdag 24 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
De dag is er weer, en ik ga niet meer op het internet vandaag, alleen maar slecht nieuws. De wereld zou toch een voorbeeld moeten nemen aan deze eilanden. Zon, zee en easy living, geen ruzie (behalve over een spel domino) of vechten, geen gangs, geen belastingen, geen administratieve pesterijen, politici die rechtstreeks verkozen worden,…ik zal maar stoppen.
De dag is weer mooi en we doen niet veel meer dan de was binnendoen en navraag in Budget Marine over bepaalde zaken voor de boot. Eén van de vloerplaten in Nemo is gebroken en ik wil die vervangen. Ik ga navraag doen en voor een plaat van 6mm dik, 80cm op 50cm waterbestendig hout en de zwarte jongeman heeft het liggen: “25US$” zegt ie. Ik heb voor die prijs inclusief 21%BTW thuis daarvoor een plaat van 2,15m op 1,55m. Ik ga zondag wel op de werf wat overschotjes zoeken. “I can make you a good price”, hoor ik nog. Ik wil zelfs niet meer discuteren.
Terug op de boot is het wat eten en middagdutje en ik beslis de giek aan te pakken. De lazy bag moet eraf, het grootzeil eruit en de giek wordt afgebouwd. Inge doet wat herstellingen aan het grootzeil (naden herstellen, zeilzakjes opnieuw opnaaien…) en ik begin aan het afhakken van de rivetten, en het uitkloppen ervan. Geen sinecure, zeker niet als er geen wind is en het boven de 30° is met een stralende zon boven je schedel. Een uur en heel wat geklop later ligt het ding eruit. Natuurlijk het eeuwige probleem, RVS rivetten in aluminium zonder isolatie getrokken en elektrolyse doet zijn werk. Gevolg speling op de gaten en voor je het weet ligt de giek eraf. Ik vervang alle 4 rivetten door 4 RVS bouten afgescreend door plastieken tape en een rubberen dichting. Het is heel wat gepruts om de bouten te monteren en ook de loctide 243 komt eraan te pas. Enfin tegen 17u00 is de zon te laag en de goesting te ver weg om het af te werken en dus wordt het klassiek. We gaan even een wandeling maken en Horizon Charter Yachts heeft een megacontract met een firma gesloten en op slag zijn alle boten verhuurd. Op en af lopende met six-packs beladen, sneeuwwitte zwetende Amerikanen zijn er opeens overal en country-muziek speelt luidop. We worden begroet met “haydé”, enkel staan er geen paarden op de pontons…Terug aan boord …ja de rest kennen jullie wel.
Zaterdag 25 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
We gaan terug naar St John. En de hoofdreden voor mij is mijn brilletje te herstellen. Ik heb speciaal om te zeilen een titanium montuur gekocht omdat deze niet zou corroderen. Natuurlijk zijn onze high tech optiekers niet op de hoogte van het metaal vijandige milieu waar ik me in begeef. Water is een oplosmiddel, zelfs staal lost op in water, als je het lang genoeg in laat werken (cfr RMS Titanic), voeg er zout bij en wat iodium in de lucht en je hebt iets waar enkel titanium tegen bestand is. Als onze optiekers, zelfs na een grondige uitleg over wat het brilletje gaat meemaken op de oceaan, dan nog vijsjes van een koper/ijzer legering erin stoppen dan sta je binnen drie maanden met een wankele stelling op je neus. Zeggen dat je vrouw gewonnen heeft in het laatste gevecht is geen geldige uitleg: ze zijn echt niet in staat de draad van schroeven en bouten aan te tasten. Dus gelukkig is er in St John een zwarte man die professioneel genoeg is mijn probleem te onderkennen en hij vervangt de schroeven door RVS bouten en schroeven, verlijmd (zoals ik al probeerde met loctide 243) en ingekapseld in plastieken omhulsels voor omgerekend een paar euro…Hij kende het probleem…”it’s just your lucky day, mon, you ran into me”. De eilanden hier zijn zo mooi.
We gaan naar het internetcafé want de bibliotheek is gesloten, het is zaterdag. Ik durf bijna de mails niet meer lezen maar deze keer geen belastingen (te vroeg), geen facturen, geen deelnames aan opiniepeilingen, geen borsten of penisvergrotingen in aanbieding, geen horde geile rondborstige nymfomane blondines die mij willen ontmoeten (sedert ik in de Carib zeil, stijgen deze in frequentie), geen gratis leningen, geen stop-smoking producten, zelfs geen viagra in aanbieding…neen niets. Enkel een serieuze mail van iemand die zou willen de oversteek meemaken met onze tobbe. Het probleem is dat vele mensen dromen van zeilboten, palmbomen, witte stranden en woeste stormen op de oceanen. Wij niet…wel van het eerste deel, niet van de oceanen. De oceaan kan “mean” zijn en je moet echt ook een beetje geluk hebben met het weer, dus het is geen sinecure en we zien er niet zo naar uit om deze oversteek te maken, zeker naar een landje als het onze met ons klimaat
We gaan een shoarma eten bij het locale Mid East Fast food restaurant. Vlakbij het cruise dok…en dat terwijl er twee mega cruise schepen vol Amerikanen vlakbij liggen…we spelen met ons leven. Neen! Hier niet, deze eilanden zijn oneindig veel veiliger dan onze grootsteden. Ik passeer nog even bij John…goed nieuws. “hey mon, I got lobster”, weer een bak vol monsters die amper in onze pot kunnen. Eentjes kan erdoor, een dikke kilo, goed voor zondag… In een plastiek zakje en mee het busje op. Het diertje houdt niet van plastieken zakjes en slaat heftig met zijn staart. Nu het gaat om een “spiny lobster” en “spiny” betekent “vol stekels” dus tegen ik van het busje stap steekt de langoest staart uit het zakje en wordt ik bekeken als een professor die het diertje ga gebruiken in een laboratorium om een nieuwe gezichtcrème op uit te testen. De pot in en op ons bord morgen! Met mijn langoest in een aan flarden gescheurd zakje klim ik aan boord en het diertje gaan in een bak achterin de boot uit de zon.
Wij naar het strand…ik weet het, jullie vriezen half dood en wij gaan zwemmen in turkoois water, zonnen (niet teveel) en onder de wuivende palmen in wit zand liggen, terwijl kolibries, honingvogeltjes en hagedisjes over de takjes dartelen om even later met een ijskoud biertje naar de ondergaande zon te kijken. Jawel!
Hapje eten, filmpje, site bijwerken…
Zondag 26 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
Zo, we zijn er weer, onze buurman is aangekomen en is een echte Londenaar, en spreekt ook zo…te vroeg in de morgen voor ons, blimy. Ik ga het giek gedeelte verder afwerken maar het lukt niet zo best. De onderste bouten via een eigengemaakte sleutel (verlengstuk met ducktape) in de giek worden ingebracht en Inge verlost me zwetend vanop het voordek door me met een zak was naar de wasserette te sturen. We lopen wat rond op de werf terwijl we op de was wachten. We kijken hoe een Sunsail boot wil komen tanken en door het herhaaldelijk in vooruit en achteruit schakelen van de motor de gearbox enkele tanden op de tandwielen lichter maakt. Inge hangt de was uit en ik kan de giek met een frisse geest verder afwerken.
Terug aan boord blijkt ons opstapje, en bierbak van Antigua Brewery, in het dok zijn gewaaid. Reddingsactie en we hebben weer ons opstapje.
De bouten zitten in de giek, de giek terug aan de mast, lazy bag erin en grootzeil terug op de giek en mast. Het is middag en we kunnen genieten van een mozzarella met tomaat en komkommer badend in de balsamico azijn. Ik moet enkel wat ijs gaan halen.
Na het dutje is het weer werken…de achterste cabine ruim ik op, en tank de hoofdwatertank en dan is het werken over. Het is te warm, dus naar het strand! Zwemmen, en onder een palmboom wat lezen terwijl de hagedisjes en honingvogeltjes je aandacht vragen. Weer een zonsondergang, en Inge ziet eindelijk de Green Flash, ik niet!
“Leroy the lobster” staat deze avond op het menu, en dan is het jullie beurt om aandacht op te eisen. De website…
Slapie, slapie…morgen zijn we er weer met weer beter weer…mmmh hoe zou het Sabine onze weervrouw zijn??
Maandag 27 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
Deze morgen gaan we naar St John om wat inkopen te doen en naar de bibliotheek te gaan (gratis internet). We moeten even wachten om een post te krijgen want het is weer druk. Deze keer weer geen mail van onze fiscus, en dus ook geen slecht nieuws. Wel schijnt het weer te gaan vriezen in België,…echt een harde winter (mooie zomer?!?). We vragen ons af hoe we het zullen moeten doen met al die kleren: mutsen, pulls, lange broeken, en…ewkeek sokken. Niet over nadenken, nog twee maanden paradijs en dan pas denken over de terugkeer.
Niets nieuws onder de zon in St John, want twee grote cruise schepen braken weer eens hun ingewanden uit over de stad. Overspoeld met mensen met biertonnen en witte sokken, met gigantische zonnebrillen en puddingbillen,…die met US$ zwaaien. Ik stop even bij een man die Panamahoeden verkoopt voor een paar dollar. Hij heeft maar één arm en toch doet ie zijn uiterste best om zijn gamma op mijn hoofd te zetten. Even later vertrekken we dus met een “nieuwe hoed”. We gaan een hapje eten en vertrekken terug met de bus naar de boot. Maar even langs de vismarkt passeren. Ik vraag om een snapper, maar na wat Patois Engels hoor ik 11EC$ per pound. Het is weer een “toerist trap”, snapper is maximum 8EC$ waard en dus denkt de kerel dat ik één van de mensen ben die een “endles golden cup of dollars” thuis heb. No way, dan vang ik ze liever zelf dan hun “parallelle economie” te steunen. Ik wil gewoon vis kopen zoals elke zwarte vrouw op het eiland. Dus terug naar Jolly harbour.
Eerst gaan uitklaren. Port Authority, dan Immigrations en dan pas Customs, veel papier en veel stempels maar we zijn uitgeklaard. Ik ontmoet een Nieuw Zeelander die van St Thomas komt en vraag hem hoe hij er in en uit geklaard heeft. Zelfde problemen als bij ons, geen antwoord van de US douane, geen reactie van de US counceller… de truc is met de ferry vanuit de BVI naar de USVI als toerist te gaan, een visum aan boord te krijgen, terug te keren en daags nadien met je boot gaan inklaren met een geldig visum, zelfs goedkoper dan via de ambassade.
Nog even gaan tanken, gas gaan halen en beginnen afbouwen met de boot.
Tegen 16.00u naar het strand en wat gaan zwemmen. Inge raapt nog wat schelpen en we gaan nog een Wadadli drinken bij Castaways. De rest van het verhaal kennen jullie.
Dinsdag 28 Februari 2006 (Jolly Harbour, Antigua)
We staan vroeg op en willen inkopen gaan doen om morgen te vertrekken. We ontmoeten in de mall Lisa en Helmut die een helikopter gehuurd hebben om over Montserrat te gaan vliegen. De vulkaan heeft deze week zeer veel as opgegooid en er schijnt een nieuwe “dome” gemaakt geweest te zijn die elk moment kan instorten en echt een gevaar betekent.
Na de inkopen brengen we de boot verder in orde, en hebben een praatje met William de havenmeester. Hij legt me uit hoe de wereld volgens de bijbel werkt en ik sta steeds weer versteld van de kennis van vooral het oude testament van deze mensen.
Het weerbericht ziet er niet zo goed uit voor morgen, met winden tot 25kn in de voormiddag.
We besluiten van even te wachten en het weer verder te bekijken en de situatie in Montserrat af te wachten gezien de “vulkaan”.
Ik ga het kort houden, want met jullie sneeuwtapijt moet het niet meer aangenaam klinken als we zeggen dat we weer naar het strand gaan en weer zijn gaan zwemmen en weer een zonsondergang meemaken en weer…
